Voodoo Moon
Regisseur:Kevin VanHook
Scenario:Kevin VanHook
Jaar:2005
Taal:Engels
Speeltijd:89 minuten
Cast:Eric Mabius, Charisma Carpenter, Rik Young, Jeffrey Combs, Jayne Heitmeyer, Dee Wallace, John Amos, Geoffrey Lewis


Merkwaardig is dat toch, hoe men op indrukken van buitenaf af kan gaan. Met het chronische gebrek aan tijd dat de postmoderne maatschappij nu eenmaal onvermijdelijk met zich mee lijkt te moeten brengen steek ik inmiddels noodgedwongen niet veel moeite meer in TV-films die voor een habbekrats in elkaar zijn gezet voor een snelle kijksnack op de Amerikaanse mainstreamzender tussen tien en twaalf 's-avonds. Maar Voodoo Moon was toch te aantrekkelijk om links te laten liggen. Ten eerste alleen al vanwege de titel. Ik heb sinds ik The Serpent And The Rainbow een jaar of twintig geleden voor het eerst zag nu eenmaal een zwak voor voodoo en alles wat daarmee samenhangt, van zombies in Pittsburgh tot en met enge kleine beeldjes in Irak. Bovendien had ik op een of andere manier wel eens eerder van Kevin VanHook gehoord, al wist ik zo gauw niet in welk verband, en stond er een cast op het affiche om van te likkebaarden. Veel van hen zou niet meer dan een cameo zijn, vermoedde ik, maar hoe dan ook, ze waren toch vast niet alleen om gratis drank, een huurcaravan en een grijpstuiver aan deze film gaan meedoen.

De film opent, na een merkwaardig bliksemgevecht dat een beetje aan Renny Harlin's The Covenant doet denken, in Ha´ti, althans volgens het verhaal, met een verontruste Houngan (voodoopriester) die zich spoedt naar de daar blijkbaar in ballingschap wonende 'demonhunter' Cole (Eric Mabius, Resident Evil). Hij waarschuwt hem voor een steeds sterker wordende kwade geest van wie Cole de tot dusver met hem gewisselde slagen weliswaar heeft weten te winnen maar met wie de oorlog nog steeds gaande is. Ongerust laat Cole de Ha´tiaanse boel de boel, en hij gaat spoorslags naar zijn in Louisiana wonende zuster die daar een vredig en redelijk succesvol bestaan heeft als beeldend kunstenaar. Een kwade geest zou geen goede kwade geest zijn als hij Cole's zwak voor diens zuster niet zou kennen, wat Cole zich op zijn beurt weer terdege realiseert. Cole trommelt zijn oude vrienden, bij hem in het krijt vanwege ooit voor hen opgeknapte paranormale akkefietjes, op om zijn tegenstrever het hoofd te bieden. Maar de kwade geest, ge´ncarneerd in de dandy Daniel, heeft ook zo zijn companen in de vorm van een zwik zombies. Wat volgt is een kat-en-muisspel tussen Daniel en Cole, natuurlijk besloten met de onvermijdelijke ultieme confrontatie met op voorhand welbekende afloop.

Toen de aftiteling naar beneden rolde was ik in lichte verwarring. Hoe simpel het verhaaltje ook was, ik was tijdens de vertoning toch regelmatig de draad kwijt. Het is een heel gedoe met personages die komen en gaan, in het beste geval losjes maar meestal amper met elkaar in verband gebracht. Maar rampzalig was dat allerminst, althans voor wat betreft het kunnen blijven volgen van de film, want enige dramatische context zit er niet in. Hoe moeilijk kan de strijd tussen goed en kwaad zijn, nietwaar? Bovendien is het, afgezien van wat knokpartijen, af en toe nog best vermakelijk met komische bijrollen van zwarte reus John Amos, oudgediende Jeffrey Combs, en een kostelijke, knauwende cameo van Geoffrey Lewis. Maar veel voodoo, ondanks de Ha´tiaanse ouverture, of andere horror, ondanks de zombies, viel er niet te bekennen. Al met al voelt het zichzelf nauwelijks serieus nemende Voodoo Moon nog het meest als een betaalde (het budget bedroeg twee miljoen) reŘnie van een groep oude maten die voor de gelegenheid een speelfilm maakten en waarbij het scenario gaande en staande de opnamen in elkaar werd geflanst. Daar is op zichzelf niks mis mee, maar of dat dan ook nog eens een goede film, liefst horrorfilm, oplevert is een andere kwestie.


Beoordeling: 1.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (1):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb