The Bird With The Crystal Plumage
(Uccello dalle piume di cristallo, L')
Regisseur:Dario Argento
Jaar:1970
Taal:Italian
Speeltijd:108 minuten
Cast:Tony Musante, Suzy Kendall, Enrico Maria Salerno, Eva Renzi, Umberto Raho, Renato Romano


Toen Dario Argento in 1970 met The Bird With The Crystal Plumage debuteerde, was het reeds duidelijk dat hij het talent had om een grootmeester in het giallogenre te worden. De film bevatte immers reeds 's mans typische mix van wonderbaarlijke schoonheid en angstaanjagende beelden, waarmee hij vijf jaar later in klassieker Deep Red nog meer kon overtuigen.

Het mag voor velen misschien een koud kunstje lijken om een perfect evenwicht tussen barokke pracht en pure angst te vinden, maar eigenlijk is het dat niet: zelfs Argento is er niet in elke film in geslaagd om met zijn typische formule succes te oogsten. In The Bird With The Crystal Plumage – vandaag nog altijd één van Argento’s beste gialli – was het echter wel raak en de film mag bijgevolg als het schoolvoorbeeld van een goede giallo gezien worden. De film bevat wondermooie vrouwen, prachtige palazzi en zelfs een kunstgalerij, en tegen een dergelijke achtergrond gebeuren er de meeste brutale moorden, waarbij het bloed rijkelijk over het scherm stroomt. Dat grote contrast tussen schoonheid en bruutheid heeft een beetje de symboliek van een mooie droom die omslaat in een verschrikkelijke nachtmerrie.

Het hoofdpersonage van het verhaal wordt naar goede giallotraditie onopzettelijk bij een moord betrokken en moet bijgevolg om zijn eigen vel te redden op zoek naar de moordenaar. In het geval van The Bird With The Crystal Plumage is de aanleiding tot het verhaal een nachtelijke wandeling in Rome, waarbij schrijver Tony Musante per ongeluk een strubbeling in een kunstgalerij – met een bloederige afloop – opmerkt. Daarbij wordt een vrouw levensgevaarlijk verwond, maar krijgt Musante helaas niet het hoofd van de belager te zien. Hij is er echter van overtuigd dat hij iets belangrijks heeft gezien, maar het ontgaat hem en bijgevolg laat de politie hem niet meer met rust.

Het succes van The Bird With The Crystal Plumage begint bij deze sleutelscène en laat meteen in Argento’s kaarten kijken: op zich is The Byrd With The Crystal Plumage maar een gewoon verhaal, maar dankzij Argento’s treffende, ultrakorte beelden, afgewisseld met het opzettelijk wegvallen van het geluid, geeft Argento je van bij het begin het beklemmende gevoel mee dat het hoofdpersonage na de sleutelscène voelt. Het doet een beetje denken aan de sleutelscène uit Deep Red, waarbij men vlak na de eerste moord - heel even maar - een belangrijk detail te zien krijgt en men meteen heel goed beseft dat men het gezien heeft en dat het een belangrijke rol zal spelen in de film. Een onbehaaglijk gevoel dat door regelmatige flashbacks nog meer wordt versterkt.

Wat volgt, is nog een mislukte moordaanslag op het hoofdpersonage, op zijn beurt gevolgd door nieuwe aanknopingspunten, waardoor het verhaal constant op snelheid kan blijven terwijl Musante steeds dichter en dichter bij de ontknoping komt. Dat gebeurt bijvoorbeeld via een macaber schilderij, waarin de moordenaar geïnteresseerd was, of via het geluid van een exotische vogel dat Musante via een anoniem telefoontje te horen krijgt. Dat Argento in 1970 nog niet op de filmmuziek van Goblin kon rekenen, is daarbij geen gemis: met Morricone’s onheilspellende kinderliedjes krijgt u zeker zoveel kippenvel.

Dat de film eindigt waar hij begint (in de kunstgalerij), met een dubbele ontknoping op de koop toe, rondt de film met heel veel pracht af en maakt van The Bird With The Crystal Plumage een fantastische proloog op de rest van Argento's werk: nog meer interessante gialli en zelfs een handvol klassiekers.


Beoordeling: 3.5 (?)
Recensent: Giallolover
Links:  IMDB  Bekijk Trailer  

Beoordeling bezoekers (10):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb