Black Christmas
Regisseur:Glen Morgan
Jaar:2006
Taal:Engels
Speeltijd:100 minuten
Cast:Katie Cassidy, Michelle Trachtenberg, Crystal Lowe, Mary Elizabeth Winstead, Kristen Cloke, Oliver Hudson


Een studentenhuis met een luguber verleden is tijdens kerst vanwege het barre winterweer vrijwel afgesloten van de buitenwereld. Ooit vermoordde Billy Lenz er zijn incestueuze moeder en stiefvader en verminkte hij zijn zusje/dochtertje. Nu wordt het huis bewoond door acht studentes en een huismoeder. Verveeld doordat ze het huis niet kunnen verlaten, verdoen ze hun tijd met enge verhalen over Billy, kibbelen en discussiëren over de relatieproblemen van één van hen. Wanneer ze een gestoord telefoontje ontvangen, ontstaat langzamerhand het besef dat er iets mis is. Samen met de net gearriveerde zus van een verdwenen huisgenote proberen ze het gevaar het hoofd te bieden. Haalt een gedumpte ex zijn gram, is Billy teruggekeerd of houdt er nog iemand zich schuil in het grote huis?

Het herkauwen van belegen horrorfilms heeft inmiddels een structurele vorm aangenomen. Nadat het contemporainiseren van enkele klassiekers ‘Horror Incorporated’ geen windeieren had opgeleverd, achtte men ook het tweede garnituur rijp voor een nieuw jasje. Black Christmas uit 1973 stond aan de wieg van het slashergenre, maar heeft eveneens altijd in de schaduw van ‘überslasher’ Halloween (1978) gestaan. Toch spreekt Bob Clark’s grimmige kerstverhaal nog steeds tot de verbeelding met vondsten als het moordenaars-POV en een slachtofferensemble bestaande uit bevallige jongedames, die John Carpenter en velen na hem gretig kopieerden. Regisseur Glen Morgan recyclede al eerder Willard en teamde voor de remake van Black Christmas wederom op met James Wong, met wie hij onder meer samenwerkte aan Final Destination 1 en 3. Een vluchtige scan van de internetrecepties leert dat Morgan’s interpretatie als ‘downcycling’ afgedaan kan worden, maar persoonlijk vond ik Black Christmas kringloophorror van acceptabel niveau.

De film is bovenal een travestie van alles wat met (Amerikaanse) kerst te maken heeft: Billy’s moeder die de kleine Billy toesnauwt dat de Russen de kerstman hebben neergeschoten, Billy die zijn moeder doodt met een deegroller, om vervolgens stukken van haar vlees in de oven te bakken en te verorberen, als waren het kerstkoekjes, Billy die een celbewaker neersteekt met een ‘candy cane’ (J (van Jezus)-vormige snoepstok, kerstversiering in Amerika), de muzikale omlijsting van de gruwelen in de vorm van bekende kerstdeuntjes (Piotr Tsjaikovski draait zich om in zijn graf, terwijl Lucio Fulci’s schedel wederom een tevreden grimas maakt vanwege het ‘oogwerk’). Kortom, Glen Morgan en John Hughes hangen niet dezelfde kerstgedachte aan. Daarnaast neemt Morgan ook het slashergenre op de hak en vergeet daarbij zijn eigen aandeel in dit genre niet. De ‘sorority’-meisjes zijn volstrekt inwisselbaar en dermate karakterloos dat het wel parodiërend bedoeld moet zijn. Een afgetekende ‘final girl’ ontbreekt zodoende, waarmee de regisseur een genreconventie (of eerder genrewet) met voeten treedt. De ‘modus operandi’ van de moordenaar in Black Chrismas is welhaast uniform en weinig creatief en daarmee lijkt Morgan te verwijzen naar (de kritiek op het verhaal-in-dienst-van) de hogere-wiskundemoorden uit de Final Destination-reeks. De regisseur persifleert, parodieert en postmoderniseert er in ieder geval danig op los en doet dit naar mijn smaak op goed te verteren wijze.

De bewoonsters van het Alpha Kappa Gamma-studentenhuis worden vertolkt door gans up-and-coming, vrouwelijk Hollywood. Vrijwel allen met de nodige horrorervaring: Katie Cassidy (al gewend geraakt aan ongewenste telefoontjes door When a Stranger Calls), Michelle Trachtenberg (Buffy the Vampire Slayer), Mary Elizabeth Winstead en Crystal Lowe (Final Destination 3) en, in een kleine rol, Leela Savasta (schutsvrouwe van het necrofielengilde sinds Haeckel’s Tale en, in mindere mate, de aflevering Children Shouldn’t Play with Dead Things uit de Supernatural-serie). Uit de oorspronkelijke Black Christmas duikt Andrea Martin op als Mrs. Mac, de huismoeder. Zoals gezegd, de beheersing van ‘character acting’ of ‘method acting’ was geen kwalificatiepunt tijdens de audities, het uiterlijk voorkomen des te meer. Bezien vanuit genrepersiflerend en, een héél klein beetje, mannelijk perspectief, is het Morgan vergeven. Verwacht een eigentijdse remake (de telefoontjes komen bijvoorbeeld niet, zoals in het origineel, vanaf een vaste lijn in het huis, maar vanaf de mobieltjes van steeds het laatste slachtoffer), met een flinke dosis zwarte humor, bovengemiddeld veel ‘gore’, enige pikanterieën en weinig spanning. Een doorsnee, maar daarom niet slechte, slasher dus.


Beoordeling: 2.5 (?)
Recensent: HenrieS
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (7):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb