Reincarnation
(Rinne)
Regisseur:Takashi Shimizu
Scenario:Takashi Shimizu, Masaki Adachi
Jaar:2005
Taal:Japans
Speeltijd:95 minuten
Cast:Takako Fuji, Yasutoki Furuya, Atsushi Haruta, Hiroto Itô, Karina, Mantarô Koichi, Marika Matsumoto, Tomoko Mochizuki, Shun Oguri


Nu al het stof dat Hidea Nakata een decennium geleden met zijn Ring deed opwaaien - de herleving van een heel subgenre dat voor de gelegenheid J-Horror werd genoemd - weer is neergedaald, en men in de westerse wereld inmiddels is uitgekeken op lijkbleke, overdadig behaarde vrouwen die uit TV's, telefoons, koelkasten en theekopjes komen gekropen, kunnen de Japanse bokken van de schapen worden gescheiden. Omnivoor Takashi Miike is niet voor een gat te vangen, maar van de minder prolifische en meer genregetrouwe zonen van de Japanse fin-de-siècle horrorrage staan er nog enkelen overeind. Zo lijkt bijvoorbeeld baanbreker Nakata niet veel verder te komen dan Ring, na de halfgelukte Amerikaanse sequel The Ring Two en met het voor 2008 op stapel staande The Ring 3. De kunst- en eigenzinnige genreregisseur Kiyoshi Kurosawa (Kairo/Pulse, Charisma, Doppelgänger, Séance, Cure, Bright Future - geen familie van Akira) heeft zich nooit iets van de heersende filmmode aangetrokken, al had hij de afgelopen tien jaar de wind natuurlijk wel in de rug maar wordt het inmiddels steeds moeilijker voor hem om zijn films gefinancierd en gedistribueerd te krijgen.

En dan is er natuurlijk ook nog de tot dusver internationaal meest succesvolle J-Horrormaker Takashi Shimizu. Hij lijkt als geen ander in staat de oosterse traditie met gestage, metaforische, in de eigen rijke cultuurgeschiedenis wortelende beeldvoering met hun open verhaalstructuren te overbruggen naar de westerse hang naar gesloten, handelingsgerichte dramatiek. Nu neigt J-Horror van nature altijd meer naar het opwekken van angst dan naar het vertellen van een causaal gesloten verhaal, maar in Reincarnation doet Shimizu een stapje opzij en lijkt hij de klassieke vertelstructuur met in elkaars verlengde liggende, opeenvolgende handelingen vrijwel geheel te laten voor wat deze is.

De opzet van deze film, wat daarvan zij, is het maken van een horrorfilm over een massamoord bij een hotel in Osaka door een gearriveerde en doorgewinterde filmmaker. Hij recruteert een jonge actrice voor de hoofdrol, waarin zij tevens het laatste slachtoffer in het verhaal van de beoogde film is. Maar zodra zij zich bij de andere acteurs voegt krijgt zij herinneringen aan de gewelddadige tragedie waarop de film is gebaseerd, alsof zij die zelf heeft meegemaakt. Naar het schijnt staat zij in een vorig leven in verband met evenbedoelde moordaanslag, maar Reincarnation heeft een originele en verrassende ontknoping die verdere onthulling van de synopsis in strijd met goede smaak en filmzeden doet zijn. Lekker zelf gaan kijken als de nieuwsgierigheid alleen al op basis hiervan onbedwingbare proporties aanneemt is hier het gepaste devies.

Wie de buik vol heeft van J-Horrorclichés met enge blauwe kleuters, bleke harige geesten en schrille schrikmomenten kan deze film misschien beter links laten liggen, want de gebeurtenissen in het spookhotel zijn er gedurende tweederde van Reincarnation behoorlijk van doortrokken. Daar ligt dan ook een van de problemen van deze film, gedurende het eerste uur is het een soms vervelend voorspelbare, repetente aaneenrijging van een stukje handeling of verhaal, gevolgd door het ten tonele voeren van een enge zombiekleuter en besloten door een luidruchtig schrikmoment. Over de mogelijk verwarrende maar in ieder geval originele en verrassende derde akte zullen vervolgens de meningen uiteen lopen, maar clichématig is deze allerminst. Shimizu is erin te prijzen dat hij daarin nauwelijks enige dialoog meegeeft en zich dus volledig op zijn filmbeelden verlaat om het verhaal te ontrollen, hetgeen de film een zekere experimentele 'arthouse-feel' meegeeft.

Maar ondanks de platgetreden J-Horrormaniërismen gedurende meer dan de helft van de filmduur doet deze film ook een stil en stijlvol eerbetoon aan westerse genreklassiekers als The Changeling en Peeping Tom. Dit, gevoegd bij de hallucinerende laatste akte, doen deze film uiteindelijk toch uitstijgen boven de grauwe middelmaat. Het gaat te ver om hierin de wedergeboorte van de J-Horror te willen zien, maar in tegenstelling tot zijn collega Nakata weet Shimizu zich met Reincarnation te ontworstelen aan de met zijn Ju-On/The Grudge zelf gecreëerde clichés.


Beoordeling: 2.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (6):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


Zie ook:The Abandoned (2006)
Dark Ride (2006)
The Gravedancers (2005)
The Hamiltons (2006)
Penny Dreadful (2006)
Unrest (2006)
Wicked Little Things (2006)

recensies
over horrorweb