The Omen
(The Omen 666)
Regisseur:John Moore
Scenario:David Seltzer
Jaar:2006
Taal:Engels
Speeltijd:110 minuten
Cast:Liev Schreiber, Julia Stiles, Giovanni Lombardo Radice, Mia Farrow, Seamus Davey-Fitzpatrick, Pete Postlethwaite


Aardige vent, John Moore. De gezellige en corpulente Ierse regisseur ging vol goede moed met crew en cast naar Tsjechië voor de opname van zijn herbewerking van de Gothische neo-klassieker uit 1976 van Richard Donner. Hij ging daarbij uit van hetzelfde scenario met hier en daar wat aanpassingen. Zijn The Omen zou geen vrije herbewerking worden van de eerdere versie, maar een update naar de 21ste eeuw daarvan. Maar toen de opnamen klaar waren zat hij er een beetje katterig bij in het vliegtuig, onderweg terug naar Amerika voor de montage. Hij had erop gerekend dat zijn aanstekelijke enthousiasme synergie in zijn team zou losmaken, kwetsbaar als hij zich wist met zijn film. Hij laat immers een verhaal zien dat al eerder goed is vertoond en was er onzeker van of zijn moderne versie de vergelijking daarmee die onherroepelijk zou volgen zou kunnen doorstaan, al was het maar enigszins. En hoewel hij wel het gevoel had dat zijn, overigens door tegenslagen geplaagde opnamen in technische zin behoorlijk waren geslaagd bleef de synergie waarop hij zo vurig had gehoopt, en waarmee het geheel van de film groter zou zijn geworden dan de som der delen, achterwege. Hij voelde zich aan de goden overgeleverd en vreesde een enorme flop, die er met een bioscooprecette van ruim het dubbele van het budget van ongeveer 25 miljoen dollar niet van zou komen.

Het verhaal betreft de geboorte van een kind bij een Amerikaans diplomatengezin, de familie Thorn, in den vreemde. Na wat gesjoemel op de kraamafdeling door de invloedrijke maar corrupte Katholieke clerus blijkt het kind de komst van de duivel zelve in te luiden, iets waar de politiek machtige ouders natuurlijk aanvankelijk niet aan willen. Maar moeder Katherine (Julia Stiles) voelt al snel nattigheid en raakt na een noodlottig verjaardagsfeestje steeds meer vervreemd en bevreesd van haar kind. De rationele vader Robert (Liev Schreiber) slaat aanvankelijk de waarschuwingen die hij van die en gene krijgt in de wind. Hij wordt uiteindelijk echter toch gedwongen om in te zien dat er iets mis is met zijn zoontje, waarna hij in occulte kringen op zoek gaat naar een oplossing van het eminente onheil dat aan zijn zoontje kleeft voor zichzelf en de rest van de wereld.

De kritiek die men op deze film kan hebben is voor de hand liggend: er wordt niets toegevoegd aan de eerdere versie, het is niets meer dan een modern vormgegeven herhaling daarvan. En hoewel dit beslist waar is, is dat niet zozeer een kritiek op de film als zodanig als wel op de productionele beslissing om de film op deze wijze te maken. De film wil immers helemaal geen herinterpretatie zijn, maar slechts een herbewerking in de strikste zin des woords. Wat blijft er dan nog over om te beoordelen? Welnu, de regie bijvoorbeeld, die weliswaar niet opzienbarend of grensverleggend is, maar de maatvoering en beeldcomposities zijn verzorgd, de belichting is zorgvuldig en de film is met een goed gevoel voor timing gemonteerd. Wel doet Moore gretig boodschappen in het schap met clichés, voorziet hij zijn zorgvuldig gekozen schrikmomenten van de inmiddels oververtrouwde horrorherrie en deinst hij zelfs voor het schrikmoment in de spiegel van de badkamer niet terug. Maar het acteerwerk is goed waar dit goed moet zijn, en Moore vertrouwt daarbij terecht op de innemende en talentvolle Liev Schreiber die zijn hoofdrol voldoende diepte en gelaagdheid weet mee te geven om de kijker in diens lotgevallen mee te nemen.

Voor de smulpapen vloeit er wat, maar niet alteveel bloed maar er zitten wel een paar fraaie climaxen in, al zijn de computeranimaties niet altijd even doeltreffend. Zo heeft Moore naar mijn smaak een denkfout gemaakt met de opnamen van de spies die, door de bliksem getroffen, van de kerktoren valt om een noodlottige onheilsprofeet te doorboren. Hij monteerde namelijk een geanimeerde spies in een verticale kraanopname vanaf de kerktoren, met als gevolg dat het er nogal gekunsteld uitziet. Hij had, althans naar mijn smaak, het focus in de mise-en-scène beter kunnen verleggen naar het slachtoffer, in dit geval het personage van Pete Postlethwaite, en de spies als het ware laten binnenkomen. Dit zou de impact van de scène naar alle waarschijnlijkheid hebben vergroot en een vlekkeloze uitvoering ervan volgens mij binnen bereik gebracht. Anderzijds is de befaamde onthoofding ook in deze versie weer aanwezig, en prima voor elkaar.

Een inherent nadeel aan de film is voorts, dat voor hen die het origineel kennen, zoals ondergetekende, veel van de dramatische spanning in de film wegvalt. Men weet wat het probleem is en wat er gaat gebeuren. Het is daarbij jammer dat de antagonist van de film Damien (Seamus Davey-Fitzpatrick), een kwaadaardig pestjochie is dat doorlopend met duivels sadisme naar zijn omgeving kijkt. Wat voor heerlijk moreel dilemma had het niet opgeleverd wanneer dit juist een uiterst aandoenlijk kereltje was geweest dat er nu eenmaal ook niets aan kan doen dat hij uit een jakhals en met drie zessen op zijn kop is geboren?

Wanneer men niet teveel van The Omen verwacht is het een kleine twee uur redelijk onderhoudend horrorvermaak, en is de film zelfs aan te bevelen aan hen die de oorspronkelijke versie niet kennen. Al zullen er maar weinig zijn die dan het gevoel hebben een memorabele film te hebben gezien.


Beoordeling: 2.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (14):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb