La Terza madre
(Mother of Tears: The Third Mother)
Regisseur:Dario Argento
Jaar:2007
Taal:English
Speeltijd:98 minuten
Cast:Asia Argento, Cristian Solimeno, Adam James, Moran Atias, Valeria Cavalli, Philippe Leroy


Bij graafwerkzaamheden in een klein Italiaans plaatsje wordt een kistje met allerlei relikwieën gevonden. Ze blijken verbonden aan de eeuwenoude heks Mater Lachrymarum, wier terugkeer bewerkstelligd wordt door het openen van een urn uit het kistje in een Romeins museum. Conservatrice Sarah Mandy is getuige van de gruwelijke moord op een collega door de heks en haar trawanten, waarna ze samen met haar vriend Michael Pierce op onderzoek gaat. Al gauw wordt Pierce’s zoontje ontvoerd om hen te ontmoedigen. De heks lijkt hen telkens een stap voor te zijn en weet uiteindelijk Pierce uit te schakelen. Ondertussen komen de inwoners van Rome onder de destructieve invloed van de heks te staan en wordt de stad overspoeld door heksen, zelfmoorden en geweld. Sarah’s onvermoede paranormale gaven en de hulp van de geest van haar moeder en de doortastende rechercheur Marchi, moeten haar voorbereiden op de onvermijdelijke confrontatie met de steeds machtiger wordende Mater Lachrymarum in haar ondergrondse domein.

‘La forma è più importante del contenuto’, zal regisseur Dario Argento menigmaal ‘off the record’ hebben verkondigd. Hevig beïnvloed door de Duitse expressionistische cinema, beschouwt de Italiaan het maken van films als een beeldende kunst. Theatraal set-design, exuberante inkleuring en onorthodoxe cameravoering maken zijn films tot visuele traktaties, waarbij een doordacht verhaal, pakkende dialogen en karaktervorming van onderschikt belang zijn. Niet zelden ontvouwt een script zich bij hem vanuit een staat van trance, zodat de non-lineaire logica van een droom voorbij trekt aan de kijker, die moeite moet doen om plot coherentie te ontdekken. Argento lardeert zijn barokke beeldenpracht bij voorkeur met synthesizerrock, dat meehelpt de set-pieces tot een crescendo op te stuwen. ‘Operatic’ is niet voor niets een label dat aan zijn films hangt. Bloederig geweld en misogynie zijn andere kenmerkende elementen in het werk van de Italiaanse regisseur.

Argento’s bloeiperiode omvat ruwweg de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. Hij verwierf faam met giallo’s en bovennatuurlijke horrorfilms. Twee van deze horrorfilms maakten lange tijd deel uit van een onvoltooide trilogie met als thema ‘de drie moeders’: drie heksen wier akelige nalatenschap levendig wordt gehouden in een specifiek gebouw. In Suspiria vinden de lotgevallen plaats in een balletacademie in Freiburg en in Inferno is een flatgebouw in New York de plek des onheils. Suspiria wordt beschouwd als Argento’s magnum opus, terwijl Inferno exemplarisch is voor ’s mans kunstzinnige regiestijl. Het sluitstuk vond pas zevenentwintig jaar na deel twee zijn voltooiing. Mother of Tears haakt thematologisch aan bij haar voorgangers, maar is visueel allerminst een waardig slot van het drieluik. En dan blijft er weinig over. De recessie waarmee Argento’s carrière sinds de jaren negentig te kampen heeft, is nog niet ten einde; de positieve impulsen van zijn Masters of Horror bijdragen ten spijt.

‘La famiglia’ is een heilig begrip in Italië, maar het schrijnende nepotisme in Argento’s (recente) oeuvre is debet aan de stagnatie. Asia Argento kan simpelweg geen film dragen. Na middelmatige optredens in Trauma en The Stendhal Syndrome weet ze ook haar rol als Sarah Mandy in Mother of Tears geen cachet te geven. Met de voortdurende blik van een hert in de koplampen overacteert ze zich gekweld naar het einde. Als ze overspeeld door emoties ‘mammi’ roept richting de geest van haar moeder, wisselen plaatsvervangende schaamte en ergernis elkaar vliegensvlug af. Haar moeder in de film is haar echte moeder Daria Nicolodi; hoewel inmiddels zijn ex, een andere ‘regolare’ in Argento’s films. Vanuit een met matige CGI weergegeven geestenwereld, overstelpt Nicolodi haar dochter als een soort van Obi Wan Kenobi met adviezen. Na de verkrachtingsscène in The Stendhal Syndrome heeft Argento in Mother of Tears een douchescène voor zijn dochter ingeruimd. Laat psychoanalytici er hun tanden maar op stukbijten.

Mode is een ander begrip dat Italianen hoog in het vaandel hebben staan. De heksen in Mother of Tears lijken echter zo uit een videoclip van Pat Benatar of Cindy Lauper te zijn gewandeld. Hun jaren tachtig plunjes en ‘girls just wanna have fun’ attitude werkt dermate op de lachspieren, dat elk gevoel van dreiging teniet wordt gedaan. De oeroude Mater Lachrymarum is een daadwerkelijke toverkol, want ook haar siliconenimplantaten hebben de tand des tijds goed doorstaan. Qua ‘gore’ is Argento wel op dreef. De groteske toon van Jenifer en Pelts voortzettend, trekt de Italiaan elk visceraal register open. Net als in Opera moeten ogen het ontgelden, er vindt een wurging plaats met darmen uit eigen buik en Argento’s misogyne kant bereikt een hoogtepunt met de paalscène. Na een hond in Suspiria en ratten in Inferno, komt Argento in Mother of Tears met een behekste aap op de proppen. Surrealistischer wordt het echter niet, waardoor één van de meest eigenzinnige genreregisseurs wederom zijn talenten niet optimaal benut.


Beoordeling: 2.0 (?)
Recensent: HenrieS
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (10):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb