Eyes of Crystal
(Occhi di cristallo)
Genre:Thriller
Regisseur:Eros Puglielli
Scenario:Gabriella Blasi, Luca Di Fulvio, Franco Ferrini, Eros Puglielli
Jaar:2004
Taal:Italiaans
Speeltijd:107 minuten
Cast:Luigi Lo Cascio, Lucía Jiménez, Simón Andreu, Eusebio Poncela


Een giallo?

De roemrijke, Hitchcockiaanse, naar gele omslagen van Italiaanse driestuiverpockets vernoemde horrorthrillers uit de zeventiger jaren van de vorige eeuw, met hun poëtische, uiterst bloederige geweld en adembenemende muziek hebben onder Dario Argento's bevlogen handen menig liefhebber betoverd. Maar de roem van de giallo is inmiddels verstoft, en Argento is zelf nog ongeveer de enige die, zij het af en toe, probeert om postmodern draagvlak te krijgen ervoor. De fijnproevers kijken nog steeds vervuld van nostalgie naar Deep Red, mijmerend over hoe goed het toen was. Zij trekken de neus op voor Lamberto Bava's A Blade in the Dark en vinden zelfs Sleepless van de meastro zelf een flauwe echo van wat ooit zo geniaal was.

Maar toen was daar de jonge Italiaan Eros Puglielli, die pertinent weigerde dit op zich te laten zitten zodra hij de kans zou krijgen. Bewust als hij zich was van de rijke Italiaanse thrillertradities was hij vastbesloten om een frisse wind te laten opsteken over de vergeelde giallo. Met oog voor wat goed was aan het oude, moest er een manier zijn om dit te verweven met wat goed is aan het nieuwe. Het moest, met andere woorden, giallo zijn, stijlvol en poëtisch, maar tegelijk modern en vooral Italiaans. De uitgangspunten van het verhaal van Eyes of Crystal behoeven nauwelijks enig betoog. Een intelligente seriemoordenaar houdt bloederig huis in een Italiaanse stad, en de psychologisch geschoolde, maar door het eigen verleden gekwelde rechercheur Amaldi (Lo Cascio) gaat op onderzoek uit. Gaande zijn onderzoek wordt hij geconfronteerd met verval, van de stad, van waarden en normen, en van de eigen geestelijke gezondheid.

De dappere Puglielli verdient hulde en bewondering voor zijn film, want hij slaagt in zijn doelstellingen. Het is een onbetwiste giallo, niet alleen vanwege de voorgeformatteerd aandoende verhaalsopzet, maar ook vanwege de van memorabele gruwelijkheid doortrokken ouverture. De beelden die hij vervolgens biedt van een stad die als een lijk in staat van ontbinding lijkt zijn adembenemend. En niet alleen is de voertaal in Eyes of Crystal Italiaans, de hele sfeer in de film is van Italiaanse filmmaniërismen doortrokken. Daarbij gaat Puglielli de eisen van de moderne filmkijker niet uit de weg, en voorziet hij zijn fraaie beelden van dynamische kleurstellingen die hard en rauw zijn, maar regelmatig worden afgewisseld met warme, goudkleurige tonen. Hierbij houdt hij zijn beeldcontrasten doorlopend scherp en helder, waardoor de eigentijdsheid van de film meer verwantschap biedt met een Franse film dan met een Amerikaanse.

Maar Puglielli heeft niet alleen oog voor mooie plaatjes. Hoewel geen Goblin, liet hij Francesc Gener (Arachnid) adembenemende muziek op de film componeren die met variërende dynamiek klassieke en ethnische arrangementen onder de beelden heeft gezet. Zelfs het acteerwerk is, een enkel schmiertje daargelaten, acceptabel en hoofdrolvertolker Luigi Lo Cascio, zelf een gesjeesde psychologiestudent, weet voldoende beleving aan zijn getormenteerde maar intelligente hoofdrol mee te geven. Ook de voor kritische plotkijkers meestal rafelige verhaalranden heeft Puglielli uit de giallotraditie meegenomen in zijn film. Oorzaak en gevolg in handelingen staan niet altijd in begrijpelijk verband met elkaar, en de meeste kijkers zullen zich soms gedwongen ervoor te kiezen om het verhaal maar te laten voor wat het is en zich mee te laten voeren door het audiovisuele vertoon van de film. Veel geschreeuw maar weinig wol, zal de liefhebber van een ingenieus en sluitend plot al gauw vinden, maar dat bezwaar valt op de keper beschouwd tegen vrijwel iedere giallo in te brengen en dit moet welhaast als stijleigen worden beschouwd.

Eyes of Crystal heeft uiteindelijk nog het meeste weg van een Italiaanse versie van Seven. In vergelijking daarmee is Puglielli's film bloederiger en poëtischer, maar is het scenario beslist minder goed uitgewerkt. Nu zal menige thriller in vergelijking met Seven verbleken, maar naarmate deze film naar de afwikkeling vordert valt de dramatische samenhang van het verhaal langzaam maar zeker volkomen weg, om uiteindelijk uit te monden in een finale die zo voorspelbaar wordt dat niemand zich om de afloop ervan zal bekommeren. Spannend wil het met andere woorden eigenlijk nergens worden, maar als aanschouwelijke filmbelevenis is Eyes of Crystal van gedenkwaardig niveau.


Beoordeling: 2.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (4):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb