The Midnight Meat Train
(Clive Barker's Midnight Meat Train)
Regisseur:Ryûhei Kitamura
Jaar:2008
Taal:English
Cast:Bradley Cooper, Leslie Bibb, Brooke Shields, Vinnie Jones, Roger Bart, Tony Curran


Fotograaf Leon Kaufman is in opdracht van een galeriehoudster bezig foto’s te maken die de grauwe, alledaagse realiteit treffend weerspiegelen. Hij legt de beroving van een vrouw op de gevoelige plaat vast en redt haar bovendien, om later te ontdekken dat ze vermist wordt. Op één van de die nacht gemaakte foto’s ontdekt hij een metroreiziger, waarvan Kaufman vermoedt dat hij er meer van weet. Hij spoort de passagier op en leert dat de strak in het pak gestoken Mahogany in een abattoir werkt. Onderwijl beginnen Kaufman’s vriendin Maya en zijn vriend Jurgis zich zorgen te maken om de volledig in de zaak opgaande fotograaf. Zij besluiten een eigen onderzoek te starten om erger te voorkomen. Kaufman stevent echter af op een onvermijdelijke confrontatie met slager Mahogany, die de metro als zijn jachtterrein lijkt te hebben.

Het oeuvre van schrijver Clive Barker vindt zijn weg moeizaam naar het witte doek. Debet aan deze constatering is de ondoorgrondelijkheid van zijn duistere fantasieën. Pillen als “Weefwereld” en “Imajica” zijn thematologisch dermate pluriform, waardoor een plot, toch de basis van een doorsnee film, niet eenvoudig te duiden valt. Combineer dit loszanderige fundament met het epische karakter van zijn vertellingen, zodat omvangrijke budgetten een pré zijn voor de visuele weergave, en de contouren van een ‘development hell’ tekenen zich af. Vóórdat Barker’s fantasie met hem aan de haal ging, schreef hij meer rechttoe rechtaan horror. Eind jaren tachtig en begin jaren negentig cinematiseerde een gedeelte van deze schrijfsels in Hellraiser, Nightbreed, Candyman en Lord of Illusions. De laatste twee films komen uit een reeks korte verhalen die gebundeld zijn onder de titel “Books of Blood vol. I -VI”. The Midnight Meat Train vindt zijn oorsprong eveneens in deze serie (in het Nederlands uitgebracht als “Tunnel van de Dood”) en nog enkele zullen volgen.

De Japanse regisseur Ryûhei Kitamura (Azumi, Versus) kreeg de boekverfilming toebedeeld. Hij ontsnapte daarmee aan het lot van zoveel andere buitenlandse genreregisseurs, die, eenmaal in Hollywood, opgescheept worden met een remake. Kitamura toont zich sfeerbewust en heeft de essentie van Barker’s idee grotendeels weten te behouden bij het uitspinnen van het korte verhaal. Kaufman transformeerde voor de film van een anonieme kantoorklerk in een sensatiebeluste fotograaf, waardoor het ‘wrong time, wrong place’-gegeven overboord werd gezet ten faveure van een doelbewuste confrontatie. De queeste die de confrontatie preludeert, is acceptabel als tijdopvulling, net als de introductie van extra karakters. Slager Mahogany meet zich in Barker’s verhaal zelfbewust een verheven status aan, terwijl Vinnie Jones een emotieloze moordmachine met onduidelijke motieven neerzet. Jones steelt wel de show. De ex-voetballer zal vermoedelijk zijn tijd als meedogenloze verdediger van Wimbledon als referentiepunt hebben gehad bij het portretteren van Mahogany.

Als werkterrein werd het voetbalveld verruild voor de metro. Na Mimic, Creep en End of the Line kan zo langzamerhand gesproken worden van ‘subsploitation’. Kitamura kleurde de beelden in de stations en metro’s lijkblauw in, waardoor de kille, ijzige atmosfeer visueel tasbaar wordt. The Midnight Meat Train houdt ter contributie aan deze toonzetting elke vorm van ‘comic relief’ of andersoortige postmoderne signatuur buitenboord. Een consequentie hiervan is waarschijnlijk het aanmerkelijk ingetogener einde van de film in vergelijking met het verhaal. Waar Barker’s vertelsel erupteerde richting Lovecraftiaanse dimensies, daar houdt de film de ‘twist’ relatief sober. Gezien de kwalitatieve CGI van een film als The Mist, is dit jammer. Nu mist er iets voor diegenen die het verhaal hebben gelezen en zullen diegenen die het verhaal niet hebben gelezen de climax wellicht als vloekend met het voorgaande deel van de film bestempelen. Een klein minpuntje in wat verder een aanbevelenswaardige, tamelijk bloederige horrorfilm is. Al had natuurlijk het nummer ‘Pedigree Butchery’ van death/grind band Carcass als achtergrondmuziek moeten klinken tijdens de achtervolgingsscène in het abattoir.


Beoordeling: 3.0 (?)
Recensent: HenrieS
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (15):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb