30 Days of Night
Genre:Splatter, Vampieren
Regisseur:David Slade
Scenario:Steve Niles, Stuart Beattie, Brian Nelson
Jaar:2007
Taal:Engels
Speeltijd:113 minuten
Cast:Manu Bennett, Mark Boone Junior, Ben Foster, Melissa George, Craig Hall, Josh Hartnett


Het is een typisch herfstding. Het weer wordt guurder, de bladeren verkleuren en beginnen te vallen en in filmland is het seizoen van romcoms en dramafilms weer voorbij. Er lijkt een direkte link te bestaan tussen het veranderen van het weer en het veranderen van de films en aangezien het aantal horrorfilms weer begint toe te nemen is er nog een reden om de herfst tot mijn favoriete seizoen te bestempelen. Van de dit jaar uitgekomen en nog uit te komen horrorfilms is er de afgelopen tijd vooral veel aandacht besteed aan 30 Days of Night, gebaseerd op een graphic novel en de tweede film van Hard Candy regisseur David Slade. Deze aandacht is, zo lijkt het, meer dan gerechtvaardigd!
De film heeft alle ingrediënten in huis om een solide en moderne horrorflick te maken. Er zitten voldoende schrikmomenten in, de toonzetting is lekker duister, de vampieren zijn net zo creepy als zombies en de lokatie afgelegen en afgesloten. Hoewel de film het genre misschien niet op een revolutionaire manier zal veranderen is het toch zeker wel een waardevolle aanvulling op het reeds bestaande assortiment.

Het verhaal lijkt eenvoudig. We nemen een klein afgelegen dorpje in Alaska genaamd Barrow. Een dorpje met 500 inwoners waar het merendeel elk jaar van naar het zuiden reist, in verband met de zon die 30 dagen per jaar niet schijnt. Zo ook deze keer. Het duistere seizoen breekt aan en een goeie 150 mensen, waaronder sherrif Sheben Oleson (Josh Hartnett) en zijn ex (Melissa George), zijn de enigen die in het dorp achterblijven.
Terwijl in het begin van de film de laatste zonnestralen het dorp verlaten kan nog niemand vermoeden dat de rust en vrede al snel verstoord zal worden. Een vreemde man (Ben Forster) arriveert en waarschuwt de sherrif dat de koude dit jaar niet door het weer komt, maar door de naderende dood. Terwijl hij in zijn cel de woorden "Bar the windows. Try to hide. They’re coming” mompelt, valt de stroom uit, zijn de telefoonlijnen dood en beginnen er links en rechts vampieren te verschijnen.

Vanaf dat moment verandert de stemming compleet. Waar de sfeer tot nog toe meer richting suspense ging, slaat dat vrij snel om naar stevige aktie, waarbij de vampieren nietsontziend door het dorp heen dwalen en elk levend wezen dat ze tegenkomen afslachten en als maaltijd gebruiken. Het is aan de sherrif, samen met een kleine groep overlevenden, om de veiligste plek in het dorp te vinden en van daaruit zich een weg te vechten door de monsters die achter elke staathoek lijken te schuilen.

Het is leuk om te zien dat er in 30 Days Of Night weer eens een andere kijk op vampieren wordt gebruikt. Het leek wel alsof na films als Lost Boys en Interview With The Vampire, en series als Buffy en Angel, vampieren altijd werden afgeschilderd als verschrikkelijk mooie en stijlvolle wezens met met slechts het kleine probleempje dat ze andermans bloed nodig hebben om te kunnen overleven. 30 Days laat deze benadering compleet varen en kiest voor een meer zombie-achtige benadering van de vampiers. De monsters in de film zijn verre van stijlvol en absoluut niet mooi. Ze lopen rond in lompen en hebben lichamen die er uit zien alsof ze net tweede zijn geworden in een kopduel met een trein.
Gespeend van enige vorm van menselijkheid zijn het wezens die zich nietsontziend door de mensenmassa heenvreten en er niet om geven of ze een oude man of een klein meisje tegenkomen.

Ondanks het behoorlijke acteerwerk van de menselijke hoofdrolspelers zijn het vampier Marlow (Danny Huston) en zijn consorten die een groot deel van de show stelen. Josh Hartnett heeft na het abominabele Pearl Harbor een hoop goed te maken op acteervlak en slaagt daar in 30 Days vrij goed in. Ondanks dat zijn karakter de diepgang van een houten plank heeft weet hij zijn Sherrif Oleson een geloofwaardige kant mee te geven, waardoor de kijker toch wel sympathie voor hem op kan vatten. Melissa George levert een goede support act af als de ex-vrouw Stella en de rest van de dorpsbewoners dienen grotendeels als fraai decor. Naast de vampieren is er echter nog een bijzonder aardige vertoning te vermelden, en dat is uiteraard Ben Foster als de naamloze vreemdeling. Hij zet met weinig woorden en des te meer non verbaal acteerwerk een karakter neer dat je nog lang na het einde van de film bijblijft.

Regisseur David Slade weet in 30 Days een bijzonder verlaten en beangstigend sfeertje aan het dorp mee te geven en blijft daarbij dicht bij de originele comics. Hoewel niet elk schot in de roos is (de eindconfrontatie tussen sherrif en vampieren laat een beetje het gevoel achter dat er meer uit te halen viel), kan gezegd worden dat de vampieren dreigend genoeg overkomen om het publiek te laten wensen dat ze nooit in een soortgelijk dorp terecht komen. Vooral de massaslachting die de vampieren uitvoeren om de toch al kleine dorpsbevolking nog wat verder uit te dunnen wordt in eerste instantie gebracht zonder de vampieren heel duidelijk het beeld in te trekken, aldus de angstfactor nog verder te verhogen. Dit in combinatie met een scherpe score zorgt dat schrikmomenten en all-out gore (overigens in meer dan voldoende mate aanwezig) elkaar netjes afwisselen en de spanningsboog goed gespannen blijft.

Waar een film zonder zonlicht al snel het risico loopt om te duister en onduidelijk te worden, wordt er in 30 Days goed omgegaan met het gebrek aan licht. Toegegeven, de kijker moet soms goed kijken om te zien wat er in het beeld gebeurt, maar het grootste deel van de film is het gebrek aan verlichting eerder een instrument dat gebruikt wordt om de kijker midden in de film te trekken. Omdat er goed opgelet moet worden wordt de kijker gedwongen het hele verhaal zo intensief mogelijk mee te beleven, waardoor zowel schrikmomenten als rustmomenten extra goed beleefd worden.

Alles bij elkaar kan gezegd worden dat 30 Days Of Night een van de betere horrorflicks van 2007 is geworden. Ondanks de gebreken zal de kijker toch met een tevreden gevoel de fim weer afsluiten. Zoals gezegd, er is weinig echt revolutionairs te bekennen, maar de film weet de aandacht te krijgen en vast te houden en te zorgen voor het unheimische gevoel dat mensen bij een horrorfilm vaak zoeken. Toch goed om te weten dat het zonlicht altijd weer terugkomt!


Beoordeling: 3.0 (?)
Recensent: Steven
Links:  IMDB  Bekijk Trailer  

Beoordeling bezoekers (19):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb