Dark Waters
Genre:Religieus
Regisseur:Mariano Baino
Scenario:Andy Bark
Jaar:1994
Taal:Engels
Speeltijd:94 minuten
Cast:Valeri Bassel, Mariya Kapnist, Anna Rose Phipps, Louise Salter, Venera Simmons, Pavel Sokolov


Er zijn films die je nooit hebt gezien maar nooit bent vergeten. Het zijn films waarvan je ooit een trailer hebt gezien, of waarover je eens iemand hebt gesproken wiens oordeel je vertrouwt en die dolenthousiast was. Die films hebben zich stevig op het verlanglijstje genesteld en komen regelmatig als knagend gemis naar voren. Mede gegeven mijn liefde voor Italiaanse films was Dark Waters voor mij zo'n film. Geregisseerd door de Napolitaanse cultregisseur Mariano Baino, een generatiegenoot van de befaamde Michele Soavi, en gefilmd in Odessa, in het zich in 1993 middenin een omwenteling bevindende Oekraïne, was Dark Waters de beruchte film die ik nooit had gezien. Maar eindelijk was het zover. De kleine Amerikaanse distributiemaatschappij Noshame Pictures bracht de film in beperkte oplage, compleet met alle toeters en bellen die erover te vinden waren, in een veel te ruim bemeten doos met een stenen amulet (voor aan de muur) uit.

Op papier is de film kaassie voor ondergetekende. Elisabeth, een jonge vrouw wier vader onlangs is overleden, is op reis naar een klooster op een afgelegen eiland in de Zwarte Zee. Haar vader heeft haar alles nagelaten, en zij ontdekte in de stukken een periodieke betaling aan het klooster zonder dat duidelijk was waarvoor dit was. Bovendien is haar vriendin daar onlangs op mysterieuze wijze verdwenen, en Elisabeth is vastbesloten om daar orde op zaken te gaan stellen. Als ze na wat omzwervingen het eilandje heeft weten te bereiken, wacht haar een kille ontvangst door de plaatstelijke kloosterorde die haar niettemin alle medewerking toezegt. Bijgestaan door de jonge en knappe non Sarah gaat ze op onderzoek uit, maar als blijkt dat de orde zich wijdt aan een bloederige en diabolische cultus raakt zij op het geïsoleerde eiland in de beklemming van de duistere sekte en haar eigen herkomst die daarmee op duistere wijze verband houdt.

In de filmschaal van aktie naar sfeer kiest Baino nadrukkelijk positie bij het laatste. Hij zet zijn film gestaag op, met veel glooiend camerawerk in het kale Oekraïense landschap met zijn grauwe vergezichten en aride uitzichtloosheid. Veel dialoog krijgen we daarbij niet voorgeschoteld. Baino vertrouwt erop dat de kracht van zijn beelden en de sfeer die hij daarmee oproept het verhaal op eigen kracht kunnen vertellen. En hoewel hij aldus een naar de Italiaanse traditie voor menigeen traag aandoende film opzet, levert het een indrukwekkend en bloedstollend schouwspel op voor wie bereid is zich met Elisabeth te laten meevoeren in de hel op aarde die de nonnen voor haar in petto blijken te hebben.

Dark Waters deed mij in veel opzichten denken aan het meesterlijke The Beyond, al is Baino's film net niet zo magistraal als Lucio Fulci's roemruchte gothische pièce de la résistance. Met alle respect en sympathie die moeiteloos voor de film kan worden opgebracht, werkt Baino het laatste bedrijf nogal gehaast af en vuurt hij een aantal, overigens op zichzelf verrassende plotwendingen op de kijker af die de maatvoering in de film eerder verstoren dan opstuwen. Dat neemt niet weg dat hij de film op gedenkwaardige wijze besluit, op een wijze die effectvol tot de nodige overdenkingen na de aftiteling uitnodigt. Bovendien is de film behoorlijk bloederig en gruwelijk, al moet Baino in vergelijking met Fulci worden nagegeven dat hij zijn gore telkens in de derde persoon houdt en dit volledig dienstbaar houdt aan zijn beeldvertelling. Baino voorziet zijn gruwelen van een bijkomstigheid waarmee hij zijn film verre houdt van Fulci's aan exploitation grenzende uitzinnigheden.

Ben ik nu veel gelukkiger en vervulder na eindelijk deze film een keer te hebben gezien? Ik ben onder de indruk van de liefde en eigenzinnigheid waarmee deze, naar thans blijkt onderschatte Italiaanse filmmaker zijn film heeft gemaakt, en in welk een sfeervolle en oprecht enge film dit heeft geresulteerd. Compromisloos is zijn film beslist, met name in de bewust genomen beslissing om het verhaal zoveel mogelijk in beeld te brengen en daarbij zo weinig mogelijk te vertellen middels dialogen, een vertellend hulpmiddel waarmee we inmiddels zo vertrouwd zijn geraakt. De film heeft in hogere zin duidbare verwantschappen met The Beyond, al geeft Dark Waters geen zombies of uitgestoken oogballen te zien. Maar wie op een regenachtige zaterdagavond in zijn of haar eentje deze film opzet en daarbij de lichten uitdoet zal de opkomende huiveringen niet kunnen bedwingen.


Beoordeling: 3.0 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (4):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb