Marebito
Genre:Psychologisch
Regisseur:Takashi Shimizu
Scenario:Chiaki Konaka
Jaar:2004
Taal:Japans
Speeltijd:92 minuten
Cast:Shinya Tsukamoto, Tomomi Miyashita


Als jongen was hij overal bang voor. En toen hij een man werd fascineerde dit hem zó, dat hij er films over wilde maken. Takashi Shimizu is geboeid door Amerikaanse slashers als Bride of Chucky en Freddy vs. Jason en heeft zich dankzij zijn Japanse nouvelle vague horrorfilms Ju-On/The Grudge ontwikkeld tot een van de meest succesvolle Japanse genrefilmmakers, met een stijl die doet denken aan die van John Carpenter in zijn beste dagen. Zijn fascinatie met angst bracht hem, tijdens een korte pauze tussen de opnamen van twee Grudge-films in, ertoe om dit thema eens aan een nadere beschouwing te onderwerpen. Het resultaat is de in slechts 8 dagen opgenomen, opmerkelijke film Marebito.

Masuoka is een eenzame freelancefilmer. Hij neemt per toeval een zelfmoord op in een metrostation. Wanneer hij thuis door zijn dailies wil monteren, wordt hij gevangen door de beelden van de zelfmoord, en met name door de blik in 's-mans ogen vlak voordat hij de hand aan zichzelf sloeg. Hij lijkt iets te zien waardoor hij letterlijk doodsangsten uitstaat, en het is die angst die hem tot zijn ultieme, afschuwelijke daad dwingt. Masuoka wordt dermate gegrepen hierdoor, dat hij ook wil kunnen zien wat de man moet hebben gezien, en hij gaat op onderzoek uit op de plek des onheils.

Als hij het metronet onderzoekt vindt hij een ondergrondse wereld die wel eens een 'Poort naar de hel' zou kunnen zijn. Hij vindt daar een meisje dat aan haar enkels is vastgeketend en netaan in leven is, en hij besluit haar mee te nemen naar 'zijn' wereld. Ze kan lopen noch praten en is, hoewel bevallig, ontsierd door scherp diepgeelgekleurd gebit. Maar eenmaal 'boven' eet ze niets, slaapt ze de hele dag en is ze duidelijk stervende. Maar na een ongelukje komt hij tot de ontdekking dat ze slechts van bloed leeft, waarna Masuoka in een kat-en-muisspel met het eigen geweten verstrikt raakt om zijn sirene in leven te kunnen houden.

Marebito is een reis door het land van de psychologische terreur, met als vervoermiddel de eigen diepste angsten. Het komt niet zo vaak voor dat de onderwereld het leidmotief vormt in een film die serieus mag worden genomen. De bijzondere verdienste van Marebito is, dat het wellicht de meest realistische verzinnebeelding van de hel bevat die ooit op film is vastgelegd. Shimizu's hel is verlaten, stil, leeg en bovennatuurlijk verlicht. Er is geen vuur, duisternis of rode gehoornde wezens, slechts de eigen vertwijfeling die opkomt onder de beklemming van het verlatene en 'Unheimische'.

De film is doortrokken van vreemde, vaak filosofisch getoonzette dialogen en van grofkorrelige handcamerabeelden die Masuoka schiet tijdens zijn zoektocht naar zijn meest fundamentele angsten. Het is wonderlijk en meesterlijk tegelijk hoe Shimizu zijn kijker gevangen weet te houden zonder daarbij bijster veel aktie of zelfs maar handeling te bieden. Hij is een genrevakman met een bijzonder filmmakersinstinct, waarmee hij de gevoelens van zijn kijkers virtuoos bespeelt, in de wetenschap dat grote filmbudgetten en volledige plotverklaringen een film alleen maar beschadigen. Shimizu is de gids bij de bijzondere en unieke afdaling in de krochten van het eigen onderbewustzijn die Marebito de kijker biedt.


Beoordeling: 3.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  Bekijk Trailer  

Beoordeling bezoekers (17):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb