Silent Hill
Genre:Bovennatuurlijk, Ghost story, Psychologisch
Regisseur:Christophe Gans
Scenario:Roger Avary
Jaar:2006
Taal:Engels
Speeltijd:127 minuten
Cast:Radha Mitchell, Laurie Holden, Sean Bean, Jodelle Ferland, Deborah Kara Unger, Kim Coates


'Check out Silent Hill, K. It's a real spooker. You'll love it!'

Mijn belangstelling was gewekt.

'It's based on a Konami video game with an avid fanbase...'

Een domper doemde op. Ik heb meer vertrouwen in mijn Amerikaanse filmvriend dan in de kwaliteit van op computerspelletjes gebaseerde horrorfilms. De nog prille geschiedenis daarvan geeft daar alle reden toe. Soms loopt het redelijk goed af (Resident Evil, Doom), soms is het een regelrechte ramp (House of the Dead), maar in verreweg de meeste gevallen zijn het matige PG13-in-een-dozijn films die gedurende de eigen speeltijd amper enige memorabiliteit weten te bereiken, laat staan dat er na de aftiteling iets van beklijft. Maar de achtergronden van de film deden mijn humeur weer iets opklaren.

De film is geregisseerd door de Fransoos Christophe Gans, die ik ben gaan waarderen vanwege zijn onderhoudende Le Pacte des Loups. Als Fransen horror gaan maken gebeurt er meestal iets bijzonders. Het is de bijzondere chemie tussen het genre en de eigen culturele achtergrond, met inbegrip van een portie Franse eigenzinnigheid, die filmmakers als Alexandre Aja, Matthieu Kassovitz en nu ook Christophe Gans laten doordringen tot zelfs in krochten en burelen van het anders zo aartsconservatieve en nepotistische Hollywood. Maarliefst vijftig miljoen dollar was er voor deze film beschikbaar, en met een aantrekkelijke cast en Pulp Fiction co-schrijver Roger Avary aan het scenario zou het toch wel eens een opmerkelijke film kunnen opleveren.

Rose (Radha Mitchell, Pitch Black) en Chris (Sean Bean) zijn de adoptieve ouders van het in toenemende mate door nachtmerries en slaapwandelen geteisterde meisje Sharon. Telkens stamelt ze iets over naar huis gaan in Silent Hill, zonder daar zelf ooit te zijn geweest. Rose is radeloos en ziet de geestestoestand van haar breekbare dochter steeds verder aftakelen. De rationele Chris wil Sharon onder psychatrische behandeling geplaatst zien, maar Rose besluit met Sharon op zoek te gaan naar Silent Hill. Onderweg komt zij erachter dat Silent Hill een mijnwerkersplaats was, maar nu is vervallen tot een spookstadje vanwege de ondergrondse aardskoolbranden die er nu al dertig jaar lang woeden. Met de politie op de hielen strandt ze hardhandig met haar auto op de smalle invalsweg naar het spookstadje. Maar eenmaal weer bij kennis gekomen blijkt Sharon spoorloos verdwenen, en gaat Rose te voet naar haar op zoek in het in asregen en mist gehulde Silent Hill, dat blijkt te zijn vergeven van de merkwaardige schepselen en kwaadaardige geestverschijnselen, en een geschiedenis heeft die op duistere wijze verband met haar dochtertje houdt.

De visuele regie die veel Franse horrorfilms zo nadrukkelijk kenmerkt blijkt ook hier aanwezig, en dat is goed nieuws voor de fijnproever van rauwe filmsushi. Met glooiende, overwegend objectieve cameravoering en dynamische kleurstelling deinst Gans voor de duivel nog niet terug en slaagt hij erin om van Silent Hill een beklemmende en oprecht enge horrorfilm te maken. Aan speciale effecten geen gebrek. De zorgvuldig ingevoegde computeranimaties superponeren de werkelijkheid adequaat, zonder dat zelfs de felste aanhangers van analoge effecten zich achter de oren zullen hoeven te krabben. Maar ook de analoge effecten zijn dik voor elkaar, en de monsters en geesten die over het voetlicht worden gebracht houden netjes het aanvaardbare midden tussen zombies en Cenobites.

Op maatvoering en scenario valt echter wel het een en ander af te dingen. Gans loopt in een inmiddels klassieke val van dit in wezen nog prille subgenre door snel, naar mijn gevoel tè snel, terzake te willen komen door de introductie en expositie van de hoofdpersonen in slechts enkele steekscènes voorbij te laten roetsjen. De kijker heeft amper met hen kennis kunnen maken, of men is binnen de kortste keren in volle vaart in het dorp Silent Hill aanbeland met een wanhopig zoekende Rose en een verdwenen Sharon. Als Gans de kijker iets meer tijd had gegund om zich met hen vertrouwd te maken, had hij meer sympathie voor hen opgevat hetgeen de lugubere gebeurtenissen die volgen des te meer spanning had meegegeven. Nu moet de film geheel vertrouwen op de visuele impact, maar de kijker blijft op enige afstand zonder zich daarbij optimaal in te kunnen leven met Rose en Sharon en zich te kunnen vereenzelvigen met hun beangstigende perikelen.

Maar de dekselse Gans heeft voldoende lef om zich met verve door het spookspektakel dat Silent Hill is geworden heen te slaan. Ook zijn cast weert zich kranig, en de Australische Radha Mitchell vecht voor wat ze waard is. De film is misschien niet zo onweerstaanbaar als deze met iets meer dramatiek, geduld en looptijd had kunnen zijn, maar is niettemin beslist een aanbevelenswaardige, onderhoudende, spannende, enge en opmerkelijk rauwe horrorfilm die de kijker twee uur lang afwisselend laat daveren en griezelen in de stoel.


Beoordeling: 3.0 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  Bekijk Trailer  

Beoordeling bezoekers (24):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb