An American Haunting
Genre:Bovennatuurlijk, Drama
Regisseur:Courtney Solomon
Scenario:Courtney Solomon, Brent Monahan
Jaar:2005
Taal:Engels
Speeltijd:91 minuten
Cast:Donald Sutherland, Sissy Spacek, James D'Arcy, Rachel Hurd-Wood


De Verenigde Staten is, met zijn jonge federale staatsstructuur, als land veel te pril om diep in de eigen geschiedenis wortelende mythologie voort te kunnen hebben gebracht. Zulke mythen zouden dan ook nog eens moeten aansluiten bij het patriottisme, dat als succesvol bindmiddel de nationalistische geestdrift van de meeste Amerikanen het regionalisme ver doet ontstijgen. Dat neemt niet weg dat daar geen legendes zijn. Befaamd zijn natuurlijk de heldensages rond mannen als Wyatt Earp, de moderne verschrikkingslegendes van maniakale seriemoordenaars en sektes als die van Charles Manson, en de eerste Amerikaanse heksverbrandingen in het dorpje Salem. De oudste spookhuislegende in de Nieuwe Wereld is die rond de familie Bell in Tennessee.

De jonge filmmaker Courtney Solomon riep de hoon van de filmminnende wereld over zich af met zijn debuut, de overigens ook nog eens commercieel geflopte RPG-verfilming Dungeons & Dragons. Maar hij dook in de geschiedenis van de familie Bell, begon erover te schrijven en wist op zijn concepten zowaar veertien miljoen dollar los te weken. Dat was aanmerkelijk minder dan waarmee hij bij zijn eerste film gewend was te werken, en hij zag zich gedwongen om voor de opnamen de wijk te nemen naar het lagelonenfilmland RoemeniŽ.

De film is het beeldrelaas in flashback van de familie Bell, een welgestelde familie in het landelijke en stijfgelovige Red River, Tennessee anno 1818. Pater familias John Bell (Sutherland) heeft met een foefje een wurgrente van 20% bedongen bij zijn buurvrouw Kathryn Batts. Zij pikt dit evenwel niet langer en legt de kwestie ter arbitrage voor aan de plaatselijke clerus, die haar weliswaar in het gelijk stelt maar aantasting van de goede naam van John als afdoende straf beoordeelt. De verbitterde Batts vervloekt John en diens veertienjarige dochter Betsy bij het verlaten van de raadskamer, waarna vooral de onschuldige Betsy steeds heviger en gewelddadiger geteisterd wordt door bovennatuurlijke bezoekingen.

Geholpen door zijn ervaren acteurs ontrolt de film zich veelbelovend. Solomon spant de boog niet verder op dan hij kan bevatten en kruidt zijn verhaal zorgvuldig gedoseerd met schrik en spanning. Men ontkomt niet aan de indruk het allemaal al eens eerder gezien te hebben in films als The Exorcism of Emily Rose of The Amityville Horror, of aan het gevoel dat er misschien meer in had gezeten, maar als familiedrama met bovennatuurlijke neigingen loopt de film, vooral gedragen door de geroutineerde inbreng van Sutherland en Spacek, vrij behoorlijk. Een andere factor die in belangrijke mate bijdraagt aan de film is de superbe locatie die Solomon in de Roemeense Karpaten heeft weten vinden. Hij haalt het uiterste uit de serene maar geÔsoleerde wijdsheid van het glooiende, beboste landschap dat hij met beheerste vaardigheid passende beklemming weet mee te geven. John Bell en zijn gezin zitten gevangen in een vloek waaraan geen ontsnapping mogelijk is, en Solomon's beelden maken dit geloofwaardig.

Maar voor de afwikkeling van zijn verhaal moest Solomon op zoek in de eigen fantasie naar een verklaring voor de gebeurtenissen, die hem immers door de bronannalen niet werd geboden. En het is hier waar hij met zijn film in zwaar water terecht komt met een verbijsteringwekkende plotwending, waarbij hij in plaats van de verrassende ontknoping die hij zonder twijfel moet hebben beoogd, karaktermoord pleegt op zijn hoofdpersonages. Natuurlijk is ook dat strikt genomen verrassend, maar het is nauwelijks voorstelbaar dat dit de bedoeling is geweest. Dat de film in die vorm zowel het bureau van de producenten als de testscreenings heeft overleefd geeft aan hoezeer de Amerikaanse thuismarkt, zonodig ten koste van de film als geheel, een alomvattende verhaalsafwikkeling eist. En wie de vier alternatieve verhaalsafwikkelingen, die de uiteindelijke versie niet haalden, beschouwt mag niet eens klagen dat de paplepel nog zoveel mogelijk achterwege is gebleven.

Natuurlijk mag de film als geheel niet alleen worden beoordeeld op een weeffout in de afwikkeling van het verhaal, en de ontknoping is in de verste verten niet de ramp die bijvoorbeeld James Cameron over The Abyss afriep. Het is al met al nog steeds een bezienswaardige en enerverende film, maar wel eentje met een gemiste kans.


Beoordeling: 2.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  Bekijk Trailer  

Beoordeling bezoekers (8):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb