The Reaping
Regisseur:Stephen Hopkins
Scenario:Carey Hayes, Chad Hayes, Brian Rousso
Jaar:2007
Taal:Engels
Speeltijd:99 minuten
Cast:Hilary Swank, Robert Alonzo, Jillian Batherson, Brandon J. Blanchard, Robin Blanchard, Sean M. Blanchard


Sommige films hebben een opzet waarvoor je eens goed zou willen gaan zitten. Hilary Swank, misschien niet moeder's allermooiste maar toch evenmin de eerste de beste, speelt hoofdpersoon Katherine Winter. Ooit een gedreven evangeliste, verloor zij haar dochtertje en echtgenoot tijdens een van haar eerstehulpmissies in Soedan. Sindsdien is zij een zo mogelijk nog gedrevener wetenschapper, nog steeds op missies, maar nu jagend op wonderen die zij ontmaskert met onomstotelijk bewijsbare wetenschappelijke verklaringen. Tijdens een van haar colleges krijgt ze te horen dat de tien bijbelse plagen van Egypte het plaatsje Haven, in de moerassen van Louisiana, aandoen. En de ingelovige plaatselijke bewoners geven een meisje van twaalf de schuld. Maar eenmaal daar aangekomen bezwijkt haar hardnekkige rationalisme onder de bloedrivieren, dode-kikkerregens en spinkhaanplagen.

De film stoot met fraaie knipogen naar William Friedkin's The Exorcist en Tobe Hooper's Salem's Lot van aquit in een Chileense kerk waarin de straatarme maar diepgelovige plaatselijke bevolking een al geruime tijd geleden overleden maar wonderlijk wel bewaard gebleven priester aanbidden. Het subjectieve en schudderige handcamerawerk in de vochtige krochten van de vervallen kathedraal zijn weliswaar niets nieuws maar de getoonde scènes zijn doeltreffend in het beoogde doel: de kijker onmiddellijk vangen in de film om deze vervolgens mee te voeren in het wijdse verhaal. We weten van tevoren dat de film dan wat gas terug zal nemen voor de nadere introductie van de protagonisten en hun dramatische conflict, maar als Swank's personage Winter eenmaal besluit om naar Louisiana te gaan om daar het plagenprobleem de wereld uit te helpen loopt de film krakend en piepend vast in de onbetrokken regie van TV-seriefilmer Stephen Hopkins (Predator 2, The Life And Death Of Peter Sellers, 24).

Dat de film na het spetterende begin niet meer wil beklijven ligt op zichzelf niet aan de visuele effecten. Maar moerassen en rivieren van bloed met bergen dode vissen en alle andere bezoekingen die de film, met het bijbelboek Exodus als losse leidraad op de achtergrond, voor personages en kijkers in petto heeft willen de horrorlol er maar niet inkrijgen. Op een enkel schrikmoment en wat ingevoegde rampspoed uit de computer na blijft het een matte vertoning omdat regisseur Hopkins enkele fundamentele fouten maakt. Zo dist hij de gang van zaken tussen de plotmomenten door in een landerig tempo op en voorziet hij deze voornamelijk van oeverloos gekeuvel die geen enkele verhaalswaarde of karakterdiepte meegeven. Nu kan dat laatste ook op het conto van de scenaristen worden geschreven, maar er is nog meer aan de hand. Hij laat zijn cameraman, TV-seriemakker Peter Levy, het verhaal na de opening zo objectief mogelijk, als betrof het een documentaire, registreren, voorziet diens beelden in de postproductie van een fleurige kleurtoonzetting en kiest hij tenslotte ook nog eens voor een luchtig geluidsdecor. De aldus ingevoegde mechanismen werken elkaar zo tegen dat het vlees noch (dode) vis is, en er uiteindelijk simpelweg maar bitter weinig redenen overblijven om naar de film te willen blijven kijken.

Het wordt langzamerhand tijd dat iemand de filmbazen in Hollywood eens uitlegt dat horror meer vergt dan een 'hot lead', fraai getekende storyboards van 'coole' momenten en een regisseur die tijdens de opnamen onderuit gezakt wat decouperende aanwijzingen rondroept, de boel met zoveel mogelijk draaiende camera's vastlegt, en de dailies tenslotte in de montagekamer bijsnoeit en aan elkaar last voordat de teller op '100 mins.' staat. Het is dit soort gemakzucht dat het horrorgenre een bedenkelijk imago geeft en het is slechts een kwestie van tijd voordat het publiek dit afstraft. Maar dan zal het weer de vraag zijn hoeveel budget er nog vrij zal kunnen komen voor horrorfilms, allergisch als filmproducenten zijn voor verliesrisico's.

Aldus leiden formulefilms als The Reaping op langere termijn vooral de eigen ondergang in. Wie horrorfilms voor een breed publiek maakt, zoals Joel Silver (coproducent van deze film), heeft niet alleen te letten op de eigen continuïteit op korte termijn, maar is ook zorgplichtig voor het genrehuis waarin hij woont. Dat wil geenszins zeggen dat iedere film bol moet staan van artistieke ingevingen. Er zijn legio uitstekende horrorfilms gemaakt die op geen enkele wijze grensverleggend zijn, maar niettemin met zoveel enthousiasme en genreliefde zijn gemaakt dat deze glansrijk door de beugel kunnen en bovendien het nodige manna voor de geldschieters hebben opgeleverd. Vraag maar eens aan Stan Winston hoe hij dat flikte met Wrong Turn.


Beoordeling: 1.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (5):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb