Frogs
Regisseur:George McCowan
Jaar:1972
Taal:English
Speeltijd:91 minuten
Cast:Ray Milland, Sam Elliott, Joan Van Ark, Adam Roarke, Judy Pace, Lynn Borden


Natuurfotograaf Pickett Smith maakt in een roeibootje foto’s van de vervuiling rondom een eiland in de zuidelijke Bayou van Amerika. Zijn vaartuig wordt door een speedboat bestuurd door broer en zus Crockett omvergeworpen. Ze nodigen Smith ter genoegdoening uit op het eiland van hun invalide grootvader, alwaar de hele familie Crockett zich heeft verzameld voor een familiefeest. De voorbereidingen worden gehinderd door grote aantallen kikkers die het landgoed overspoelen. Grootvader Crockett heeft al een assistent naar het moerassige gedeelte van het eiland gestuurd om gif te sproeien. Aangezien de assistent niets meer van zich laat horen verzoekt hij Smith om poolshoogte te nemen. De fotograaf vindt het toegetakelde lijk van de assistent en hij brengt Crockett op de hoogte. Deze verzoekt Smith het nieuws voor zich te houden zodat de festiviteiten doorgang kunnen vinden. De natuur op het eiland blijkt echter wraak te willen nemen voor de vervuilende activiteiten van de mensen, zodat de eilandbewoners zich moeten verdedigen tegenover diverse dierlijke vijanden.

Het “nature runs amuck”, “nature strikes back”, “ecohorror” of “milieuhorror” subgenre, kenmerkt zich door fauna of flora dat het voorzien heeft op de mens. De aanvallen zijn doorgaans het gevolg van het menselijke beïnvloeden of betreden van de habitat van een bepaalde dier- of plantsoort. In de jaren vijftig werd dit genre getriggerd door de nucleaire dreiging en de mogelijke consequenties van radioactieve straling. In films als Tarantula, Them, It Came from Beneath the Sea en Beginning of the End wordt op gedramatiseerde wijze uiting aan deze maatschappelijke angsten gegeven. Het opkomende milieubewustzijn in de jaren zeventig, aangewakkerd door de Club van Rome, leidde een tweede golf van ecologische horrorfilms in. Phase IV, Prophecy, Grizzly en Squirm zijn hier exponenten van. Naast sociale fenomenen heeft het “nature runs amuck” genre positieve impulsen gekregen door het succes van The Birds en Jaws; films die zonder prekerige boodschap de natuur om ons heen als vijand presenteren.

Of de reden nou vervuiling, honger, territoriumdrift of geëxperimenteer is: de mens moet zich uiteindelijk in al deze films weren tegen tanden, klauwen, snavels, gif, verstikking en/of vertrapping. De Amerikaanse brulkikker kan deze organische strijdmiddelen niet inzetten, maar de soort heeft desondanks een horroraffiche inclusief briljante ‘tagline’ “Today the pond… Tomorrow the world!” gekregen. Frogs (1972) zet echter een verzameling amfibieën, reptielen, insecten, zoogdieren en planten in tegen een geïsoleerd groepje mensen. De titel dekt de lading aldus niet volledig, want de titeldieren fungeren voornamelijk als voorbodes van onheil en als toeschouwers. De in 1995 overleden regisseur George McCowan maakt hierbij niet de fout van het eveneens in 1972 verschenen Night of the Lepus, waarin reuzenkonijnen de dreiging vormen: ongevaarlijke dieren werken niet als gevaar in een horrorfilm (met uitzondering van schapen dan).

Frogs is gesitueerd op een moerassig eiland in het diepe zuiden van Amerika. Karakteristieke met Spaans mos bedekte eiken omringen het in plantagestijl opgetrokken landhuis van de familie Crockett. McCowan besteedt veel aandacht aan het filmen van de Bayou, waarbij hij en cameraman Mario Tosi (Carrie) verzot lijken op spookachtige lichtinval via de moerasvegetatie. De Crockett’s zijn zuidelijke elite in verval. Slechts grootvader Jason Crockett houdt de traditionele normen en waarden van zuidelijk Oud Geld in ere. De bedienden zijn zwart en gedienstig en de familiebanden zijn belangrijk. Crockett’s zoon is een grijze muis en zijn schoondochter een natuurliefhebber à la Prinses Margriet, terwijl de twee kleinzonen en hun aanhang verveeld de erfenis veilig trachten te stellen. Alleen kleindochter Karen weet iets van sympathie op te wekken, maar zij functioneert dan ook als ‘love interest’ van held Smith. Sam Elliot vertolkt Smith zonder ‘trademark’ snor, waarmee hij later zou opduiken in onder meer Hulk. Oude rot Ray Milland (The Uninvited, The Premature Burial) speelt de koppige en eigenwijze ‘pater familias’, wiens halsstarrigheid naarmate de film vordert ongeloofwaardig en irritant wordt.

Eén voor één vallen de aanwezigen op het eiland, niet na seks of drugs, maar als gevolg van een individuele ‘strike at nature’, ten prooi aan de diverse moerasdieren. Varanen, tarantula’s, kraaien, alligators, bijtschildpadden en slangen vallen ter verdediging van hun milieu op gevarieerde wijze aan. De makers van Frogs tonen inventiviteit bij de moorden, maar raffelen de scènes teveel af. De aanval van de bijtschildpad en het gevecht met de alligator eindigen abrupt, terwijl we door budgettaire beperkingen moeten gissen naar de uitkomst van de vogelaanval. In de finale blijken ook de kikkers meer te kunnen dan omineus kwaken en tegen ramen opspringen (met behulp van een ‘crewmember’, die ze in beeld gooit). Wanneer dit dierengeweld en de karakterontwikkeling eenzelfde aandacht hadden gekregen als de locatie en het plot op zich, dan was Frogs een kleine klassieker geweest. Nu is de film niets meer en niets minder dan een respectabele representant van het ecohorror subgenre.


Beoordeling: 3.0 (?)
Recensent: HenrieS
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (3):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb