Humanoids from the Deep
(Monsters)
Regisseur:Barbara Peters, Jimmy T. Murakami
Jaar:1980
Taal:Engels
Speeltijd:80 minuten
Cast:Doug McClure, Ann Turkel, Vic Morrow, Cindy Weintraub, Anthony Penya, Denise Galik-Furey


Het visserstadje Noyo beleeft een recessie door de dalende zalmvangsten. Een nabij gelegen bedrijf experimenteert met groeihormonen om het stadje middels een zalmkwekerij uit het economische slop te halen. Slechts de van indiaanse komaf zijnde Johnny Eagle ageert tegen de onethische plannen, terwijl zijn vriend Jim Hill sympathiseert met Johnny, maar ook om zijn gezin moet denken. Ondertussen worden honden op beestachtige wijze gedood en verdwijnen er tieners. Een gedeelte van de genetisch gemanipuleerde zalmen blijkt te zijn ontsnapt en opgegeten door prehistorische vissen voor de kust van Noyo. Door de groeihormonen geraakte de evolutie in een stroomversnelling en muteerden de vissen in menselijk-amfibische gedrochten. De mensachtigen hebben twee doelen: voortplanting met vrouwen en het doden van mannen. Samen met de verantwoordelijke wetenschapster Susan Drake, trachten Jim en Johnny het tij te keren om Noyo van de ondergang te redden.

Regisseuse Barbara Peeters valt te catalogiseren als een meelijwekkende voetnoot in de horrorannalen. Haar versie van Humanoids from the Deep (1980) bevatte volgens de producers te weinig ‘tits and gore’, waarna een externe werd aangetrokken om de film van de gewenste ‘footage’ te voorzien. Jimmy T. Murakami schoot daarop de verkrachtingsscènes en voegde nog wat disfunctioneel naakt plus bloederigheden toe, waarna zijn inspanningen in het geheel werden gemonteerd. Peeters zal de additionele scènes schoorvoetend geaccepteerd hebben (Alan Smithee is immers een mannennaam), maar het is maar de vraag of haar versie van de film een ‘drive-in classic’ zou zijn geworden. Het zijn juist de bizarre seksuele gewelddadigheden die de film een cultstatus hebben verschaft. Dat er rondom het paargedrag van de ‘Humanoids’, enkele ‘nudie shots’ en de ‘gore’ een absurd doch degelijk horrorverhaal, bekwame acteerprestaties en een goed gebruikte locatie te bespeuren vallen, heeft echter niet kunnen voorkomen dat het horrorgenre (of wel ander filmgenre dan ook) nadien nooit meer iets van Peeters heeft vernomen.

En dat is spijtig, gezien de carrière van een regisseur van een gelijkwaardig produkt als Piranha 2. De horrorsequenties zijn afdoende gevarieerd, waarbij Peeters speelt met tempowisselingen. De bootscène, het eerste stel dat ten prooi valt en de aanval op de alleen met haar zoontje thuis zijnde Caroll Hilll contrasteren vanwege de langzame spanningsopbouw met de ‘to the point’ actie van de aanval op het tweede stel en de kermisscène. Hierbij etaleert de regisseuse met een grappige gimmick als een opkijkende buikspreekpop zònder aansturende buikspreker, want die wordt aangevallen door een ‘Humanoid’, gevoel voor detail. Alleen de webtrivia voor deze film hoeven niet geraadpleegd te worden om het irritante gegil ‘on repeat’ te traceren tijdens de kermisfinale. De geboorte in de epiloog is gekopieerd uit Alien en lijkt het werk van Murakami.

Niet alleen werd de film uitgebracht via zijn productiemaatschappij New World Pictures, een vroeg werk van ‘The King of Bs’ Roger Corman als ]Attack of the Crab Monsters maakte tevens deel uit van het referentiekader van Humanoids from the Deep. Het deel van Peeters’ monsterfilm dat als hommage gezien kan worden, putte voorts inspiratie uit met name Creature from the Black Lagoon. Met de ‘Gill-man’ hebben de ‘Humanoids’ hun uiterlijk voorkomen gemeen en de voorliefde voor menselijke vrouwen. Voor beide overeenkomsten geldt wel een verschil in treden op de evolutieladder. Behoudens een eerbetoon aan de monsterfilms uit de jaren vijftig is Humanoids from the Deep een ‘cash-in’ op het succes van onderwaterterreurfilms als Jaws en Piranha. Tevens verspreidde de film het in die tijd in trek zijnde ecologische evangelie, niet met de natuur te knoeien. De gevaren van het biologische geboetseer werden onder meer geprononceerd in Prophecy, Alligator en ook weer Piranha. Tot slot liet de ‘exploitation’-hausse uit de jaren zeventig zijn sporen na op Humanoids from the Deep.

Om de film louter te definiëren als een amalgaam van formulewerk en hypes is te kort door de bocht. Humanoids from the Deep lijkt te fungeren als ‘missing link’ in de evolutie van de uit nood geboren suggestieve horror uit de jaren zeventig naar de excessieve ‘schlockstick’ uit de jaren tachtig. De technische vooruitgang op het gebied van speciale effecten betekende een ‘gore’-explosie in de tachtiger jaren. Close-ups van gruwelijkheden die vanwege een gebrek aan realisme voorheen achterwege bleven, werden door de animatronics en prothetische latexinnovatie gemeengoed. Uit de in Humanoids from the Deep aanwezige ‘gore’ kon de richting waarheen het horrorgenre navigeerde geëxtrapoleerd worden. Aan de finale waarin de ‘Humanoids’ een kermis bestormen en een slachting aanrichten onder de aanwezigen, zijn gelijksoortige ‘splatterfests’ uit Re-Animator en Braindead schatplichtig. Helaas is de ‘creature design’ niet van hetzelfde niveau als de ‘special effects’. Hoewel vormgegeven door de getalenteerde Rob Bottin (later onder andere werkzaam bij Robocop[i] en [i]Se7en), en ritsen niet zichtbaar zijn, wordt het man-in-rubberen-pak-niveau niet ontstegen.

Manoeuvrerend tussen kwantiteit vanwege het opkomende videotijdperk, restrictie door de censuur (de ‘video nasties’) en regelrechte kwaliteit, niet alleen door modernisering, maar vooral door enthousiasme, versterkte het horrorgenre in de jaren tachtig zijn domein in het filmlandschap. Zonder de karakteristieke humor valt Humanoids from the Deep te kenschetsen als een vroege exponent van de horrorfilmlichting in deze periode, die een doldwaas monster/zombie/demonen-verhaal combineerde met uitbundige en kolderieke ‘gore’. Regisseurs als Sam Raimi, Stuart Gordon, Kevin S. Tenney, Dan O’Bannon en David DeCoteau verbonden hun naam aan deze ‘creature features’, terwijl ‘household names’ als Jeffrey Combs, Bruce Campbell en Linnea Quigley hun bekendste rollen eraan over hielden. Een aantal films uit deze lichting, waaronder Humanoids from the Deep, heeft geen Nederlandse DVD-uitbreng, maar wellicht dat deze tijd van sympathieke initiatieven in deze richting hier binnenkort verandering in brengt. En laat niemand zich vergissen in de volstrekt overbodige remake uit 1996.


Beoordeling: 3.0 (?)
Recensent: HenrieS
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (7):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb