Antropophagus
(Antropophagus The Grim Reaper)
Genre:Splatter
Regisseur:Joe D'Amato
Scenario:Joe D'Amato , George Eastman
Jaar:1980
Taal:Engels, Italiaans (dubbed)
Speeltijd:90 minuten
Cast:Tisa Farrow, Saverio Vallone, Serena Grandi, Mark Bodin, Zora Kerova, George Eastman


In de hoogtijdagen van de Italiaanse sleaze en trash films, eind zeventiger en begin tachtiger jaren van de vorige eeuw, was het een dolle boel met vele wonderlijke figuren. Natuurlijk waren er de gevestigde namen van onder meer Dario Argento, Tinto Brass en Lucio Fulci, en de verse echo's van Mario Bava en Pier Paolo Pasolini. Maar in de lowbudget marge was het een drukte van belang, met filmmakers als Umberto Lenzi, Ruggero Deodato en Antonio Margheriti. Ook de kleine, in 1999 op 63-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval overleden Aristide Massaccesi, die zich in het indertijd als commerciëler geldende alias Joe D'Amato hulde, hield zich in die filmniche op en is er nooit in geslaagd deze te ontgroeien. Dat hij daar in potentie wel degelijk het talent voor moet hebben gehad, toonde hij aan in zijn magistrale Buio Omega. Maar hij koos ervoor zijn carrière voort te zetten met films die tegen minimale kosten snel konden worden gemaakt en verkocht. Vele kleine maken ook een grote, moet hij hebben gedacht. Zijn uiteindelijk redelijk welvarende bestaan vergaarde hij voornamelijk bijeen met pornofilms, want die verkochten snel en goed, en waren bovendien voor een habbekrats te maken. Rond 1980 gold dit ook voor horrorfilms, en dat was de slimme en veelzijdige Massaccesi niet ontgaan.

Antropophagus volgt een groepje cruisetoeristen, dat op de bonnefooi een eilandje in de Middellandse Zee aandoet. Eenmaal aan land ontdekken ze dat het eiland vrijwel verlaten is, en krijgen ze al gauw het gevoel dat iets of iemand hen heimelijk bespiedt. Na wat rondlopen belanden ze aan in in een landhuis op een heuvel, en vinden daar een verborgen kamer en een dagboek dat aanwijzingen bevat voor de verschrikkingen die het eiland hebben geteisterd. Het is zo'n typische Italiaanse film die tussen de schuifdeuren is gemaakt, met een bijeengeraapte gelegenheidscast van hele en halve culthorrorbekenden als Tisa Farrow (Zombie) en Zora Kerova (Cannibal Ferox). Massaccesi zag zijn op een haastig verzonnen verhaaltje gebaseerde en aan de hand van een schetsmatig scenario op een Grieks eilandje en in een Romeinse achterafstudio in een poep en een zucht bijeengefilmde rolprentje tot zijn genoegen in de ban gedaan door menig filmkeuringsinstituut. Dit filmtaboe gaf zijn film bijzondere, commercieel aantrekkelijke cultwaarde, een merkwaardig marktmechanisme dat eigenlijk nog steeds onverkort geldt. Het neemt niet weg dat de film die cultwaarde, ondanks de nadrukkelijke gebreken, wel redelijk waar weet te maken. Na een landerige en zelfs langdradige ouverture, waarin de personage van de van afkomst Tsjechische Zora Kerova een tarotje legt om de stemming erin te krijgen en het op handen zijnde onheil aan te kondigen (voor de paranormale pikeurs: een heus klassiek Marseille-tarot), weet Massaccesi de spanning er behoorlijk goed in te krijgen. De uiterst bloederige finale van zijn film zal bovendien de gore-liefhebbers luid applaudisserend op de banken laten staan. Hier staat tegenover dat hij, omdat hij zo snel mogelijk wilde filmen, zijn cameraman Enrico Biribicchi het diafragma van de camera dicht laat knijpen om nacht en avond te simuleren. Het spreekt vanzelf dat dit de beeldvoering van de film, die overigens op het fleurige Eastmancolor is vastgelegd, niet ten goede komt.

Antropophagus is in de verste verte geen meesterwerk, maar een haastig en goedkoop gemaakte film waarmee vooral snel geld moest worden verdiend in de windvang van het succes van andere, genreverwante films. Maar voor de liefhebber van Italiaanse trash cinema is het verplichte kijkkost. Bovendien is het de allerlaatste film waarin de part-time actrice annex toenmalige New-Yorkse taxi-chauffeuse Tisa Farrow, zus van de befaamde Mia, heeft meegedaan. Zij ging met grote ogen, besproet gelaat en onderhuidse tegendraadsheid tegen alle heersende conventies voor vrouwelijk horrorslachtvee in door nooit te rennen, nooit te gillen, nooit te vrijen en nooit uit de kleren te gaan. Misschien wel juist daarom was ze, naar gangbare normen, weliswaar niet de mooiste maar wellicht wel, althans zeker naar de mening van schrijver dezes, de aantrekkelijkste van alle B-filmkoninginnen die het doek indertijd bevolkten. Zij zou na haar filmcarrière de verpleging in gaan en in de loop van de negentiger jaren een personeelsbezetting van een ziekenhuis in de staat Vermont hebben mede-georganiseerd. Het werken met Italiaanse regisseurs zal haar ongetwijfeld bewuster hebben gemaakt van het belang van fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden.


Beoordeling: 2.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (6):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb