Maniac
Regisseur:William Lustig
Jaar:1980
Taal:Engels
Speeltijd:87 minuten
Cast:Joe Spinell, Caroline Munro, Gail Lawrence, Kelly Piper, Rita Montone, Tom Savini


In 1980 maakte William Lustig met Maniac zijn allereerste film. Dat de Amerikaanse regisseur toen nog vanuit het veilige hoekje van het exploitatiegenre opereerde, maakt het filmpje er niet minder interessant op. Maniac toont dat hij op dat moment reeds veel talent had in het maken van horror, wat in Lustig’s latere carrière met films als Uncle Sam en Maniac Cop opnieuw tot uiting zou komen.

Wie het hoesje van Maniac gadeslaat, verwacht mogelijk een flauwe rip-off van films als The Hills Have Eyes of John Carpenter’s Halloween. Ten onrechte echter, want ofschoon Maniac heel kort na beide films is opgenomen, is het voor het exploitatiegenre een heel originele en kwalitateitsvolle film. Waar er in de voornoemde films weinig of geen aandacht was voor de motieven van de moordenaars, is Maniac immers volledig vanuit het oogpunt van een serial killer verfilmd, met een heel bijzondere kijkervaring als gevolg.

De film is naar verluidt gedeeltelijk gebaseerd op het verhaal van Ed Gein en mag qua inhoudelijke kwaliteit zelfs bijna met moderne films als Silence Of The Lambs, Seven en Citizen X vergeleken worden. Als kijker daal je immers meteen af in de bizarre wereld van serial killer Frank Zito en daarbij wordt er je werkelijk niets bespaard: Zito heeft last van het beroemde Odeipus-complex, waarvoor een hoop vrouwelijke slachtoffers zullen en moeten boeten. Dat veel van de scènes zich afspelen in zijn klein appartement, maakt het filmpje er niet minder eng op: hij bewaart er namelijk een hele verzameling van etalagepoppen waar hij ingebeelde conversaties mee voert en bovendien versiert hij zijn poppen met macabere souvenirs van zijn slachtoffers. Dat wordt allemaal heel groezelig en realistisch in beeld gebracht, waardoor je als kijker fijn kan meegruwelen met zijn vaste rituelen. Men volgt hem zelfs in zijn jacht op de slachtoffers.

Dat het niet bij fysiek geweld stopt, maakt Maniac nog interessanter. Men volgt Zito eveneens in zijn persoonlijkheidsveranderingen en dat levert unieke cinema op. Wanneer men hem bijvoorbeeld een hoer ziet wurgen, krijgt men niet alleen het fysieke geweld te zien, maar is men er eveneens getuige van dat hij na zijn moord begint te huilen en even in een lavabo moet kotsen, terwijl de camera tijdens het moorden op zijn gezicht gericht is, waardoor je hem een psychologische verandering ziet ondergaan. De keuze voor Joe Spinell als acteur voor Zito valt daarbij niet te betreuren: naast het feit dat zijn acteerprestaties zeer goed zijn, siert het hem eveneens in zijn rol dat hij niet eens atletisch gebouwd is, maar er als een heel gewone man uitziet. Het resultaat is een zeer geloofwaardige seriemoordenaar. Daarin lijkt de film zelfs een beetje op Abel Ferrara’s Driller Killer of Martin Scorsese’s Taxi Driver: er is wel degelijk een neerwaartse spiraal. Het enige verschil is dat het verhaal hier in de beerput onder de neerwaartse spiraal begint. Dat Zito op een bepaald moment zelfs een nieuwe vriendin heeft en je hem als een vlotte kerel met haar over kunst ziet praten, laat heel duidelijk blijken dat Lustig goed wist waar hij mee bezig was.

Dat zelfs de special effects voor een film van het tijdperk vrij goed zijn, maakt Maniac helemaal af. Er zijn er niet veel van, maar wat er is mag er beslist wezen. Op een bepaald moment ziet men bijvoorbeeld Zito een vent met een dubbelloops door het hoofd knallen en het resultaat daarvan ziet er bepaald niet knullig uit. Dat maakt dat de kijker zelfs geen moeite hoeft te doen om de kwaliteit van de film te trotseren. Hij kan met Maniac gewoon een heel interessante horrorfilm bekijken.


Beoordeling: 3.5 (?)
Recensent: Giallolover
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (9):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb