Pelts
(Masters of Horror - Season 2 - Episode 6: Pelts)
Genre:Bovennatuurlijk
Regisseur:Dario Argento
Scenario:Matt Venne, F. Paul Wilson
Jaar:2006
Taal:Engels
Speeltijd:55 minuten
Cast:Link Baker, Meat Loaf Aday, John Saxon, Emilio Salituro, Ildiko Ferenczi


De oude Italiaanse meester Dario Argento baarde in het eerste seizoen van de Masters of Horror het nodige opzien met zijn metaforische Jenifer. De Argento-adepten keken er met opgetrokken wenkbrauwen van op omdat zij met een intens geconcentreerd gruweldrama werden geconfronteerd. Zij hadden gerekend op de dromerige, vaak bijna hallucinerende beelden gekruid met poŽtische moordpartijen waar Argento patent op heeft. En de meer geŽngageerd ingestelde kijkers hadden zich, een bewegend schilderij waarin het verhaal slechts als raamwerk zou fungeren verwachtend, niet ingesteld op de stof die de Italiaan hen alsnog ter overdenking meegaf. En hoewel niet iedere horrorliefhebber meer evenveel belangstelling voor hem heeft, is een nieuwe Argento, al is die gemaakt voor de TV (knoop in mijn zakdoek: Ti piace Hitchcock? opsnorren), voor de italofiel die ik ben nooit te versmaden.

Deze aflevering betreedt vanaf acquit vertrouwd terrein: twee lijken en een bloederige bende. Meat Loaf Aday, de corpulente zanger die ik nooit meer kan vergeven dat hij Todd Rundgren met veel geld wist te verleiden tot het produceren van Jim Steinman's afgrijselijke Bat out of Hell, is de doortrapte stroper Jake, wiens wasbeerpelzen kwalitatief de laatste tijd nogal wat te wensen overlaten. Hij is het type dat overal geld aan wil kunnen verdienen, al was het maar om de nachtclubdanseres Mira, die op haar beurt zijn bloed wel kan drinken, te verleiden. Maar Jake's collega Jeb (horrorveteraan John Saxon) heeft een prachtige vracht huiden weten te stropen in de buurt de ruÔnes op de landerijen van een wonderlijke oude vrouw. Maar als Jake bij Jeb langs gaat om de pelzen op te komen halen, liggen hij en zijn zoon er levenloos bij. Het weerhoudt hem er niet van om de huiden toch mee te nemen, daarvoor zijn de huiden te mooi, Jake's nood te hoog en de verleiding dus te groot. Maar Jeb's prachtpelzen blijken een dodelijk gevaar in zich te herbergen.

De bekendere namen in Pelts leveren hun werk naar behoren. John Saxon's rol is van korte duur maar is minstens even innemend als in diens beste dagen. Meat Loaf overtuigt ten volle als de walgingwekkende kwijl die ik hem altijd al heb gevonden en het duiveltje in mij betwijfelt zelfs of hij Łberhaupt wel acteerde maar werken doet het wel in deze aflevering. Dit strekt vooral scenarist Matt Venne mede tot eer, op grond waarvan ik zelfs mijn tot grote diepte gezonken verwachtingen omtrent White Noise 2 wat opkrikte.

Maar hoe herkenbaar is de hand van Argento nu aanwezig in deze aflevering? Ik kan de adepten geruststellen, Pelts is veel meer Argento dan Jenifer. Vooral de kleurvoering is goed herkenbaar, wat inhoudt dat men veel rode kleurtonen krijgt voorgeschoteld, zowel in de belichting als in de gore-effecten. Argento heeft nooit op een druppeltje bloed gekeken, en laat het rode goedje ook in deze aflevering rijkelijk vloeien. Ik heb al eens opgemerkt dat het tweede seizoen van deze TV-serie zich vooral op dit punt opmerkelijk onderscheidt, en Pelts is zonder twijfel de bloederigste aflevering tot dusver. Maar ook de muziek van oudgediende Claudio Simonetti draagt bij aan de unieke Argento-signatuur van deze aflevering. Het enige dat eigenlijk achterwege blijft zijn de anders altijd zo kenmerkende antagonistische POV-shots. Voor de rest is het onmiskenbaar Argento genieten geblazen met Pelts.

Wat nu precies de wraakzuchige wasberen moet hebben bezield blijft voor een deel ongewis. Daar zal niet iedereen van zijn gediend, maar persoonlijk hou ik er wel van als een horrorfilm een stukje mysterie onontsluierd laat. Het is overigens niet zo dat Argento met Pelts verkapte maatschappijkritiek levert en zich kandideert voor de Partij voor de Dieren. Hij biedt niets meer, maar ook niets minder, dan een degelijk geschreven en geacteerde, fraai vormgegeven film van een uur die bovendien vol zit met bloederige gruwelen, en hij houdt zich verre van wat John Carpenter bijvoorbeeld deed met abortus in de voorgaande aflevering Pro-Life.


Beoordeling: 3.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (13):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


Zie ook:Damned Thing (2006)
Family (2006)
Masters of Horror - Season 1 (2005)
Pro-Life (2006)
The Screwfly Solution (2006)
Sounds Like (2006)
The V Word (2006)

recensies
over horrorweb