Peeping Tom
Genre:Klassieker, Psychologisch
Regisseur:Michael Powell
Scenario:Leo Marks
Jaar:1960
Taal:Engels
Speeltijd:101 minuten
Cast:Carl Boehm, Moira Shearer, Anna Massey, Maxine Audley


Twee films zagen in 1960 het levenslicht die het publiek een nieuwe kijk gaven op angst. De ene, Psycho, werd een enorme hit die het meesterschapsimago van Alfred Hitchcock danig verstevigde. De andere, Peeping Tom, werd door de filmpers bloeddorstig aan stukken gereten en door het publiek snuivend genegeerd. Het smoorde de filmcarrière van Michael Powell in de kiem. Maar achteraf bezien ziet Psycho er zoet, kleurig en bijna ondeugend uit, terwijl Peeping Tom de betere speelfilm is als het rauwe en confronterende relaas van obsessie, dat bijna een halve eeuw later nog maar nauwelijks aan kracht heeft ingeboet.

We maken kennis met Mark Lewis (Boehm), een als gevolg van een moeizame relatie met zijn vader problematische jongeman met een hobby: filmen. Hij heeft altijd een camera bij zich om daarmee alles op te nemen dat hem opvalt. Maar zijn drijfveer heeft een duistere kant, gedreven als hij wordt door het vastleggen van de angst van en bij vrouwen. Hij is niet geïnteresseerd in het soort angst dat hen het zien van een muis op een keukentrapje doen klimmen, maar wel in de ultieme angst als zij de dood in de ogen zien. Om dit op te kunnen nemen heeft hij zijn 16mm camera in een speciaal geprepareerde stellage gemonteerd, en geeft hij een nieuwe betekenis aan het begrip 'realistische film'.

De film behandelt in wezen alle aspecten van het voyeurisme, van onschuldige nieuwsgierigheid, via het uitdrukkelijk seksuele, tot aan de perverse obsessie. Mark is eigenlijk geen slechterik, maar wordt tot moord gedreven door zijn verlangen om de film te maken die anderen niet tot stand zullen kunnen brengen. Hij is zó gefascineerd geraakt door angst dat het psychotische vormen aanneemt. Niettemin slaagt hij erin om een redelijk normaal maatschappelijk bestaan te leiden. Zo heeft hij twee banen en een losvaste relatie met een vriendin (Massey).

Michael Powell's regie is ronduit voortreffelijk, en het gehakt dat de Britse filmindustrie naar aanleiding van deze film van hem heeft gemeend te moeten maken geldt nog steeds als een van de grote aanfluitingen in de filmwereld van een eiland dat zich in de geschiedenis wel vaker aan zelfoverschatting heeft bezondigd. Dit is des te opmerkelijker wanneer men ziet dat er op het eerste gezicht nauwelijks enige aanstoot aan de film valt te nemen. Er komt geen bloed, geen bloot en geen seks in voor. Maar de film geeft dat ongemakkelijke gevoel aan de kijker dat hij ergens naar kijkt dat hij, in de kijkerstoel gedwongen door een gevoelloze camera, eigenlijk niet mag zien. Hierin ligt het meesterschap van de regisseur, dat bovendien een memorabel hoogtepunt bereikt in de finale van de flm die tussen Boehm en Massey een scène oplevert die tot de allerbesten in de filmgeschiedenis behoort.

Ondanks alle vergelijkingen met Psycho heeft Peeping Tom in wezen meer gemeen met Fritz Lang's M. Beide films schilderen het beeld van een sympathieke psychopaat, van een man die door onbeheersbare moorddrift wordt gedreven. Mark Lewis is niet veel makkelijker te begrijpen dan Peter Lorre's kindermoordenaar, maar dat maakt het des te moeilijker om onbewogen te blijven kijken wanneer de stille, teruggetrokken en beschaafde man tot moorden wordt gedreven. We worden gedwongen om medelijden te krijgen voor Mark Lewis, en aldus de voyeur in onszelf onder ogen te zien.


Beoordeling: 3.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (5):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb