Tomie: Revenge
Genre:Bovennatuurlijk, Drama
Regisseur:Ataru Oikawa
Scenario:Ataru Oikawa
Jaar:2005
Taal:Japans
Speeltijd:72 minuten
Cast:Hisako Shirata, Minami, Anri Ban, Hitoshi Kato


Kazue, een jonge vrouwelijke arts, rijdt middenin nacht en bossen een naakte vrouw aan, die echter weer opstaat of er niets gebeurd is. De vrouw rent, met Kazue in de achtervolging, het donkere bos in en ze komen uit bij een verlaten landhuis. Daarbinnen ontmoet Kazue een ander meisje, Yukiko geheten. Ze ligt in een slaapzak maar lijkt de dood nabij. Kazue ontfermt zich over de vrouw, roept de politie te hulp en neemt haar ter revalidatie mee naar de psychiatrische kliniek waar zij werkt. Een jaar later blijkt Yukiko zich te hebben ontwikkeld tot een lieve meid, die zich echter niets meer van haar trauma weet te herinneren. Dan komen twee politie-inspecteurs op bezoek die het voorval van een jaar geleden onderzoeken en een verband met hun 'dossier-Tomie' vermoeden, waarin politie-onderzoek naar moorden zonder corpus delicti is beschreven.

Regisseur Ataru Oikawa is de Tomie-filmer van het eerste uur. Hij nam Revenge tegelijkertijd op met Beginning. En waar hij met Beginning zoveel mogelijk op inhoudelijk niveau verband zoekt met zijn eerste Tomie-film, zet hij met Revenge volledig in op diens vorm en dist hij de kijker een fragmentarische film op die zoveel mogelijk de sfeer uit het manga-bronmateriaal moet overbrengen. In hogere zin is de film daardoor het meest verwant aan Replay, en moet Revenge worden beschouwd als de opvolger zoals Oikawa deze had beoogd. Maar natuurgetrouwheid aan getekend bronmateriaal is een waagstuk waar menigeen zich al aan heeft vertild, en wat eigenlijk niet goed kŗn aflopen als men niet over de bijzondere talenten beschikt van filmmakers als Robert Rodriguez, Quentin Tarantino of Takashi Miike.

De film bevat in aanleg een aantal prima ideeŽn die, ondanks dat dit het zevende deel in de filmserie is, wel degelijk nadere uitwerking verdienen. De femme fatale Tomie ontwikkelt zich tot een feministische fundamentaliste van iconische proporties, die op enig moment haar mannelijke slachtoffers zelfs letterlijk opvreet. Zij organiseert een sektarische gemeenschap van aanbidders om zich heen die haar niet meer, in tegenstelling tot de eerdere films, voor zichzelf opeisen maar haar in het isolement van het woud in communale en extatische aanbidding gezelschap houden en beschermen tegen de boze buitenwereld. Het is een relevant en bitter commentaar op het Japanse feminisme, dat zich diametraal verhoudt met het traditionele gedachtengoed dat in vele lagen van de Japanse samenleving nog zo'n prominente rol speelt.

Dit maakt de onderliggende thematiek van Revenge in strikte zin misschien wel het meest 'horror', althans tenminste de bloederigste van alle Tomie-edities. Maar helaas blijkt deze inhoudelijk ambitieuze film voor de dappere Ataru Oikawa te hoog gegrepen en de reden hiervoor is fundamenteel: zijn scenario is belabberd. Zo ruimt hij veel teveel tijd in voor de expositie van Kazue en haar beschermelinge Yukiko, zonder daarbij de personages zo uit te werken dat deze voor de kijker interessant genoeg worden om ermee te empathiseren. De beelden van de ploeterende Kazue worden afgewisseld met de zoektocht van een onbeholpen jongeman naar zijn verdwenen broer. Als gevolg hiervan voelt de uiteindelijke afwikkeling van het verhaal gedurende het laaste kwartier van de film, waarin Oikawa zijn kritische sociaal-culturele noten kraakt, afgeraffeld en geforceerd aan.

Sommige personages zijn zelfs van stonde af verkeerd ingericht, hoewel ik mij voor zou kunnen stellen dat deze er op manga-papier goed uit moeten hebben gezien. Zo zijn de eerder genoemde jongeman en de Tomie-misdrijven onderzoekende politie-agenten kolderiek, en hoewel geen enkele formele filmwet zich tegen lachen verzet voelt dit in de context van het verhaal van Revenge misplaatst. Het is het soort van-alles-wat-erin dat men ook wel in sommige Italiaanse vroeg-tachtigerjarenfilms aantreft en waarmee de film de kijker, die toch al de nodige moeite moet doen om bij het verhaal te blijven, verder van zich vervreemdt.

Aan de vormgeving van de film is, zoals we inmiddels van de Tomie-reeks gewend zijn, weinig mis. De beeldvoering is afwisselend dynamisch en glooiend, en Oikawa toont zijn visuele flair met een uitgekiend oog voor velddiepte en detail in de beeldcompositie. De kleurstellingen vloeien afwisselend rauw en warm op natuurlijke wijze in elkaar over en leveren, wanneer het scenario de gang van zaken eens niet teveel verstoort, een sfeer op die afwisselend warm en beklemmend voelt, en die wederom wordt ondersteund door een passende, ditmaal overwegend disharmonisch getoonzette muziekscore.

Al met al is Tomie: Revenge opmerkelijk genoeg om niet als irrelevant terzijde te schuiven. Het is een dappere poging om de mythe van een nieuwe kritische invalshoek te voorzien, en Ataru Oikawa is zonder twijfel een begenadigde en buitengewoon creatieve filmer. Hij zou er echter verstandig aan doen om zijn scenario's voortaan door anderen die daar beter in zijn te laten schrijven. Als hij die lering zelf uit deze film zou weten te trekken staat ons nog veel moois te wachten. Nu is Revenge uiteindelijk alleen maar geschikt kijkvoer voor Tomie-adepten.


Beoordeling: 2.0 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (2):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


Zie ook:Tomie (1999)
Tomie: Another Face (1999)
Tomie: Beginning (2005)
Tomie: Re-birth (2001)
Tomie: Replay (2000)
Tomie: The Final Chapter - Forbidden Fruit (2001)

recensies
over horrorweb