The Plague
Genre:Arthouse, Zombies
Regisseur:Hal Masonberg
Scenario:Hal Masonberg , Teal Minton
Jaar:2006
Taal:Engels
Speeltijd:91 minuten
Cast:James Van Der Beek, Ivana Milicevic, Brad Hunt, Dee Wallace-Stone


Misschien heb ik teveel Amerikaanse horrorfilms gezien, maar ik vind dode kinderen eng. En ze worden voor mij nog enger als ze ondood terugkomen. Misschien komt dit door mijn eigen preoccupaties. Toen ik klein was dacht ik het eeuwige leven te hebben en meende ik dat de dood iets was dat, zich eenmaal aandienend, eenvoudig op wilskracht kon worden afgewend. Eigenlijk raakte ik dat idee pas echt goed kwijt toen ik, ver in de twintig, gedwongen afscheid nam van mijn ouders. Het maakte plaats voor een andere overtuiging, namelijk dat men voortleeft in de kinderen. Zij zijn het die de mens onsterfelijk maken, en dit is een - overigens in strikt biologische zin correcte - opvatting die ik eigenlijk tot de dag van vandaag huldig. Dode kinderen, en hun ondode wederopstanding waarbij hun persoonlijke, genetisch bepaalde innerlijke karakteristieken verloren zijn gegaan ten gunste van andere instincten, loochenen die overtuiging. Zij worden dan de onbeheersbare en bedreigende toekomst waaraan, behalve in de dood, geen ontsnapping mogelijk is. De onbekende filmmaker Hal Masonberg werd door dezelfde gedachten getroffen, werkte op basis daarvan een scenario uit waarvoor hij niemand minder dan cultschrijver Clive Barker ge´nteresseerd wist te krijgen, en kreeg enkele miljoenen bij elkaar om zijn film The Plague te verwezenlijken.

Het opent met een alleenstaande vader die zijn zoontje wil wekken omdat hij naar school moet. Maar het ventje ligt, met het schuim op te lippen, voor apegapen en reageert nergens op. In panische verontrusting gaat hij naar het ziekenhuis, waar het een drukte van jewelste is. Zijn zoontje is niet het enige kind dat er zomaar tussenuit is geknepen. Van het nieuws is te vernemen dat alle kinderen die jonger zijn dan 9 in een onverklaarbaar coma terecht zijn gekomen waaruit geen ontwaken mogelijk blijkt. Maar tien jaar later komen de kinderen plotseling bij, allemaal tegelijk, om vervolgens de volwassenen naar het leven te staan.

De film laat zich in hogere zin bekijken als een commentaar op het zich eeuwig herhalende generatieconflict. De in ouderlijke zorg ingekapselde kinderen keren volledig in zichzelf en zetten, in uiterlijke vergetelheid, hun autonome ontwikkeling in gang. Daarna zetten zij zich, desnoods hardhandig, af tegen hun bevoogdende verwekkers. Masonberg heeft, in weerwil van de epische thematiek, gekozen voor een aardse benadering in zijn film. Het is geen luidruchtig zombiespektakel met emmersvol bloed en ingewanden. Er zijn nauwelijks schrikeffecten. Er is zelfs amper dialoog. De lichaamstaal van de personages vertelt het verhaal. Dit trekt een wissel op de acteertalenten van de betrokken acteurs en dat is, een enkele uitzondering daargelaten, van voldoende niveau om dit waar te maken. De film is doortrokken van de uitzichtloosheid die het ontvallen van de jeugd, en de toekomstperspectieven die zij meeneemt, veroorzaakt. Masonberg concentreert zijn film op die bestaansleegte, de zinloosheid van uitzichtloos leven en de verloren strijd tegen het onvermijdelijke. Maar The Plague is niet alleen een diepzinnige allegorie op het generatieconflict. Het is ook en vooral een beklemmende horrorfilm die, niet zozeer met zijn aktie en gore maar wel qua sfeer en thematiek, herinneringen oproept aan George A. Romero's Dawn of the Dead, waaraan de film bovendien een subtiel eerbetoon is.

Toch heeft The Plague ook een paar problemen, die de goede film die het is ervan weerhouden een meesterwerk te zijn. De uitgebeelde personages slagen er weliswaar goed in om zonder in dialoog verpakte paplepelarijen de gang van zaken te suggereren, maar het hen meegeven van voldoende empathische diepte blijkt er niet van te kunnen komen. Deze constatering treft niet, althans zeker niet alleen, de acteurs maar tenminste evenzeer het scenario dat hieraan onvoldoende uitwerking meegaf. Masonberg's middelen waren beperkt, en hij zal ervoor hebben gevreesd dat de maatvoering teveel daaronder zou lijden. Maar hoe begrijpelijk dit op zichzelf ook is, de film als geheel lijdt hier in zoverre onder dat de kijker nu de lotgevallen van een handvol protagonisten krijgt te volgen waar hij onvoldoende in ge´nteresseerd raakt om zich erom te bekommeren hoe het hen zal vergaan.

Een ander probleem, dat daar in hoger opzicht mee samenhangt en daar zelfs in zekere zin uit voortvloeit, is de cerebraal getoonzette finale, die weliswaar intelligent is maar niet aan iedereen zal zijn besteed. Masonberg wikkelt zijn film af naar een soort metafysische bijlegging van de strijd tussen jeugd en de rest van de mensheid, op een wijze die volstrekt consistent is met de opzet van de film als geheel maar die van menigeen die een dramatische verhaalsconclusie verlangt teveel van het inlevingsvermogen zal vergen. Men zou The Plague kunnen opvatten als een verraderlijk quasi-drama; de kijker die zich ertoe laat verleiden zich mee te laten voeren door de personages komt er uiteindelijk alleen voor te staan terwijl de film zich bij de aftiteling met de begrijpende rest van de wereld uit de voeten maakt.

Al met al is The Plague een opzienbarende en dappere film die, ondanks zijn arthouse-trekjes, voldoende enerverend is en beklemmend horrorvermaak biedt om hem dik de moeite van het bekijken waard te laten zijn. De filmhuisliefhebber komt dik aan zijn trekken met een intelligente allegorie, terwijl de meer traditioneel ingestelde filmconsument in een soort apocalyptische zombiewereld wordt ondergedompeld die, in weerwil van de heersende genreconventies, tot een wellicht voor sommigen bevreemdende maar niettemin hoopvolle conclusie leidt. Ieder moet maar voor zich uitmaken in hoeverre dit ook een spannende en geslaagde speelfilm heeft opgeleverd, maar opmerkelijk is The Plague beslist.


Beoordeling: 3.0 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (12):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb