Doodeind
Genre:Ghost story
Regisseur:Erwin van den Eshof
Scenario:Nick Jongerius, Erwin van den Eshof
Jaar:2006
Taal:Nederlands
Speeltijd:90 minuten
Cast:Victoria Koblenko, Terence Schreurs, Aram van de Rest, Anniek Pheifer, Everon Jackson Hooi


In 1992 werden de Lage Landen voor het laatst opgeschrikt door een horrorfilm van Nederlandse makelij. Rudolf van den Berg wist met De Johnsons een bescheiden succesje te behalen, het eerste op Nederhorrorgebied sinds Dick Maas in de jaren tachtig met De Lift en Amsterdamned het genre op de kaart had gezet. Na een lange tijd waarin er zo goed als niets werd geproduceerd dat ook maar in de verte aan deze films kon tippen en het Nederhorrorgenre eigenlijk verbannen werd naar het werkterrein van filmstudenten, werd er vorig jaar aangekondigd dat er een revival van de Nederhorror op komst was.

Erwin van den Eshof en Nick Jongerius, twee net afgestudeerde Filmacademiestudenten, mochten in 2006 met Doodeind de spits afbijten van een reeks horrorfilms die voor de rest nog bestaat uit Sl8N8, Horizonica, Complexx en Worst Case Scenario. Doodeind, een Nederlandse spookhuisfilm, gaat over een vriendenclub die in Schotland op vakantie is. Nadat zij bij het kampvuur worden aangevallen door grote aggressieve honden zoeken zij hun toevlucht in een oud verlaten huis. Eenmaal binnen en bekomen van de schrik, merken zij dat ze niet alleen zijn in het huis. De vrienden worden belaagd door beelden van een vrouw uit de 18e eeuw die als heks werd beschouwd en wier kind werd vermoord. De zeven vrienden zullen moeten zien te overleven totdat het daglicht weer verschijnt. Onnodig te zeggen dat er in de tussentijd de nodige slachtoffers vallen!

Het verhaal, hoewel niet origineel, is door de makers behoorlijk aardig uitgedacht en door middel van flashbacks en gedachten in de film verweven, terwijl de zeven vrienden een voor een het loodje leggen. De acteurs, voornamenlijk (ex-)televisiemensen, doen hun werk op een wijze die, volgens de cliché's, eigenlijk niet in een Nederlandse film hoort. Hoewel het in eerste instantie even wennen is om iedereen Nederlands te horen spreken in een horrorfilm, is hier vrij eenvoudig overheen te komen en doet eigenlijk iedereen zijn werk goed (althans tenminste goed genoeg). Van den Eshof en Jongerius hebben een gevarieerde club bij elkaar gezocht, bestaande uit de dierenarts Barbara (Anniek Pheifer) en haar broer Sid, die zanger in een rockband is (Mads Wittermans), striptekenaar Ben (Aram van de Rest), de geliefden Tim (Micha Hulshof) en Laura (Victoria Koblenko), de huisvader Chris (Everon Jackson Hooi) en de zorgzame Joline (Terence Schreurs). Het is spijtig dat er met de achtergronden verder niet al te veel wordt gedaan, hoewel het er wel op lijkt dat die achtergrond mede bepaalt in welke mate het karakter toegeeft aan de angst en hysterie.

De omgeving van het huis, hoewel de hoofdrolspelers hier alleen in het begin van de film vertoeven, is met recht dreigend te noemen. De donkere bossen waar de honden zich schuilhouden zouden ieder weldenkend mens behooorlijk zenuwachtig maken en het huis is dan weliswaar een welkome schuilplaats voor de club jongeren, maar niet bepaald een uitnodigend zomerverblijf. De stoffige kamers en gangen en de bijna doolhof-achtige indeling van het huis zijn wat je in een fatsoenlijk spookhuis mag verwachten, inclusief de ouderwetse inrichting. Het enige probleem dat de film heeft is dat de belichting vaak net iets te donker is. Het is duidelijk dat een onbekende en bovennatuurlijke dreiging niet vraagt om grote lampen in iedere kamer, maar de kijker moet wel goed kunnen blijven volgen waar de slachtoffers zich bevinden en wat er met ze gebeurt

De klassieke score van de film is goed gekozen. De spanningsboog loopt mooi gelijk op met de opbouw van de muziek, hoewel dit er af en toe wel voor zorgt dat de kijker een schrikmoment al te duidelijk voelt aankomen. Ook de geluidsmix zou iets meer aandacht kunnen krijgen, aangezien het volume van de muziek en de achtergrondgeluiden er soms voor zorgen dat de dialogen van de acteurs nauwelijks te verstaan zijn. Dit is echter niet al te storend, aangezien die paar scenes dat het gebeurt genoeg voor zichzelf spreken om af te leiden wat er gaande is.

Erwin van den Eshof heeft als regisseur een behoorlijk aardige film afgeleverd. Hij weet na een zwak begin de film toch weer op het goede spoor te krijgen en de clou van het complete verhaal netjes tot het eind te bewaren, nadat hij gedurende de voorgaande anderhalf uur al gedeeltes heeft weggegeven door middel van flashbacks. Hij maakt spaarzaam gebruik van special effects (eigenlijk alleen bij de muren die verscheurd worden) en zoals dat vrij vaak gebeurt is dat zeker een voordeel, aangezien de aandacht van de kijker er niet door afgeleid raakt. Ook zijn manier van filmen mag, afgezien van de belichting, gerust netjes genoemd worden. Hij weet zijn acteurs op de juiste manier in beeld te brengen en daarbij ook de dreiging van het huis te benadrukken. Het enige nadeel in dezen is dat hij in zijn pogingen om de spanningsboog zo strak mogelijk te laten staan nogal eens de neiging heeft om de boel teveel te vertragen. Sommige akties van hoofdrolspelers duren, bijvoorbeeld het behoedzaam naderen van een deur of een ander personage, ontzettend lang, waardoor de kracht van het spanningsmoment eigenlijk al verflauwd is.

Belangrijk na het zien van Doodeind is om te blijven beseffen dat het de eerste grote produktie is op het gebied van Nederhorror in bijna 15 jaar. De makers hebben enorm hun best gedaan om nieuw leven te blazen in een genre waarvan maar weinig mensen in Nederland nog verwachtten er ooit nog iets van te zullen zien. Gezien het aantal Nederhorrorfilms dat er nog op stapel staat zijn er blijkbaar ook nog meer enthousiastelingen die eenzelfde gedachte hadden en belooft dit nog wel wat voor de nabije toekomst. Ondanks het feit dat er nog genoeg op aan te merken valt, kunnen we stellen dat waar Doodeind beschouwd mag worden als het uitgangspunt waarop het genre zich zal gaan doorontwikkelen, liefhebbers van de Nederlandse horrorscene zich mogen verheugen op mooie tijden!


Beoordeling: 2.5 (?)
Recensent: Steven
Links:  IMDB  Bekijk Trailer  

Beoordeling bezoekers (35):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb