Murder-Set-Pieces
Regisseur:Nick Palumbo
Jaar:2004
Taal:English
Speeltijd:83 minuten
Cast:Sven Garrett, Tony Todd, Cerina Vincent, Gunnar Hansen, Edwin Neal, Jade Risser


Een Duitse erotische fotograaf verricht zijn werkzaamheden in Las Vegas. Overdag legt hij strippers en prostituees op de gevoelige plaat vast, terwijl hij zijn modellenpotentieel ’s nachts op gruwelijke wijze in zijn kelder martelt en vermoordt. Het jongere zusje van zijn vriendin wantrouwt de koele fotograaf en ontrafelt langzamerhand zijn geheim. Ondertussen verliest de seriemoordenaar alle controle en ontziet hij niemand van het vrouwelijke geslacht.

Om het NC-17 brandmerk van de MPAA te ontlopen snoeide indie-regisseur Nick Palumbo liefst 23 minuten aanstootgevend filmmateriaal van zijn oorspronkelijke versie. Murder-Set-Pieces heeft met deze royale knieval voor de Amerikaanse markt een twijfelachtig record in handen. De BBFC zette een rode streep door een Britse uitbreng. Het management van actrice Cerina Vincent (Cabin Fever) schreeuwde moord en brand na het zien van het eindresultaat. Horrorpodium Fangoria besloot geen artikelen te wijden aan de film en vóór de uitbreng weigerden kleurenlaboratoria Technicolor, DuArt en DeLuxe hun paletten te beroeren ter inkleuring van Palumbo’s prent. De ‘set-pieces’ die Palumbo de kijker voorschotelt zijn inderdaad op zijn zachtst gezegd controversieel, maar niet origineel. De ongecensureerde versie die in Nederland op DVD is uitgebracht bevat al de elders weggekuiste imagerie en cumuleert niet meer dan enkele decennia aan shockerende filmtaferelen en ‘gore’.

Het is dit agglomeraat van gruwelijkheden die de goede smaakpapillen vermoedelijk hebben overbelast. Fragmentatie van de gewraakte ‘footage’ en een comparatieve benadering hiervan plaatst Murder-Set-Pieces in perspectief: Het expliciet aan het mes rijgen van een jong meisje is smakeloos, maar benadert in dubieusheid geenszins het al in de jaren zeventig aan een groot bioscooppubliek vertoonde gespeel met een crucifix van Megan in The Exorcist. Ook een gearriveerde regisseur als Dario Argento ging in Jenifer al een stap verder met de combinatie horror en kinderen. Een verkrachtingsscène is immer confronterend, maar bioscoopfilms als Showgirls en arthousefilms als Irréversible toonden vergelijkbare akeligheden aan een breder publiek. Gereedschappen als een kettingzaag en een hamer plus spijker die The Photographer onder meer als moordwapens hanteert, zijn eerder en niet minder enthousiast gehanteerd door Leatherface en Mel Gibson. Kortom, Murder-Set-Pieces is absoluut niet geschikt voor de teren van ziel, maar voor een beetje horror/cultliefhebber is er niets nieuws onder de zon.

Met een peuter die zich schreiend op het gemutileerde lijk van zijn moeder stort, toont Palumbo zich wel pathologisch inventief; vermoedelijke input van August Underground-‘gore’-franchiser Mike Vogel kon uiteraard niet louter bestaan uit cliché’s en meer dan 200 liter nepbloed. Vogel duikt nog kortstondig in de film op als ‘Masked Psycho’ in een Adult Video Store, waar Candyman Tony Todd achter de balie zit. Uit de originele Texas Chainsaw Massacre wist Palumbo Leatherface Gunnar Hansen en Hitchhiker Edwin Neal te strikken voor bijrollen. De Duitse acteur Sven Garrett kroop in de rol van The Photographer. Emotieloos zet hij de seriemoordenaar neer, waarbij de scheidslijn tussen een geacteerde karaktertrek en een gebrek aan acteertalent dun is. Als hij weinig accentloos ‘Shat Ap!’ richting zijn slachtoffer brult, is het net of Arnie zelf plotsklaps maling aan zijn kiezers heeft.

Palumbo trachtte een jaren ’70 sfeer te verwezenlijken in Murder-Set-Pieces, niet alleen door de geweldserupties, maar ook in cinematografisch en muzikaal opzicht. The Photographer die in zijn Plymouth ‘Cuda uit genoemd decennium door neonverlicht nachtelijk Las Vegas rijdt, terwijl synthesizerklanken de beelden vergezellen, doet zeker ‘vintage’ aan. Als hij dan een stripclub binnengaat en stevige metalgitaren zetten in, krijgt de nostalgie een geforceerd karakter. De volstrekt overbodig ingemonteerde 9-11 beelden zijn vergelijkbaar te beoordelen. Palumbo afficheerde zijn film als een realistisch portret van een seriemoordenaar. Welke neonazistische, in een ‘muscle car’ rijdende, James Dean lookalike, Duitse sociopaat hij daarbij voor ogen had, is niet geheel duidelijk. Toch bevat Murder-Set-Pieces een zweem potentieel; voornamelijk door de tamelijk spannende climax. Rob Zombie zal een lichtend voorbeeld zijn voor Palumbo. Het is echter maar de vraag welke zichzelf respecterende filmmaatschappij zich zal durven branden aan een regisseur met een besmet cv. Gelukkig dat er Independent veel mogelijk is.


Beoordeling: 2.0 (?)
Recensent: HenrieS
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (11):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb