C.H.U.D.
Regisseur:Douglas Cheek
Jaar:1984
Taal:Engels
Speeltijd:88 minuten
Cast:John Heard, Daniel Stern, Christopher Curry, Kim Greist, Laure Mattos, Brenda Currin


Manhattan heeft te kampen met een toenemend aantal verdwijningen. De vrouw van rechercheur Bosch is één van hen en zijn persoonlijke betrokkenheid bij de kwestie brengt hem in contact met A.J. Sheperd, de bestierder van een gaarkeuken. Sheperd lichtte de politie in vanwege het feit dat een aantal van zijn reguliere bezoekers, de zogenaamde molmensen, de gaarkeuken niet meer bezoeken. De molmensen leven in de ondergrondse tunneldoolhof van New York. De zaak komt ook onder de aandacht van fotograaf George Cooper, die eens een fotoreportage over de molmensen maakte. Bosch en Sheperd ontdekken dat de overheid nucleair afval onder New York opslaat en dat de straling de molmensen heeft veranderd in monsters. De overheid tracht de affaire in de doofpot te stoppen en kan daarbij pottenkijkers niet gebruiken. Ondertussen is Cooper in contact gekomen met journalist Murphy en samen besluiten ze het ondergrondse tunnelsysteem te onderzoeken.

C.H.U.D. oftewel Cannibalistic Humanoid Underground Dwellers uit 1984 zet de kijker op het verkeerde been met de weinig suggestieve titel en het plot. Iemand die blanco de film opzet verwacht een Troma-achtig vehikel, met veel bloed, ingewanden en disfunctioneel naakt. In plaats daarvan krijg je een volbloed horrorfilm, met een langzame spanningsopbouw, sterk acteerwerk, een uitgekiend decor en een vleugje maatschappijkritiek. En met kannibalistische subterraniërs, dat wel. De verantwoordelijke regisseur Douglas Cheek is weer een voorbeeld van een ‘eendagsvlieg’ op de regisseursstoel van een (horror)film uit de jaren tachtig. Min of meer vergelijkbare genrepassanten zijn Barbara Peeters, James Hong, Fred Dekker en toch ook Dan O’Bannon; actief op meerdere fronten in de filmbusiness, maar slechts sporadisch regisserend. Cheek’s hoofdprofessie is editeren, maar C.H.U.D. toont dat hij zich best meer op zijn ‘hobby’ regisseren had mogen storten. Want aan de film klopt heel veel.

De film vangt aan met een hond uitlatende vrouw, die door een monsterlijke arm in een rioolput getrokken wordt. Er huist iets in het rioleringstelsel onder New York. Wat volgt is echter geen opeenvolging van onder putdeksels verdwijnende New Yorkers, maar een zorgvuldige introductie van de hoofdrolspelers. Centraal staan daarna de inspanningen die zij doen, het mysterie van de verdwenen mensen te ontrafelen. Cheek focust zich niet op overdadig bloedvergieten, waardoor C.H.U.D. moeilijk als in die tijd trendy ‘schlockstick’ te kwalificeren valt. Het daklozenprobleem is een thema, net als een onverantwoordelijke overheid, die jongleert met de gezondheid van de bevolking. Het sociale aspect is geenszins overheersend, want de film poogt toch bovenal onderdeel van het horrorgenre te zijn. Vandaar waarschijnlijk de geforceerde ‘creature design’. De mutanten met de radiante ogen doen net als hun zeeneefjes uit Humanoids from the Deep uiterst gekunsteld aan in de latex kostuums. Het is dus niet verwonderlijk dat de makers in de ‘Audio Commentary’ van de DVD-extra’s, toegaven het te betreuren niet voor griezelig geschminkte mensen te hebben gekozen.

Deelnemers aan de komische ‘Audio Commentary’ waren onder andere de hoofdrolspelers John Heard (Cooper), Daniel Stern (Sheperd) en Christopher Curry (Bosch). ‘Feelgood’ koning John Hughes moet gecharmeerd zijn van C.H.U.D. want Heard en Stern hadden voorname rollen in Home Alone 1 en 2 en Curry speelde in Home Alone 3. Gedrieën dragen ze bij aan het hoge niveau dat C.H.U.D., ondanks de titel, bereikt. Het onzinnige verhaal wordt serieus gebracht, waardoor getalenteerde acteurs een vereiste zijn. Gevoel voor humor ontbreekt echter niet. Dat bewijst de absurde scène waarin een overheidsagent het muntje waarmee de door hem geschaduwde Sheperd tracht te bellen, inslikt. ‘He was shitting nickels for a week!’, aldus de commentatoren over hun collega-acteur. Curieus is de douchescène waarin de zwangere vriendin van Cooper Lauren (Kim Greist) het afvoerputje ontstopt met een kledinghaak, waarna er bloed uitspuit. Een abortusparabel volgens sommigen, een hommage aan Psycho volgens de regisseur. In een kleine bijrol is John Goodman te zien en in een nog kleinere bijrol Patricia Richardson (Jill uit Home Improvement).

Het uitgebreide tunnelstelsel onder New York, bestaande uit oude riolen, ondergrondse spoorrails en verlaten metrogangen, fungeert als plaats van handeling. De ondergrondse opnames vonden gedeeltelijk plaats in de studio en gedeeltelijk op locatie onder New York. Het gegeven dat deze tunnels daadwerkelijk bewoond worden door talloze daklozen, verschaft C.H.U.D. een realistische basis. Deze ‘mole people’ inspireerden later het auteursduo Preston & Child tot het schrijven van de sterke thriller ‘De Onderwereld’. En of het nou ‘nerds’, inteelt bergbewoners, mieren of zwervers zijn, de combinatie met radioactiviteit leidt immer tot groteske mutaties en ellende voor hen die niet besmet zijn. Uiteraard kan een ‘cover-uppende’ overheid als extra complicatie niet ontbreken. C.H.U.D. presenteert de B-thema’s en andersoortige filmclichés met een stalen gezicht en komt er goed mee weg. Daar verandert ook de tand des tijds weinig aan. Ondertussen wordt Rob Zombie gelinkt aan een remake.


Beoordeling: 3.0 (?)
Recensent: HenrieS
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (9):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb