28 Weeks Later
Genre:Aktie, Zombies
Regisseur:Juan Carlos Fresnadillo
Scenario:Rowan Joffe, Juan Carlos Fresnadillo, Jesús Olmo, Enrique López Lavigne
Jaar:2007
Taal:Engels
Speeltijd:101 minuten
Cast:Shahid Ahmed, Stewart Alexander, Emily Beecham, Philip Bulcock, Rose Byrne, Robert Carlyle


Nadat het razernijvirus is uitgewerkt en de bevolking van Groot-Brittannië is gedecimeerd, is onder toezicht van het Amerikaanse leger de wederopbouw begonnen. Op het haveneiland Isle of Dogs in Londen zijn overlevenden en Britten die in het buitenland vertoefden gedurende de epidemie, in quarantaine gesteld. Donald Harris verloor zijn vrouw mede door toedoen van zijn eigen lafhartige optreden en wordt op het eiland herenigd met zijn uit Spanje teruggekeerde kinderen, Tammy en Andy. Zus en broertje, onwetend over hun vaders laffe daad, besluiten te ontsnappen uit de veiligheidszone om hun oude huis te bezoeken en wat persoonlijke spullen op te halen. De onderneming loopt uit op een schokkende ontdekking en een hernieuwde uitbraak van het virus. Hierna worden de kinderen en enkele anderen niet alleen opgejaagd door de geïnfecteerden, maar ook door militairen, die het virus tegen elke prijs trachten te beteugelen.

Danny Boyle’s 28 Days Later wist in 2002 hoge ogen te gooien in horrorminnende kringen. Ondanks postapocalyptisch Londen, de docuvisuele aankleding èn rennende zombies bleven bij mij na afloop vooral de hokjesoverschrijdende gekunsteldheden hangen, die een negatief temporiserend effect sorteerden. Regisseur Juan Carlos Fresnadillo (Intacto) destilleerde voor de sequel de sterke punten uit Boyle’s film en combineerde het residu met de voortrazende actie uit Zack Snyder’s Dawn of the Dead remake. De melange zal in menig jaarlijstje over 2007 aan de top prijken. Van de uitzinnige opening in ruraal Engeland (BBC’s Escape to the Country gelardeerd met hondsdolle sprintkanonnen) tot aan de finale in de London Underground, verbluft 28 Weeks Later met denderende actiescènes, gore die Lucio Fulci’s schedel een tevreden grimas doet maken en ‘set-pieces’ die even gruwelijk als subliem zijn.

Fresnadillo volgt Boyle niet in de toepassing van digitale cameravoering, maar gebruikt de handcamera voor het documentaire-effect. Het optische bombardement dat de kijker hierdoor krijgt te verduren wordt ondersteund door sonisch geschut in de vorm van verwrongen gitaarklanken, die herinneringen oproepen aan Goblin, maar dan gecovered door Ministry. Na de proloog die me ademloos achterliet, verschaft de regisseur zijn publiek een rustmoment door een nadere introductie van de hoofdrolspelers en de ‘Green Zone’ in Londen. De ‘helicopter views’ van de desolate Engelse hoofdstad zijn wederom indrukwekkend en doen me reikhalzend uitkijken naar doods New York in I Am Legend. Na het intermezzo barst het geweld los en verdeelt Fresnadillo zijn aandacht over minimalistische horrorkneepjes en grootschalige gruwelensceneringen. De opsluiting van honderden burgers in een donkere, ondergrondse opslag, waarna één geïnfecteerde binnen weet te dringen; het bestoken van Isle of Dogs met brandbommen; de rotorbladen van een helikopter die een akker vol razende geïnfecteerden omploegen; als kijker laveer je tussen gevoelens van afschuw, verbijstering en elk gevoel dat gekoppeld is aan adrenaline.

Uiteraard betekent de keuze voor bloederig spektakel een simpele narratieve structuur, holle karakters en bijpassende dialogen. Wellicht dat het actiehorrorgenre voortaan vrijstellingen kan krijgen voor beoordelingscriteria in deze richting; geen regisseur die zich er wat van aantrekt. Dat de film een opzichtige Irak-parabel is, zou aan de overzijde van de oceaan hier en daar verkeerd opgevat kunnen worden: De Amerikaanse troepen die de wederopbouw begeleiden, de bevolking die beschermd wordt maar net zo eenvoudig doelwit is en de schuimbekkende virusdragers die net als terroristen de broze status quo bedreigen en die met kogels, brandbommen en gas bestreden worden; subtiele ‘subtext’ is anders. Het grote succes zal dan ook vermoedelijk buiten de VS verkregen moeten worden. De $80 miljoen die het origineel opbracht, zal niet gehaald worden; daarvoor is de noviteit er wel af, maar in 2007 gaat een betere horrorfilm dan 28 Weeks Later hoogst waarschijnlijk niet in première. En voor diegenen die zich ooit hebben afgevraagd wat er zou gebeuren met psychopaat Begbie uit Trainspotting als hij wel dope zou zijn gaan gebruiken, deze film bevat het antwoord.


Beoordeling: 4.0 (?)
Recensent: HenrieS
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (24):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb