The Roost
Genre:Cult, Zombies
Regisseur:Ti West
Scenario:Ti West
Jaar:2005
Taal:Engels
Speeltijd:80 minuten
Cast:Tom Noonan, Karl Jacob, Vanessa Horneff, Sean Reid, Wil Horneff, Barbara Wilhide


Als horrorfans een horrorfilm gaan maken is het meestal oppassen geblazen. Vaak blijkt men zich onvoldoende te realiseren dat het niet volstaat om de eigen angsten te kunnen opnemen, daarna vlot te monteren en wat herrie eronder te zetten. Er is meer nodig om de aandacht pakweg anderhalf uur lang vast te kunnen houden. Ik ben ervan overtuigd dat een goed scenario iedere film, hoe beroerd verder ook, kan redden. Maar met een belabberd scenrio is met de beste wil en het meeste geld van de wereld niets aan te vangen (al zal met voldoende geld beslist alsnog een goede scenarist zijn in te huren).

Zie hier de problemen van Ti West en zijn The Roost. Zijn doelstellingen waren vele, en alle nobel. Bij wijze van eerbetoon aan Tales from the Crypt laat hij Tom Noonan (Manhunter) als inleidende en uitluidende gastheer figureren, maar door zijn stuntelige monoloog weet hij de toon niet te zetten. Wanneer de film van start gaat worden we voorgesteld aan vier jongeren die onderweg zijn naar de bruiloft van een kennis. Ze nemen de van menig horrorfilm bekende verkeerde route binnendoor en stranden wegens panne aan de auto. Op zoek naar hulp in de verlaten omgeving vinden zij een bouwvallige boerderij die door oude mensen wordt bewoond. De schuur bij het huis blijkt te zijn vergeven van bijtgrage vleermuizen die hun slachtoffers met een zombievirus besmetten. Het verdere verloop laat zich, naar ik aanneem, zonder nadere uiteenzetting raden. Men hoeft niet al te vertrouwd te zijn met het genre om de verschillende verwijzingen, clichés of hommages zo men wil, uit deze beknopte synopsis op te kunnen maken.

Er mankeert nogal wat aan The Roost. Zo is de lokatiebelichting ronduit belabberd, en als gevolg hiervan zijn is het beeld gedurende het grootste deel van de film zo grofkorrelig dat men soms denkt met atmosferische storing van doen te hebben. Van enig samenhangend verhaal is amper sprake, en West lijkt zijn acteurs een poosje te laten bungelen alvorens hen in de schuur te brengen om eindelijk tot aktie te kunnen overgaan. Die aktie vormt een probleem, want aggressieve vleermuizen die bovendien nog eens tamelijk uit de kluiten blijken te zijn gewassen zijn zonder speciale effecten geen haalbere kaart. Deze effecten bestaan goeddeels uit 'mattes' die bij de postproductie over het beeld zijn geschoven. Ook het geluid onder de film verraadt amateurisme. De effecten zijn in de postproductie bewerkt en veel te hard gemixt bij het lokatiegeluid, en omdat er geen ADR (automatic dialogue replacement) is gedaan maakt dit de acteurs soms volstrekt onverstaanbaar.

Met alle mankementen aan The Roost is met enige goede wil en gevoel voor humor, merkwaardig genoeg, nog steeds wel te leven aangezien West ook enkele belangrijke dingen goed doet. Zo neemt hij zichzelf noch de film serieus, en moet hij zich terdege bewust zijn geweest van de gatenkaas in zijn script. Dit geeft hem en zijn film camp-achtige charme. Hij geeft zijn acteurs, die wellicht enige tijd op een acteerschool hebben doorgebracht maar nauwelijks enig houvast aan het scenario moeten hebben gehad, alle ruimte om erop los te improviseren maar waakt hij er tegelijk voor dat men niet in geschmier vervalt. Zodoende hebben de personages weliswaar veel te weinig diepte om zich ook maar iets over hen te bekommeren, maar zijn zij niettemin prettig naturel als vier lome, postpuberale jongeren bij wie alles tegenzit.

Het moet worden betwijfeld of Ti West het in zich heeft om in een volgende filmpoging door te groeien naar het niveau van iemand als Brian Clement, een met West vergelijkbare genrefan die zich met een camera bewapende om de rest van de wereld met zijn enthousiasme deelachtig te maken. Op diens eerste poging Meat Market valt eveneens van alles aan te merken, maar deze is niettemin veruit superieur aan The Roost. West had op eenvoudige en betrekkelijk kostenloze wijze voor veel betere belichting (bouwlampen met rookglasfilters, lichtschermen van witte lakens op houten rekken) en geluid (nasynchronisatie met de acteurs) kunnen zorgen. Hij had dus, ook met de beperkte middelen waarover hij moet hebben beschikt, een technisch betere film kunnen afleveren dan hij heeft gedaan en dit moet hem, alle campvermaak en eerbetonen om en in zijn film ten spijt, worden aangerekend.

Overigens werd de schuur waarin een groot deel van The Roost zich afspeelt ooit ook door Alfred Hitchcock gebruikt voor diens film Marnie (1964).


Beoordeling: 1.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  Bekijk Trailer  

Beoordeling bezoekers (5):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb