Left in Darkness
Genre:Ghost story
Regisseur:Steven R. Monroe
Scenario:Philip Daay, Jane Whitney
Jaar:2006
Taal:Engels
Speeltijd:88 minuten
Cast:Monica Keena, David Anders, Tim Thomerson, Chris Engen, Tarah Paige, Kelsey Barney


Het valt niet altijd mee om onbevooroordeeld aan te schuiven voor een film. Sommige films zijn al op voorhand onsympathiek, en welke filmrecensent staat niet bloot aan de verleiding om de zoveelste tienerhorror uit Hollywood publiekelijk aan de schandpaal te nagelen? Andere films zijn met veel enthousiasme en goede wil, maar met aandoenlijk weinig geld en andere middelen gemaakt en hoe verleidelijk is het niet om hen het voordeel van de twijfel te gunnen? Niets menselijks is ook ondergetekende vreemd. Bovendien is objectiviteit bij de beoordeling een illusie waarnaar uw dienstwillige het streven al sinds de begindagen van HorrorWeb heeft opgegeven. Left in Darkness is zo'n film die ik eigenlijk al goed wilde vinden voordat ik ernaar ging kijken. Met een budget dat geen computeranimaties toeliet wilde men een film maken over het bestaan in het schemergebied tussen leven en dood, en was men volledig aangewezen op de camera en alles dat daarmee te maken heeft om het thema voldoende geloofwaardig in beeld te krijgen. Ga er maar eens aanstaan om een modern horrorfilmpubliek te bekoren dat is overvoerd met zintuigteisterende effecten, gedragen door begrotingen die zich uitstrekken tot ver in de achtcijferige bedragen. Hoe sympathiek, maar ook, hoe riskant is dat niet?

We maken kennis met de jonge studente Celia (Monica Keena). Haar moeder overleed bij haar geboorte, en ze is opgegroeid bij haar grootvader. Schuldig als zij zich voelt aan de dood van haar moeder, zijn haar verjaardagen weinig vreugdevol. Haar grootvader overleed vorig jaar. Bovendien wist zij als kind altijd een beschermengeltje bij zich in de buurt, dat echter al jarenlang taal noch teken aan haar heeft gegeven. Haar 21ste verjaardag komt eraan, en haar kamergenoot weet haar over te halen mee te gaan naar een feest in een nabijgelegen studentenhuis. Daar aangekomen meent Celia een vreemde stem waar te nemen die haar waarschuwt om naar huis te gaan, zelfs het ouija bord laat weten dat ze maar beter kan maken dat ze wegkomt. Maar ze negeert de boodschappen, en laat zich verleiden door een aantrekkelijke jongeman. Hij heeft echter stiekum wat narcotica door haar drankje gemengd, en als zij het bewustzijn verliest valt zij ten prooi aan een groepsverkrachting. Maar de kwaadaardige jongeling heeft haar een overdosis toegediend, en als zij bijkomt ziet zij zichzelf levenloos in de badkamer liggen. Ze loopt haar overleden grootvader tegen het lijf, die haar aanvankelijk van goedbedoeld advies lijkt te dienen maar haar allengs als een volleerde zombie naar het leven staat. Ten einde raad schiet haar beschermengel van weleer haar te hulp, en het studentenhuis blijkt een soort vrijplaats te zijn, althans zolang er licht is, waarin Celia twee uur lang de tijd heeft om te kiezen tussen hemel en hel.

Het moet regisseur Steven Monroe (House of 9, It Waits) worden nagegeven dat hij zich zijn beperkingen terdege bewust is en er het beste van maakt. Camerawerk en belichting zijn zorgvuldig, de beeldcomposities uitgekiend en de overgangen tussen de verschillende werkelijkheidslagen waarin het verhaal zich afspeelt vloeiend, ondanks de afwezigheid van computeranimaties effectvol en, binnen het verhaalsgegeven, voldoende geloofwaardig. Veel bloed vloeit er niet, maar de zombies die in en rond het huis rondschuimen zijn voldoende geschminkt om geen misverstand te laten bestaan over hun kwaadaardige bedoelingen. Zelfs de acteerprestaties, waarvan het leeuwendeel op de schoudertjes van de kleine Monica Keena rust zijn, hoewel geen Oscarmateriaal, in orde -- al is haar mimiek stijfjes en moet worden gevreesd dat zij haar lippen niet langs een semtexvrezende luchthavenbeveiliging geloodsd zal krijgen.

Helaas komt de film in de problemen door de vele plotwendingen waarmee deze is bijgekruid. Op zichzelf is de beslissing om zich bij gebrek aan mogelijkheden voor visueel geweld te verlaten op een verrassend verhaal volstrekt respectabel en integer, maar Left in Darkness draait zich gaandeweg steeds meer vast in verrassend bedoelde verloocheningen van eerder opgezette contexts en personages. Monroe vertilt zich met andere woorden een beetje aan wat John Carpenter in The Thing zo goed werkend wist te krijgen, en waar de zich ontpoppende personages in die film als een beklemmende bedreiging om de hoek lagen gaan bij deze film met regelmaat de wenkbrauwen in verbazing omhoog, om vervolgens in peinzend onbegrip diep over de ogen te zakken.

Dat neemt niet weg dat Left in Darkness een dappere film is, die weliswaar niet in alle opzichten is geslaagd maar tenminste op eerlijke en integere wijze met minimale middelen en veel filmisch vernuft het onderste uit de kan probeert te halen. Wie kennisneemt van de commentaren van de producenten en regisseur zal vernemen hoeveel meer zij uit de film hadden willen en kunnen halen als zij over iets meer mogelijkheden hadden beschikt.


Beoordeling: 2.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (3):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb