Friday the 13th Part VIII: Jason Takes Manhattan
Genre:Slasher
Regisseur:Rob Hedden
Scenario:Victor Miller, Rob Hedden
Jaar:1989
Taal:Engels
Speeltijd:100 minuten
Cast:Jensen Daggett, Scott Reeves, Barbara Bingham, Peter Make Richman, Kane Hodder


Het achtste deel rond de onkwetsbare en redeloze seriemoordenaar Jason Voorhees riep nogal wat verontwaardiging op bij de fans van de filmserie. Het voornaamste verwijt aan de film was, dat het alle uitgangspunten van de filmserie zou verloochenen. Nu moet men zich goed realiseren dat het Friday the 13th betreft, en men zal goed moeten zoeken wil men het nihilistischer tegenkomen, zelfs in het slashergenre. Het merkwaardige aan deze serie is dat, ondanks de op de keper beschouwd talrijke gebreken, het met redelijk succes een eigen idioom heeft gecreŽerd en daarmee zelfs een verhaalseigen wereld weet neer te zetten. Daarin geldt slechts de eigen logica (of het ontbreken daarvan, zo men wil). Juist met dit laatste zou Jason Takes Manhattan breken. Nu trek ik mij bij films vooraf zelden iets aan van dergelijk rumoer, maar ik besloot toch om te trachten de film zoveel mogelijk eigenstandig, als een losstaande film, te bekijken en te beoordelen en deze niet zozeer te toetsen aan de continuÔteit van de filmserie als geheel.

De titel blijkt in zoverre een beetje misleidend dat, hoewel Jason uiteindelijk wel in New York terechtkomt, het grootste deel van de film zich op een plezierjacht afspeelt. Aan het einde van het voorgaande The New Blood werd Jason voor dood op de bodem van Crystal Lake achtergelaten, en men vraagt zich af hoe men hem ditmaal weer tot leven zal weten te wekken. Welnu, twee hitsige tieners op een boot werpen het anker uit om de aandacht die het varen opeist te verleggen naar elkaar. Als het anker zijn weg naar de bodem van het meer zoekt, raakt het een electriciteitskabel die over Jason's watergraf heenloopt. De electrocutie die volgt brengt hem tot leven (zoals de kenners al wisten sinds Jason Lives) en niet lang daarna ruilen de vrijende tieners onder diens bekwame handen het tijdelijke voor het eeuwige in.

Daags daarna zet een schip met een feestvierende examenklas van de plaatselijke middelbare school koers naar New York. Onder het gezelschap bevindt zich ene Rennie (Dagget), een meisje dat vroeger een keer bijna verdronk toen Jason haar naar de bodem van het meer probeerde te trekken. Voordat het schip afmeert sluipt Jason aan boord, en niet lang daarna worden de scholieren een voor een afgeslacht. Een handjevol weet tenauwernood in een reddingsloep te ontkomen, en ze redden het tot aan New York. Maar Jason is niet ver achterop geraakt en hij jaagt Rennie en haar bijna-vriendje Sean (Reeves) achterna. Het kat-en-muisspel voert hen in New York door de ondergrondse, over Times Square, door het riool, door de achterbuurten, en naar een finale waarbij menige kijker zich met hoog opgetrokken wenkbrauwen verbijsterd en ongelovig achter de oren zal krabben.

Jason moordt hier volgens het simpele idioom dat elf jaar eerder is ontwikkeld door John Carpenter met zijn Michael Myers. Wie de liefde bedrijft gaat eraan. Wie drugs gebruikt gaat eraan. Wie onsympathiek is gaat eraan. Wie door de scenaristen geen empatische ontvankelijkheid voor de kijker heeft meegekregen gaat eraan. Wie voorin de film een turflijstje heeft gemaakt met personages die de aftiteling al dan niet zullen halen zal, met een enkele uitzondering, het moeiteloos bij het rechte eind blijken te hebben gehad. Wat objectief bezien moeilijk aan films als Jason Takes Manhattan is te begrijpen is, dat de gore en seks die de afwezigheid van spanning en beklemming moeten compenseren niet alleen op gezag de filmkeurmeesters zijn afgekapt, maar dat de films nog steeds nauwelijks in onversneden versies verkrijgbaar zijn. Deze films moeten met alle toeters en bellen kunnen worden opgetuigd en bekeken, en alle weglatingen zijn omissies die het effect van de film verdunnen tot er nauwelijks enige smaak overblijft.

Toch is Jason Takes Manhattan een redelijk vermakelijke film. De acteurs doen hun stinkende best, er zijn weer een flink aantal moorden en Kane Hodder is en blijft de quintessensiŽle Jason Voorhees. Hij staat er dreigend bij, loopt tergend langzaam, duwt scherpe spullen in zijn slachtoffers en krijgt zelfs een komische noot mee als hij in New York aanbelandt. Het idee om Jason in de overvolle miljoenenstad zijn ding te laten doen is op zichzelf lumineus. De vraag is alleen of hij daar wel op zijn plaats is, en men kan met recht en reden vinden dat Manhattan in de late 80er jaren stukken beangstigender is dan de daar wat onbeholpen aandoende Jason. De film bevat een mijns inziens gemiste kans wanneer een man die Jason achterna zit niet alleen een geweer maar ook een camcorder meeneemt. Hoe prikkelend zou het niet zijn om een 'urban' Friday-film in Cannibal Holocaust-formaat te zien?


Beoordeling: 2.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  Bekijk Trailer  

Beoordeling bezoekers (13):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


Zie ook:Freddy Vs. Jason (2003)
Friday the 13th (1980)
Friday the 13th Part 2 (1981)
Friday the 13th Part III (1982)
Friday the 13th Part VI: Jason Lives (1986)
Friday the 13th Part VII: The New Blood (1988)
Friday the 13th: A New Beginning (1985)
Friday the 13th: The Final Chapter (1984)
Jason Goes To Hell: The Final Friday (1993)
Jason X (2001)

recensies
over horrorweb