Shock Waves
Regisseur:Ken Wiederhorn
Jaar:1977
Taal:Engels
Speeltijd:88 minuten
Cast:Peter Cushing, Brooke Adams, Fred Buch, Jack Davidson, Luke Halpin, D.J. Sidney


Er hebben zich in het verleden reeds verschillende regisseurs vergrepen aan het pikante concept van een zombiefilm met nazi’s erin. Slechts enkelen wisten er echter iets goeds van te maken. Het in 1976 uitgebrachte Shock Waves van Ken Wiederhorn kan dankzij zijn bijzondere sfeer bij de beteren gerekend worden. De film begint zoals veel zombiefilms in hun gouden tijdperk van start aan: met een verlaten plek waar er een veemd sfeertje rondhangt. In dit geval een open zee, met een boot vol toeristen die op mysterieuze wijze afdwaalt om vervolgens bij een spookschip en een eiland met Arisch gespuis erop terecht te komen. Het verhaal is in principe heel eenvoudig, maar de uitwerking ervan maakt in het geval van Shock Waves wel een wereld van verschil.

U vraagt zich af waarom er tegenwoordig vijf horrorfilms in de cinema draaien, waarvan er maar één u werkelijk kan bekoren? Welnu, omdat men teveel bagage in de films steekt. Als het een keer geen overdosis speciale effecten is, zijn het wel onnodige geluidseffecten. Minder is meer en wie Shock Waves bekijkt, kan dat beamen. Ofschoon er vanwege kwaliteitsverlies (Wiederhorns' originele tape ging verloren) af en toe wel eens wat vreemde kleuren in beeld verschijnen en de filmmuziek haast als 'gezoem' geduid kan worden, is Shock Waves toch een aparte kijkervaring.

Lucio Fulci wist met Zombi 2 maar al te goed waar hij mee bezig was toen hij voor de besloten locatie van een eiland koos: hij beperkte het speelterrein van zijn film en confronteerde zijn slachtoffers daardoor niet alleen met zijn levende doden, maar eveneens met de claustrofobische ongemakken van het kleine gebied. Dat is hier net zo: het eiland heeft maar één verlaten gebouw waar de slachtoffers zich in kunnen verbergen en bovendien helpt het eiland de zombies al eens in hun jacht op het verse vlees. Zo is er bijvoorbeeld een scène waarin een man in zijn vlucht voor de nazizombies met de pinnen van een zee-egel te maken krijgt.

Dat het allemaal heel sfeervol in beeld wordt gebracht, is de meest bepalende factor voor de kwaliteit van de film. Wanneer men een nazisoldaat over de oceaanbodem ziet wandelen en hem vervolgens met zijn rottend hoofd uit het water ziet komen, krijgt men immers het gevoel naar een bevreemdende film met unieke beelden te kijken. Wanneer er even later een heel leger van Frizten, Üdo's en Helmuts aan de oppervlakte verschijnt, vermindert dat de kwaliteit van de kijkervaring zeker niet. Het spreekt overigens dat een fusée bij een verlaten spookschip in het donker of een vuil zwembad bij een bouwvallige Spaanse villa zijn effect in een dergelijke context eveneens niet mist.

Dat het gebrek aan gore in Shock Waves nauwelijks opvalt, bewijst dat sfeer een perfecte compensatie voor veel bloed kan zijn. De gedisciplineerde ondoden met de zwarte brillen en blonde kapsels spreken in hun prachtige locatie immers genoeg tot de verbeelding, en dat kan in het geval van Shock Waves een bestaansreden op zich genoemd worden.


Beoordeling: 2.5 (?)
Recensent: Giallolover
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (8):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb