Planet Terror
(Grindhouse: Planet Terror)
Regisseur:Robert Rodriguez
Scenario:Robert Rodriguez
Jaar:2007
Taal:Engels
Speeltijd:105 minuten
Cast:Rose McGowan, Freddy Rodríguez, Josh Brolin, Marley Shelton, Jeff Fahey, Michael Biehn, Bruce Willis


Van het opmerkelijke grindhousetweeluik van wegbereider Quentin Tarantino (Pulp Fiction, Reservoir Dogs, Kill Bill) en alleskunner Robert Rodriguez (El Mariachi-trilogie, From Dusk Till Dawn, Sin City) wierp de inbreng van laatstgenoemde die van Tarantino in de schaduw. Death Proof oogstte nogal wat kritiek, maar het enthousiasme voor Planet Terror kende bijna geen grenzen. En het moet gezegd, bij onderlinge vergelijking van beide films laat Rodriguez zijn illustere collega alle hoeken van de filmset zien. Zijn film is sneller, moderner, vaardiger en vooral enerverender. Waar Tarantino zichzelf verloor in eindeloze - weliswaar met spetterende aktie gelardeerde - dialogen gaat bij Rodriguez het gas van stonde af aan ferm op de plank zonder de pedaaldruk ook maar een moment te laten verslappen. Planet Terror is aldus beschouwd, kortom, simpelweg een betere film dan Death Proof. Maar is die vergelijking wel zo eerlijk? Natuurlijk, zou men in eerste instantie geneigd zijn te reageren. Beide films zijn, in ieder geval formeel, grindhouse dus wat zou er niet te vergelijken zijn aan twee films met in verhaalcellofaan verpakt bloed, pus en schaars gekleed vrouwelijk schoon?

Toch is die vergelijking, bij nadere beschouwing, minder geldig dan aanvankelijk gedacht. Tarantino's film is niet alleen formeel maar vooral ook materieel een grindhousefilm. Maar voor Rodriguez lijkt dit slechts vooral een uitgangspunt, als ware dit het vehikel voor een hem van meet af aan voor ogen staand zombiespektakel, met daarbij wat schijnbaar achteraf ingevoegde stijlkenmerken om zijn film toch vooral als 'grindhouse' te kunnen etiketteren. Waar Tarantino het idioom van de grindhouse van weleer meeneemt naar diens film en deze daarmee inkadert, gaan bij Rodriguez alle stoppen los, bijna alle nostalgische herbeleving het raam uit en gaat hij naar believen met dat grindhouse-idioom aan de haal. Kan men bij Tarantino tussen de kijkbedrijven door nog glimlachend mijmeren over de eerste stiekeme vrijages met het nieuwbakken liefje in bioscoop- of autostoel, bij Rodriguez zit men ruim anderhalf uur op het puntje van die stoel om pas tijdens de aftiteling te voelen hoe pijnlijk het stuitje daarvan is geworden.

Planet Terror is, in essentie, een zombiefilm die naar aard en wezen meer van doen heeft met zelfbewuste splattercomedies als Return of the Living Dead - waar de film ook nog eens het verhaalsuitgangspunt mee gemeen heeft - dan met traditionele schlock van regisseurs als, pakweg, Jess Franco. Het verhaal gaat over de uitbraak van experimenteel gifgas, waarvan de besmettingsgevolgen wederom tot een uitbraak leiden - maar dan van zombies. En dan is er uiteraard het groepje protagonisten die zich daartegen niet alleen moeten zien te verschansen, maar als het even kan ook nog de rest van de wereld redden. Die wereld omvat, naast zombies, ook nog het beste grillrestaurant ter wereld, al is de uitbater (oudgediende Fahey in een heerlijke bijrol) nog steeds zoekende naar het ultieme gerecht. Ons groepje helden bestaat uit onder meer de bevallige Rose McGowan (die naar verluidt in het werkelijke leven nogal eens last heeft van smetvrees; Rodriguez een beetje inschattend zal hij haar alleen al daarom in zijn zombie-universum hebben gecast) bij wier personage Cherry Darling de prothese voor haar geamputeerde linkerbeen bestaat uit een snelvurend machineweer, Freddy Rodríguez (geen familie) als de Mexicaanse vechtjas El Wray, en Marley Shelton als de wereldvreemde arts Dakota Block.

Waar Tarantino de computertechniek voor zijn Death Proof beperkte tot het invoegen van filmvlekken en het wegwerken van de veiligheidstuigage van zijn stuntlieden, trekt Rodriguez in Planet Terror alle registers open. Etterende en pulserende zweren, Cherry Darling's mitrailleurbeen en het meeste overige geweld dat hij vrijwel doorlopend over de kijker uitstort zijn, voor zover al niet digitaal gecreëerd, tenminste zodanig bijgewerkt. Met de technische mogelijkheden en financiële middelen waarmee hij in deze film een enkele effectsequentie in beeld krijgt had, voor zover toen al voorhanden, in de grindhousetijd de programmering van een fikse drive-inbios een jaar lang kunnen worden gevoed. Aldus bezien is Planet Terror bijna pedant, alsof de oorspronkelijke grindhouse zijn ondergang aan het eigen geklungel zou hebben te wijten. Toch zijn de eerbiedige hommages eraan legio in de film aanwezig.

Maar anders dan Death Proof nodigt deze film helemaal niet uit tot kritische analyse. Het is geen interessant naslagwerk maar een adembenemend ritje in de wildste achtbaan die zich maar laat indenken. Rodriguez beoogt geen nostalgische herbeleving van de schlock van weleer, maar laat deze voor wat het was en stelt daarvoor een geheel nieuwe norm. Hij trekt dan weliswaar nog net geen lange neus ernaar, maar laat er niettemin geen enkel misverstand over bestaan dat grindhouse toen was en nu is geweest. Planet Terror is een groots en razend spektakel dat daar, in weerwil van het soms zelfs geforceerd aandoende nostalgische vernisje, ook eigenlijk helemaal geen geheim van wil maken.


Beoordeling: 3.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (15):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


Zie ook:Death Proof (2007)

recensies
over horrorweb