Tomie: The Final Chapter - Forbidden Fruit
(Tomie: Saishuu-sh˘ - kindan no kajitsu)
Genre:Bovennatuurlijk, Drama
Regisseur:Shun Nakahara
Scenario:Yoshinobu Fujioka, Junji Ito
Jaar:2001
Taal:Japans
Speeltijd:91 minuten
Cast:Nozomi And˘, Aoi Miyazaki, Jun Kunimura


In wat de beoogde afsluiting van wat een vijfluik zou zijn wordt het laatste, tot dan onbehandelde aspect van de allesverterende onweerstaanbaarheid van Tomie uitgelicht: de homoseksuele verleiding. Van de enige jaren nadien alsnog gemaakte rekenschapseditie Beginning, noch van het weliswaar manga-getrouwe maar in de filmserie als geheel bezien overbodige Revenge waren sprake. Forbidden Fruit zou de epiloog zijn, het laatste nog ontbrekende deel, en alle facetten aan en van de Tomie-mythe zouden ermee zijn behandeld.

Tomie Hashimoto lijdt een eenzaam bestaan. Ze gaat nog op school, maar wordt daar doorlopend getreiterd door drie zich goede vriendinnen noemende bakvissen. Ze woont bij haar alleenstaande vader, een doorsnee arbeider in een ijsfabriek van wie zij vervreemd is geraakt; haar moeder is tien jaar geleden overleden. Tomie is, met andere woorden, het prototype van een postmoderne 'goth'. Plots echter kruist de mysterieuze en flamboyante sirene Tomie Kawakami haar pad, en Tomie Hashimoto's leven fleurt op. Maar zij blijkt vernoemd te zijn naar de eerste echte en onsterfelijke liefde van haar vader. Terwijl Hashimoto steeds meer wordt ingepalmd, hervestigt Kawakami de relatie met de verbijsterde vader, en wil ze terug naar de tijd dat ze nog samen waren -- voordat Tomie Hashimoto was geboren.

Ook in dit vijfde deel is het gegoochel met velddiepte een van de eerste dingen die in het oog springen. De film is het meest 'horror' van alle Tomie-films, maar de dromerige, bijna hallucinerende sfeer van het eerste deel, waar deze film in hogere zin het meest verband mee houdt, maakt hier plaats voor een benauwde, bijna tweedimensionale wereld waarin de hoofdpersoon (Tomie Hashimoto) gevangen is geraakt. De platte velddiepte is een geraffineerde weerspiegeling van haar ge´soleerde wereld, waarmee Forbidden Fruit tevens de meest subjectieve, en in dramatische zin meest aangrijpende film in de serie is geworden.

De van de wereld om haar heen vervreemd geraakte hoofdpersoon ontwikkelt al snel een lesbisch getoonzette affectie voor Tomie. Opmerkelijk is daarbij hoe ingehouden, beheerst en geloofwaardig het acteerwerk is. Hoe surrealistisch de sfeer om de personages heen soms ook is, deze personages blijven, met inbegrip van Tomie zelf, aards en menselijk. Ook de narratieve structuur van deze film is opvallend toegankelijk en lineair. Regisseur Nakahara leidt de kijkers onmiddellijk binnen in het leven van zijn hoofdpersoon, en de film is in feite een subjectief beeldrelaas van haar lotgevallen. Ook de montage is minder gefragmenteerd (maar dus tevens minder gewaagd) en vloeiender dan bij eerdere edities; de scŔnes sluiten zorgvuldig op elkaar aan en volgen elkaar met logische vanzelfsprekendheid op.

Naarmate de film vordert wordt de verhaaldruk langzaam maar zeker opgevoerd. Dit gaat niet schoksgewijs met luidruchtige schrikeffecten, maar gestaag, als een strop die tergend langzaam om de nek van de kijker wordt geplooid om daarna even traag te worden aangetrokken. De ruimten worden steeds beklemmender, en zelfs als de hoofdpersoon de wijk neemt naar het grote en drukke Tokyo is dit geen ontsnapping, maar lijkt zij zich daar zelfs nog verder vast te draaien in Tomie's verstikkende greep. Wanneer de overigens memorabele climax nadert kruipt de film, met de almaar opduikende en zich steeds dreigender opstellende Tomie, zelfs in de richting van een 'slasher'-film, maar blijft daarbij gelukkig wel zorgvuldig binnen de genuanceerde perken die de filmserie zichzelf heeft gesteld.

Tomie: Forbidden Fruit laat zich op afstand bekijken als een 'typisch' Aziatische horror-thriller in de Ring-traditie -- waarnaar in de proloog van de film satirisch wordt verwezen -- zonder daarbij de eigen uitgangspunten te verloochenen. Na de uitgebreide en kalme introductie en expositie wordt het gas langzaam dieper ingetrapt om uiteindelijk, bijna ongemerkt, alsnog topsnelheid te bereiken. Het is een waardige, naar achteraf zou blijken tussentijdse conclusie van een opmerkelijke en uitputtende filmstudie over verzengende liefde en vernietigende aantrekkingskracht.


Beoordeling: 3.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (2):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


Zie ook:Tomie (1999)
Tomie: Another Face (1999)
Tomie: Beginning (2005)
Tomie: Re-birth (2001)
Tomie: Replay (2000)
Tomie: Revenge (2005)

recensies
over horrorweb