Les Démoniaques
Regisseur:Jean Rollin
Scenario:Jean Rollin
Jaar:1974
Taal:Frans
Speeltijd:95 minuten
Cast:Joëlle Coeur, John Rico, Willy Braque, Paul Bisciglia, Louise Dhour


Rollins’ Les Démoniaques is een bijzonder stukje erotische horrorcinema zoals er vandaag niet meer veel film gemaakt wordt. Het is bovendien één van zijn beste films met al zijn typische ingrediënten erin, wat van de prent een perfecte blauwdruk maakt van waar de Franse cultregisseur voor staat: dromerige of zelfs gedrogeerde, in gestaag tempo vertelde, surrealistische en seksueel geladen horror-allegorieën, met traag glooiend camerawerk en met een minimum aan dialoog vastgelegd en bevolkt door adembenemend vrouwelijk schoon.

Les Démoniaques (“De Bezetenen”) is gebaseerd op een ouderwets horrorverhaal over de brutale verkrachting en moord op een paar vrouwelijke schipbreukelingen. De twee meisjes komen echter terug uit de dood en slagen er met de hulp van een sinister figuur uit een naburige ruïne in om terug te keren als wraakengelen. Dat cinema in het geval van Rollin veel meer dan een simpel horrorverhaaltje betekent, mag blijken uit de stijlvolle manier waarop het in wezen toch simpele verhaal in beeld is gebracht. Al tijdens de eerste minuten van de film, worden door een voice-over de hoofdpersonages één voor één voorgesteld. Daarbij valt het op dat het fel afgetekende karakters zijn, met opvallende kostuums en veel schmink met als kennelijke bedoeling de kenmerken van de personages nog meer in beeld te brengen. De blondines in de witte gewaden stellen maagdelijkheid voor terwijl de vrouwelijke strandjutter boosaardige perversie moet uitstralen. Het is slechts één van de vele symbolische details waarvan de film bol staat.

De geweldscènes zijn niet extreem bloederig, maar niettemin zeer gewelddadig, zeker voor een film van toen. De film was oorspronkelijk in zwart/wit, maar werd naderhand ingekleurd. Dat is in het geval van Les Démoniaques een meerwaarde, omdat het Rollins’ symboliek nog meer uitvergroot. Het woeste kustlandschap ziet er in de ingekleurde versie met de grijze hemel en het smerige groen van het zeewier immers nog desolater uit. Dat seks en geweld hier hand en hand gaan zonder ooit ranzig te worden, is heel bevreemdend. Dat ligt aan het feit dat er voor elke ontblote borst wel iets nostalgisch in beeld komt. De kroegen lijken bijvoorbeeld heel veel op wat je als toerist in Normandië of Bretagne te zien krijgt, terwijl de prachtige landschappen (opgenomen op het eiland Chausey in Normandië) eveneens constant de aandacht opeisen. Het valt bovendien op dat de acteurs nooit overbodige conversaties voeren en wanneer ze praten, krijg je bovendien vaak de indruk dat je naar een stuk poëzie aan het kijken bent. Er is ook nog het steeds terugkerende geluid van de kraaien, en de pianomuziek lijkt al even perfect getimed met als bedoeling de acteurs en de decors aan te vullen.

Het werk van Jean Rollin wordt nog wel eens vergeleken met dat van de roemruchte Spaanse exploitationfilmer Jess Franco, maar dat zou een belediging voor Rollin zijn. Ofschoon Franco met films als Female Vampire en Virgin Among The Living Dead ook wel eens tot bevreemdende resultaten is gekomen, beheerst Jean Rollin het evenwicht tussen uiteenlopende elementen als seks, geweld, droom en fantasie met een veel vastere hand. Dankzij de heruitgave van Les Démoniaques krijgt het publiek nu alsnog de kans zich daarvan te overtuigen.


Beoordeling: 3.5 (?)
Recensent: Giallolover
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (2):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb