Maléfique
Genre:Bovennatuurlijk
Regisseur:Eric Valette
Scenario:Alexandre Charlot , Franck Magnier, François Cognard
Jaar:2002
Taal:Frans
Speeltijd:90 minuten
Cast:Gérald Laroche, Philippe Laudenbach, Clovis Cornillac, Dimitri Rataud, Didier Bénureau, Félicia Massoni, Geoffrey Carey, Paul-Alexandre Bardela


Het Franse Maléfique van de nieuwste filmbelofte Eric Valette behandelt de essentie van film. De requisieten bestaan voor het grootste deel uit weinig meer dan een kamer, vier acteurs, vier britsen, een klaptafel en een boek. Maak daar maar eens iets spannends van. De kamer is een gevangeniscel, de vier personages zijn de door zijn vrouw verraden witteboordcrimineel Carrère (Gérald Laroche), de indrukwekkende transseksueel Marcus (Clovis Cornillac) en diens achterlijke, wegens kannibalisme veroordeelde protégé Paquerette (Dimitri Rataud), en de letterlijk overbelezen Lasalle (Philippe Laudenbach) die vast zit wegens moord op zijn echtgenote. Op zekere nacht ontdekt Carrère een oud dagboek dat in de muur van de cel zat verstopt. Het van zwarte magie doortrokken dagboek blijkt geschreven door de mysterieuze Danvers, die aan het begin van de vorige eeuw in dezelfde cel gevangen heeft gezeten maar van wie niemand weet hoe het hem verder is vergaan. De gevangenen besluiten eendrachtig het boek aan nadere studie te onderwerpen, en de daarin vastgelegde kennis en rituelen aan te wenden voor hun eigen ontsnapping.

Het onderliggende, bovennatuurlijk getinte thema van Maléfique is het dagboek van Danvers, dat in deze film min of meer dezelfde dragende betekenis meekrijgt als befaamde horrorbronnen als Eibon of Necronomicon. Veel van de kracht die de film heeft komt van de boeiende personages die op overtuigende wijze door de onbekende Franse acteurs worden neergezet, en het zorgvuldige, bijna toneelachtige scenario waarin de onderlinge verhoudingen zijn uitgewerkt. Aanvankelijk is de fysieke Marcus de dominante figuur in het gezelschap, maar naarmate de exegese van Danvers' dagboek belangrijker wordt verschuiven de interne machtsverhoudingen langzaam maar zeker steeds meer naar de labiele maar geniale Lasalle. Carrère lijkt intussen verzekerd van vervroegde vrijlating, maar naarmate het onderzoek naar de gevaarlijke inhoud van het dagboek vordert blijkt ook hij zijn redenen te hebben om zo snel mogelijk naar de vrijheid te vluchten. De sobere opzet van Maléfique heeft natuurlijk alles te maken met het beperkte budget waarmee Valette de film moest maken, maar hij weet dit op indrukwekkende wijze in zijn voordeel te laten werken. De film is vrijwel geheel van verstikkende, claustrofobische spanning doortrokken. Eigenlijk zien we de buitenwereld alleen aan het begin en het einde ervan. Dat begin is natuurlijk nodig om contrast met de beklemmende ervaringen die volgen erin te krijgen, maar de ontsluiting in de finale is dermate ambivalent dat vrijheid nauwelijks een bevrijding blijkt.

De film is doortrokken van Freudiaanse thematiek, met de omgebouwde Marcus en de borstvoedingen die hij Paquerette toedient, de effectbeelden van een knipogende vagina en een volwassen man die gereduceerd wordt tot een foetus, het oedipuscomplex van Danvers en natuurlijk het baarmoederlijk gegeven van de kleine cel waaruit de gevangen moeten worden hergeboren. Lovecraftiaanse thematiek verrijkt de film wanneer de vier mannen verstrikt raken in de duistere krachten die met het dagboek van Danvers worden losgewoeld, en de spaarzame maar bloederige geweldsscènes zijn, mede door Valette's perfecte maatvoering, aangrijpend en memorabel. Hij houdt het tempo in zijn van duistere sfeer doortrokken vertelling gestaag, en is wars van de hectische beeldvoering die zo dikwijls in de horrorfilms afkomstig van de heuvels ten noordwesten van Los Angeles is te bekijken. Valette beukt zijn kijker niet murw, maar bindt hem vast en knoopt hem tergend langzaam steeds strakker naar volledige verwurging.

Uitgesproken liefhebbers van razende Hollywoodhorror zullen waarschijnlijk wat ongeduldig raken bij de zorgvuldig getemporiseerde manier waarop Valette de vier personages en hun afzonderlijke subtexts uitwerkt. Bovendien zullen zij wijzen op de ongepolijste computeranimaties, die hier en daar worden getroffen door gebrek aan middelen. Maar de film wordt nergens traag, loopt nergens vast in overexpositie of een overdaad aan dialoog, en de wat rafelige digitale effecten vallen volledig in het niet bij de secure make-up. Over de finale van de film, waarbij spannende dramatiek en beklemmende spanning het veld ruimen voor het bovennatuurlijke van zwarte magie, kan men van mening verschillen. Het deed mij in hogere zin wat denken aan Suspiria, waarin Dario Argento de giallo-thriller van het moordmysterie in de dansacademie min of meer liet voor wat het was en zijn film eveneens in een bovennatuurlijke, zwartmagische sfeer afwikkelde.

De internationale filmwereld krijgt, na onder meer Lussier, Jeunet, Gans, Kassovitz en Aja, met Eric Valette te maken als hij in 2007 met zijn herbewerking van Takashi Miike's One Missed Call op de markt komt. Dat lijkt een riskante onderneming, aangezien duivelskunstenaar Miike alleenheerser is in zijn eigen fantasiewereld. Bovendien is de inkt van diens One Missed Call nog maar amper droog, en vraagt men zich af wat de filmtyconen in Hollywood moet hebben bezield om hier een remake van te produceren. Maar na het zien van Maléfique moet ernstig rekening worden met de mogelijkheid dat die dekselse Amerikanen dit zo gek nog niet bekeken hebben.


Beoordeling: 3.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (5):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb