Dead Mary
Genre:Bovennatuurlijk, Slasher
Regisseur:Robert Wilson
Scenario:Peter Sheldrick, Christopher Warre Smets
Jaar:2006
Taal:Engels
Speeltijd:103 minuten
Cast:Dominique Swain, Marie-Josée Colburn, Steven McCarthy, Maggie Castle, Michael Majeski, Reagan Pasternak, Jefferson Brown


Ik weet niet hoe het de rest van de horrorkijkende wereld vergaat, maar een direct op DVD uitgebrachte film met een blonde griet en monster op de achtergrond op de omslag is voor ondergetekende geen kijkuitnodiging. Dergelijke films lijken uitsluitend bestemd voor een kennelijk nogal lucratieve marktniche, waarin de vraag bepaald lijkt door een weinig veeleisend publiek dat zich tevreden stelt met een tot ver in de grond platgetreden verhaaltje, bevolkt door acteurs en actrices van de derde garnituur die blij zijn met hun schnabbel en tijdens filmscènes vooral dromen van het grotere werk. De bijbehorende synopsis, een schoolvriendenreünie in een afgelegen hut die gewelddadig wordt versjteerd door een uit dronken verveling in de spiegel opgeroepen kwade geest, draagt ook al weinig bij aan de voorpret. Evil Dead met een I Know What You Did Last Summer-sausje, luidde het vooroordeel.

Ik bereidde mij voor op een melig tienerhormonendrama met de diepgang van een vloetje en wat hak-en-breekwerk van een nader door de film te bepalen, redeloze antagonist. Na een drukke weekenddag vol gezinsdynamiek zat ik gedachten- en behoefteloos onderuitgezakt in de bank -- de minst onontvankelijke toestand voor een dergelijke film. Maar de muziekloze aftrap, met een schuin van bovenaf gefilmd, piepend en verweerd uithangbord van een vervallen benzinestation, gevolgd door een lange shot van een verveeld in een gestrande auto hangende blondine, zette een andere toon dan wat ik van dergelijke films gewend was. In de verte doemt een lopende man met jerrycans op. Geen eindeloze, van filmorkestcadenza's doortrokken tienerlulverhalen met luidruchtige flitsen van het op handen zijnde onheil, maar een aan The Texas Chain Saw Massacre herinneringen oproepende, oorverdovend stille landerigheid van jong-volwassenen. Zij hebben hun eerste postpuberale teleurstellingen verwerkt en hun levenskoers daarop aangepast, hopend in een weekend met oude vrienden iets van de onbezorgde magie van weleer te hervinden.

Maar het feest dat iedereen voor ogen had wil maar niet van de grond komen. Het stelletje waarmee de film begon heeft zojuist hun relatie beëindigt maar zijn toch door het al geplande reünie-weekend tot elkaar veroordeeld. Zij doen beide hun uiterste best om hun perikelen niet in de weg van anderen te laten komen, maar slagen er niet in om de schaduw over het samenzijn te verbergen. Losjes van elkaar af improviserend slagen de zeven acteurs waaromheen de film draait er zowaar in om een geloofwaardige sfeer rond het gezelschap op te roepen. Zelfs de in verveelde dronkenschap opgekomen nonsens om met een kaarsje driemaal in de spiegel 'Dead Mary' te gaan zeggen, waarmee op basis van de plaatselijke legende een kwaadaardige geest zal verschijnen, kan de kijkbeleving amper verstoren. De slimme regisseur Robert Wilson is zich ervan bewust dat het verhaalsgegeven niet bepaald uitblinkt in originaliteit en geloofwaardigheid, en geeft deze inleiding tot het onheil voldoende terloopsheid mee om de film er niet mee uit het lood te trekken.

Na de zorgvuldig getemporiseerde introductie gaat de horror, pakweg halverwege de looptijd van de film, van start. Ook hier neemt Wilson de juiste beslissingen door geen zoveelste 'urban legend' variant van Tooth Fairy, Candyman of Pumpkinhead ten tonele te voeren. Dead Mary blijkt geestverwant aan Evil Dead, maar neemt op onopvallende wijze bezit van haar slachtoffers. De gevolgen die dit heeft op de groepsdynamiek van de zeven personages doet denken aan The Thing: men is er niet zeker van wie door haar bezeten is, en het daaruit voortvloeiende wantrouwen wordt nog eens versterkt door de schimmige en onduidelijk blijvende agenda's die de vrienden er met elkaar op na lijken te houden. Wilson voert daarbij de spanning langzaam op, zonder alle stoppen er tegelijk uit te trekken. De film wordt geen zintuigteisterende slasher, maar een redelijk beklemmende, aan een thriller grenzende '10 kleine negertjes' die mij geen moment verveelde.

De film kent zijn beperkingen, zowel in verhaal als in budget, maar maakt er het beste van doordat de regisseur de kunst van het weglaten prima beheerst. Geholpen door ingehouden acteerwerk, gevoel voor dynamiek, zelfbeheersing en een flairvolle en zorgvuldige cameravoering is Dead Mary een film die opvalt in een van middelmatigheid en clichés doortrokken subgenre. Wie muziek ervaart als stilte met geplaatste geluidsmomenten eromheen zal het, bij analoge filmbeleving, met Dead Mary goed naar de zin hebben. Ik was in ieder geval aangenaam verrast, maar was wel eerst met de kinderen bij McDonald's geweest.


Beoordeling: 3.0 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (11):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb