Bestel de DVD bij ...

Koop Inferno bij Amazon.co.uk
Inferno
(Dario Argento's Inferno)
Genre:Bovennatuurlijk
Regisseur:Dario Argento
Jaar:1980
Taal:Italiaans, Engels (overdubs)
Speeltijd:107 minuten
Cast:Leigh McCloskey , Irene Miracle , Eleonora Giorgi , Daria Nicolodi , Sacha PitoŰff , Alida Valli , Veronica Lazar , Gabriele Lavia


Deel 2 van het tot dusver onvoltooide drieluik '3 Moeders' uit 1980 van de Italiaanse filmschilder Dario Argento. Een jonge vrouw ontdekt een geheimzinnig dagboek waarin de geheimen van de '3 moeders' worden onthuld. Ze roept hierdoor een enorm en kwaadaardig onheil over zichzelf en de rest van de wereld af.

Inferno heeft geen gesloten verhaal met een vaste hoofdpersoon zoals de geestverwante voorganger Suspiria. En aangezien de plot (kortweg, 'het kwaad') zich allengs over de wereld (met name van Rome naar New York) verspreid is het verhaal gelaagder en lastiger te volgen. Anders gezegd: iedereen gaat overal dood en het loopt steeds verder uit de hand. Argento krijgt regelmatig kritiek vanwege zijn knoperige en soms onbegrijpelijke verhalen en die kritiek is waarschijnlijk wel terecht. Maar Argento bedoelt hier geen op alle lagen sluitend verhaal te vertellen. Hij spreekt in sferen en beelden, en minder of niet in verhalende dialogen, sluitende verbanden tussen oorzaak en gevolg of gefilmde (en met de paplepel aan de filmkijker gevoerde) causaliteit tussen actie en reactie. Degenen die hem hierom bekritiseerden vielen op dezelfde hoge toon zijn latere film The Stendhal Syndrome, waarin Argento zich juist wŔl op het verhaal concentreert, aan omdat hij dan weer te weinig nadruk op zijn vormgevingskwaliteiten legde, daarmee geen kleur zou bekennen en 'dus' hopeloos uit vorm zou zijn. Zij denken met weemoed terug aan Profondo Rosso (Deep Red) uit 1975, een 'giallo' film, het genre waarin Argento groot is geworden ('giallo' betekent 'geel', en verwijst naar de kleur van het omslag van Italiaanse driestuiver-misdaadromans) en toetsen iedere nieuwe Argento-film daaraan. Nu is Profondo Rosso inderdaad een memorabele film, maar hen beveel ik toch een renditie van Star Trek of een van de eerdere films van Steven Spielberg aan, dat kijkt lekker weg zonder dat het veel verwerking vergt. Nootje en biertje erbij, iedereen blij.

Zo werkt dat niet bij een film van Argento, en zeker niet bij Inferno die dan nog eens een van zijn minst toegankelijke films is. Visueel fenomenaal en met muziek van Keith Emerson, is het verhaal van Inferno minder sterk dan dat van diens voorganger Suspiria. Acteerverrichtingen zijn onopvallend, acteurs en (zonder uitzondering bloedmooie) actrices zijn allemaal figuranten die instrumenteel worden ingezet en ingebed in de betoverende sfeertekeningen en beelden die Argento schetst. Het zijn dan ook niet de acteurs die een verhaal uitdragen, maar de beelden waarin zij figureren. De sfeertekeningen zijn fabelachtig mooi en de bijbehorende beelden behoren tot de schitterendste en sfeervolste ooit op celluloid vastgelegd. Postmoderne Hollywood-vormfilms als The Cell of Dark City, maar ook jonge cult-talenten als Dante Tomaselli zijn schatplichtig aan- en die films zichtbaar ge´nspireerd op het - en met name dit - werk van Argento.

Inferno is een magistraal bewegend schilderij van een klassieke Italiaanse meester.


Beoordeling: 3.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (18):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb