Tears of Kali
Genre:Arthouse, Religieus
Regisseur:Andreas Marschall
Scenario:Andreas Marschall
Jaar:2004
Taal:Duits
Speeltijd:106 minuten
Cast:Pietro Martellanza, Anja Gebel, Magdalena Ritter, Ludwig Nicole, Maunsell Gabriel, Chole Micky


Men mag wel eens een tarotje leggen of over een ouijabord schuiven, maar daar blijft het meestal bij. Het is opmerkelijk hoe onontgonnen het esoterische eigenlijk is voor de horrorfilm. Dit moet de Duitse cultfilmer Andreas Marschall beslist zijn opgevallen. Hij voelde dat er narratieve ruimte moest liggen tussen de wereld van de gewelddadige godsdientsekten en de geestverruimde of zelfs hallucinerende wereld van de meditatieve extase. Natuurlijk heeft Clive Barker hier al veel eerder en vaker de nodige verkenningen verricht, maar diens bedenksels wortelen veel meer in de popcultuur dan in de New Age. Maar na zijn vingeroefening Der Kali Prozess wist Marschall hoe hij dit zou willen aanpakken. Hij schraapte ongeveer zesenhalve ton bijeen en werkte de schetsen van Der Kali Prozess nader uit tot een volledige speelfilm.

Tears of Kali is een als drieluik opgebouwde film rond de (fictieve) Tayler-Eriksson sekte in India. De leden van deze sekte hebben zich als ware sadhoes bekwaamd in de beheersing van geest en lichaam, en zij leggen zich erop toe om door middel van meditaties en rituelen innerlijke demonen van de gekwelde mens uit te drijven. Daar slagen ze behoorlijk in, zij het dat de duistere krachten die door hun toedoen vrijkomen zich vervolgens meestal tegen de hulpeloze slachtoffers lijken te keren. De film opent memorabel, met een even krachtige als gruwelijke ouverture waarbij iemand letterlijk de ogen opent voor de duisternis. Als de toon eenmaal is gezet gaat de film van start met drie korte, aaneengeschakelde verhalen.

Het eerste deel, Shakti, behandelt het interview van een nepjournaliste die een patiŽnt van een psychiatrische inrichting bezoekt. De patiŽnt was vroeger een lid van de sekte waarop de vrouw haar zogenaamde nieuwsonderzoek richt, maar zij houdt er persoonlijke motieven op na en raakt in het nauw als het vraaggesprek vervolgens op gewelddadige wijze uit de hand loopt. Deel twee, Devi, volgt de lotgevallen van een gewelddadige jongeman die gekozen heeft voor psychotherapie om zijn gevangenisstraf te kunnen ontlopen die hem boven het hoofd staat wegens het toebrengen van hersenletsel aan een andere jongeman. De behandelende arts blijkt echter een lid te zijn van de Taylor-Eriksson sekte, en houdt er radicale behandelmethoden op na. Het afsluitende deel, Kali, gaat over een kwakzalvende gebedsgenezer die met zijn assistent tegen vergoeding 'wonderen' verricht. Als hij op zekere dag bij toeval daadwerkelijk een kwade geest uitdrijft gaat de losgelaten demoon op zoek naar een nieuwe gastheer.

Het overkoepelende uitgangspunt van de Taylor-Eriksson sekte en de verhalen, geruchten, roddels en zelfs legenden daaromheen is op zichzelf redelijk verwant aan Clive Barker's Hellraiser, en heeft daarmee tenminste gemeen dat het een grensoverschrijdend, althans niet per definitie filmgebonden gegeven is. Men zou zich vrij goed kunnen voorstellen dat er bijvoorbeeld stripverhalen, animefilms of fictieromans over zouden kunnen worden gemaakt. Dit is ook hoe men beste naar de arthouse-achtige horrorfilm die Tears of Kali is kan gekeken. De soms intens gruwelijke beelden van deze voortdurend tussen waan en werkelijkheid balancerende film zijn indringend en fascinerend tegelijk. Het is geen sluitende docufictie waarin vragen worden gesteld en antwoorden gegeven, of een horrorachtige thriller waarin een dramatisch beeldverhaal in traditionele vertelvorm, met een of meer hoofdpersonen, een conflict en een climax, wordt vertoond. De sekte is protagonist en antagonist tegelijk, blijft mystiek en boeiend maar tegelijk waanzinnig en verwerpelijk. De geÔmproviseerde cameravoering en de opmerkelijk goed uitgevoerde (en uiterst bloederige) analoge effecten sluiten hier uitstekend op aan.

Marschall's beperkte budgettaire mogelijkheden zijn hier en daar wel zichtbaar, en men zou soms wensen dat hij zich betere acteurs voor deze film had kunnen veroorloven. Bovendien moet wie deze film gaat zien ervoor waken de originele Duitse versie te bekijken, en niet de nagesynchroniseerde versie die op de Amerikaanse markt is uitgebracht. Maar Tears of Kali heeft genoeg opvallende en originele ideeŽn om de kijker mee te nemen in de nachtmerries van en rond een in dit geval op hindoeÔstische leest geschoeide religieuze sekte, en laat hem vervolgens geheel vrij in het kiezen van de eigen positie daarin. Het is een opmerkelijke en dappere film die niet door iedereen zal worden gewaardeerd, maar wel alle aandacht verdient van de liefhebbers van de experimentelere horrorfilms die bovendien niet vies zijn van een forse dosis gruwel.


Beoordeling: 3.0 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  Bekijk Trailer  

Beoordeling bezoekers (4):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb