Bestel de DVD bij ...
Koop The Gravedancers bij bol.com

Koop The Gravedancers bij Amazon.co.uk
The Gravedancers
Genre:Bovennatuurlijk, Ghost story, Revenge movie
Regisseur:Mike Mendez
Scenario:Brad Keene, Chris Skinner
Jaar:2005
Taal:Engels
Speeltijd:95 minuten
Cast:Clare Kramer, Dominic Purcell, Josie Maran, Marcus Thomas, Robert Bartusch, Lulu Brud


Er bestaat in deze wereld inmiddels een behoorlijke traditie van spookverhalen, waarin aanvankelijk nietsvermoedende mensen worden opgejaagd door spookverschijningen. De oorzaak van dit opjagen ligt maar al te vaak in het feit dat de mens in kwestie iets uitgehaald heeft om bepaalde inwoners van het dodenrijk tegen zich in het harnas te jagen. In The Gravedancers is dat net zo. Een relatief klein vergrijp door drie vrienden leidt tot een extreem wraakgevoel bij evenzoveel geesten, die uiteraard bij leven al geen lieverdjes waren.

De film opent al gelijk met een lugubere shockscene, met een hulpeloze vrouw die aangevallen wordt door een onzichtbare kracht en vervolgens door de gang heen wordt gesleept, op weg naar een gewelddadige dood. De toon voor de film is gezet. Het echte verhaal wordt vervolgens in gang gezet met Harris (Dominic Purcell), Kira (Josie Maran) en Sid (Marcus Thomas), drie oude studievrienden die op de begrafenis van het vierde lid van hun oude clubje elkaar na lange tijd weer tegenkomen. Na een paar uur herinneringen ophalen en doordrinken maken zij de fout om het advies op te volgen dat te lezen viel op een kaartje bij het graf. Het gedicht, dat aangeeft dat het leven voor de levenden is en dat je op het graf van de overledene moet dansen, is natuurlijk eigenlijk een vloek en levert als zodanig in de rest van de film de nodige ellende op voor de nietsvermoedende vrienden.

Het leuke van The Gravedancers is dat de film na de eerste drukke scene gelijk een paar versnellingen terugschakelt. Vanaf de begrafenis wordt de spanning weer op nul gezet en worden eerst alle karakters en hun onderlinge relaties voorgesteld. Nadat de setting is neergezet begint de trein weer steeds meer aan snelheid te winnen om tegen het einde van de film alle remmen los te gooien. In het script is ook duidelijk te merken dat de makers niet alleen maar een domme spookhorror wilden maken, maar er op een intelligente manier mee om wilden gaan. Door eerst de onderlinge relaties tussen de karakters uit te werken kunnen de initiŰle geestverschijningen (subtiel in beeld gebracht door geluidseffecten en camerawerk) nog afgedaan worden als een soort parano´de gevoel van het slachtoffer in kwestie. Een mooi voorbeeld hiervan is als de echtgenote van Harris vermoedt dat Kira nog steeds van Harris houdt en dus in hun huis ronddwaalt, terwijl hier duidelijk al sprake is van een bovennatuurlijk iets.

Het is een goede beslissing geweest om het begin van de film te gebruiken om de fundamenten te leggen, want vanaf de tweede akte in de film begint er toch wel het een en ander te veranderen. Sid heeft inmiddels de hulp ingeroepen van twee paranormale onderzoekers, die na het vinden van een paar bewijzen overtuigd zijn van de ernst van het probleem en gaan werken aan de oplossing. Alsof dat een teken was voor de geesten begint de film er vanaf dat punt behoorlijk wat ernstiger uit te gaan zien voor de hoofdrolspelers. Meer aktie en meer, steeds sterker wordende, fysieke aanvallen van de geesten maken dat je als kijker toch mee gaat leven met Harris, Kira en Sid. Akte drie, de laatste paar uur van de vloek, is een all-out Hollywood effectenspektakel. Alle karakterstudies en eventueel geloofwaardige aktie worden overboord gegooid en het scherm wordt gevuld met vuur, explosies en CG-spoken. Hoewel het er mooi uitziet levert dit toch een beetje het gevoel van afraffelen op. In het kader van aktie- en spanningsopbouw is alle remmen losgooien in principe niet erg, maar als daarvoor al het voorbereidende werk op het gebied van karakters de deur uit wordt gegooid is dat toch zonde.

Gelukkig wordt de sprong van eigenzinnigheid naar genreconventies enigszins draaglijk gemaakt door het verbazingwekkend aardige acteerwerk. In plaats van de standaard Hollywood-aktieheld die alles wel op zal lossen proberen alle acteurs in hun rol te blijven en echt bange mensen te spelen. Hoewel Dominic Purcell's poging om sto´cijns te zijn af en toe nog wel wat stijfjes wil overkomen is er toch wel iets aparts aan om hem door een vrouwelijk spook de kamer door te laten smijten. Met zijn American Football-achtige bouw zou je hem niet in een hulpeloze slachtofferrol verwachten, waardoor er een paar heel aardige scenes ontstaan. Josie Maran krijgt weinig hulp van het script bij het omgaan met haar bovennatuurlijke aanvaller. Zolang ze mensen als tegenspeler heeft doet ze het vrij aardig, maar tegen haar belager komt er tegen het einde weinig meer uit dan 'Bastard'. Je zou bijna gaan wensen dat de geest het van haar wint, ware het niet dat ze gedurende de film al de nodige credits heeft opgebouwd bij het publiek. Marcus Thomas is, zeker in de scene op de begraafplaats, fenomenaal als de dronken Sid die het hele circus in gang zet. Hoewel hij later in de film wat terugvalt is hij nog steeds goed voor het nodige cynisme en een welkome afwisseling voor de wat stijvere Purcell. Clare Kramer (als de echtgenote van Harris) maakt geen fouten en is een goede tegenspeelster voor zowel Purcell als Maran, aangezien ze ondanks alles niet wil geloven dat Kira niets meer met Harris wil.

Ondanks de ietwat tegenvallende derde akte is The Gravedancers een meer dan geslaagde film geworden, waarin de psychische angsten mooi worden gecombineerd met het fysieke geweld. Regisseur Mike Mendez heeft een bewuste keuze gemaakt door het grafische gorefestijn links te laten liggen en op een wat serieuzere manier een film te maken. Een film zonder al te veel expliciete moordscŔnes, maar met genoeg schrikmomenten om het publiek op het puntje van de stoel te houden. Het resultaat mag er zijn!


Beoordeling: 3.0 (?)
Recensent: Steven
Links:  IMDB  Bekijk Trailer  

Beoordeling bezoekers (13):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


Zie ook:The Abandoned (2006)
Dark Ride (2006)
The Hamiltons (2006)
Penny Dreadful (2006)
Reincarnation (2005)
Unrest (2006)
Wicked Little Things (2006)

recensies
over horrorweb