À l'intérieur
(Inside)
Regisseur:Alexandre Bustillo, Julien Maury
Jaar:2007
Taal:French
Speeltijd:75 minuten
Cast:Béatrice Dalle, Alysson Paradis, Nathalie Roussel, François-Régis Marchasson, Jean-Baptiste Tabourin, Dominique Frot


Op de vooravond van haar kunstmatige bevalling bereidt de alleenstaande Sarah zich thuis in alle rust voor. Vier maanden eerder verloor ze haar vriend bij een tragisch ongeluk, waarbij ze zelf gewond raakte. Ze wordt gestoord door een onbekende vrouw die zich toegang tot de woning wil verschaffen. Sarah licht de politie in, die de tuin en de woning controleert maar niemand aantreft. Met de belofte ’s nachts nogmaals te controleren vertrekken de agenten weer. In haar slaap wordt Sarah bruut gewekt door de vrouw, die zich met een schaar op haar stort. De indringster is vastbesloten het ongeboren kind van Sarah af te pakken. Een kat-en-muis-spel op leven en dood voltrekt zich vervolgens, waarbij Sarah hoopt op hulp van buitenaf en de onbekende vrouw zich door niemand laat weerhouden van haar missie.

‘All right! When we go up in this goddamn house all I want is the motherfuckin' kids!’, zo luidt rapper Ice T onkies doch figuurlijk zijn manipulatiesong Home Invasion in. De aankondiging is min of meer het plot in een notedop van À L’intérieur, maar dan letterlijk genomen. ‘La Femme’ zet haar ‘intrusion maison’ gesophisticeerder in, maar al gauw verdwijnt de etiquette. Vastberaden tot op het bot heeft ze haar zinnen gezet op het ongeboren kind van Sarah en de ‘croisade’ is ongekend aanschouwelijk; expressie in plaats van suggestie is het adagium van regisseurs Alexandre Bustillo en Julien Maury en de grenzen van het acceptabele in het horrorgenre worden geherdefinieerd. Een doel is zelden zo bloederig nagestreefd en verzinnelijkt op het filmcanvas. De finale competeert in weerzinwekkendheid zelfs met een uitzending van Vinger aan de pols. Als kijker blijf je gissen naar de motieven voor de huisvredebreuk, maar eigenlijk is de uiteindelijke openbaring van de beweegredenen van ‘La Femme’ ‘moutarde après le repas’; volledig murw gebeukt door het expliciete geweld had je ook geaccepteerd dat ze een door Takashi Miike opgeleide vroedvrouw was.

Naast ‘graphique’ is À L’intérieur ook daadwerkelijk ‘horrifiant’. De ‘réalisateurs’ hebben tot aan het moment dat ‘La Femme’ de slapende Sarah met een schaar te lijf gaat, Halloween als blauwdruk; zowel in spanningsopbouw als op detailniveau. De scène waarin de indringster uit het niets in de schaduwen achter de nietsvermoedende Sarah lijkt te materialiseren en ook weer dematerialiseert, is gekopieerd uit John Carpenter’s klassieker, waarin Michael Myers op eenzelfde wijze uit de schaduwen ontspruit. Het kortstondige tafereel werkt evenwel ondubbelzinnig en hoewel de dreiging daarna niets aan de verbeelding overlaat is de toon gezet; het gevaar loert in de schaduwen van je eigen huis. Dat dit gevaar vervolgens een in een jurk van het merk negentiende eeuw gestoken zuster van Rob de Nijs blijkt te zijn, is geenszins anticlimaxerend. Integendeel, Béatrice Dalle’s ‘La Femme’ feminiseert het ‘slashers’-gilde overdonderend en zet nieuwe standaarden qua meedogenloosheid. Het gegeven dat haar slachtoffers, op Alysson Paradis’ Sarah na, nog nooit van qui-vive hebben gehoord, doet hier weinig aan af.

Dat de termen innovatie en originaliteit tegenwoordig voornamelijk toepasbaar zijn op horrorfilms van niet-Amerikaanse makelij, is geen opzienbarende observatie. De lucratieve remake hausse heeft de creativiteit van het Amerikaanse horrorsegment danig negatief beïnvloed en met de naweeënde schrijverstaking in het achterhoofd lijkt het einde van de artistieke recessie niet in zicht. Met name Azië en Europa hebben de fakkel overgenomen, waarbij het vuurwerk uit Europa hoofdzakelijk uit Engeland, Spanje en Frankrijk komt. Dat Hollywood de buitenlandse vernieuwingsdrang in de kiem tracht te smoren door de verantwoordelijke regisseurs binnen te halen en remakes in de maag te splitsen, is betreurenswaardig maar niet desastreus. Tot nog toe staat er telkens een nieuw talent op om de leemte op te vullen. In het geval van Frankrijk is dit evident. Na Haute Tension kwam Ils en na Ils kwamen À L’intérieur en Frontière(s). Volgens Fibonacci staan ons dus binnenkort drie nieuwe Franse horrormonumenten te wachten. Lady Blood, Mutants en Martyrs gonzen alvast luidruchtig. ‘Vive la France sanglant!’


Beoordeling: 3.5 (?)
Recensent: HenrieS
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (7):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb