Masters of Horror - Season 1
Genre:TV-serie
Scenario:Mick Garris
Jaar:2005
Taal:Engels
Speeltijd:780 minuten


Het zijn mooie tijden voor de horrorfan. Sedert de hoogtijdagen van Universal in de jaren '30 en '40 van de vorige eeuw is het genre vermoedelijk nog niet zo succesvol geweest, zowel in termen van hoeveelheid uitgebrachte films, als de kwaliteit daarvan, en van de grootte van het kijkerspubliek dat ervoor is te vinden. Dit is des te opmerkelijker als men bedenkt dat de toegenomen aandacht voor het vooral op beeldvoering en effecten gebaseerde genre moet worden bevochten op een steeds kritischer en, door de toegenomen technische mogelijkheden, almaar verzadigder publiek. Het horrorgenre is de speeltuin bij uitstek van de speelfilm, waarin niet alleen de grenzen van het visueel haalbare worden verkend maar tevens de grenzen van het eigen kunnen, gedwongen als men vaak is om het maximale met (vooral budgettair) beperkte middelen te bereiken.

De creatieve kaalslag die men ook in uitingen van andere kunstvormen ziet laten echter ook de film niet onberoerd. Zoals de kracht van muziek uiteindelijk onvermijdelijk is gelegen in de onderliggende compositie, is het wezen van beeldende kunst uiteindelijk altijd terug te voeren op gestolde verzinnebeelding. Zoals de essentie van literatuur schuilt in de verwoording van de idee, is film de exegese van de werkelijkheid. Waar het schilderij een gedicht is, is de film een novelle. Dat neemt niet weg dat het allemaal al eens is verteld, gespeeld, gemaakt, geschetst, geschreven en vertoond. Muziek heeft slechts 12 noten, een taal gemiddeld hooguit 15.000 woorden en het menselijk oog ontwaart maar een smal spectrum van rood naar blauw. Iedere kunstzinnige vernieuwing schuilt in de herschikking van het gegevene binnen de beperkte speelruimte die daarvoor beschikbaar is. Zuivere creativiteit heeft het veld moeten ruimen voor artisticiteit binnen het reeds gecreëerde.

De traditionele stijlzuilen die het leven van de kunstconsument zo lang zo overzichtelijk maakten zijn daarbij allang omver geduwd, al houden velen hier nog angstvallig aan vast, in de ijdele hoop iets veelzijdigs als kunst te kunnen blijven samenvatten in simpele, enkelwoordige duidingen. Zo treft men, naast neo-impressionisme, postklassicisme, Wiener Kreis positivisme enzovoorts, bij horrorfilms regelmatig op zichzelf onzinnige termen aan als 'scifi-horror', 'postmoderne horror' of 'neo-extreme horror'. Maar het werkt nu eenmaal altijd zo in taal, dat dergelijke duidingen alleen dan bruikbaar en functioneel zijn wanneer er welomschreven en breed gedragen afspraken bestaan omtrent de betekenis ervan. Ik heb nergens nog een deugdelijke definitie van 'horrorfilm' kunnen ontdekken, en ben dus niet bijster optimistisch gestemd dat er bijvoorbeeld van 'zombiehorror' ooit een eenduidige bepaling zal zijn te maken.

Bij Mick Garris, een Californische vijftiger die zijn filmleven tot dusver wijdde aan de regie van TV-producties en verfilmingen van verhalen van Stephen King, moeten al deze overwegingen door het hoofd hebben gespeeld toen hij met TV-productiemaatschappij Showtime aan het werk toog voor de TV-serie Masters of Horror. Om in de buurt van althans zoiets als een beelddefinitie te komen van wat de horrorfilm omvat, slaagde hij er wonderwel om de crême de la crême uit het genre bijeen te krijgen om ieder een aflevering voor de serie te maken. Iedere regisseur kreeg een beperkt budget en tien opnamedagen om zijn filminbreng gestalte te geven. Overigens moet niet worden vermoed dat Garris tot een alomvattend lemma in het horrorlexicon wilde komen. Showtime zag het succes van de horrorfilm en de tot bijna mythologische proporties aanzwellende populariteit van de genrehelden, en voelde dat hierin de manna van de TV-wereld te vinden moest zijn: kijkcijfers.

Met regisseurs als Don Coscarelli, John Carpenter, John Landis, Stuart Gordon, Dario Argento, George A. Romero en Takashi Miike op de rol leverde de serie op voorhand al een affiche af om bij te watertanden en van te likkebaarden. Maar er waren ook problemen. Romero ruimde het veld voor Larry Cohen. Wes Craven deed niet mee. En Miike's bijdrage bleek, na het zien ervan door het productieteam, teveel van het gruwelijk goede en werd, bevreesd als men was voor de tere Amerikaanse horrorziel, van het scherm geweerd. Hierdoor is Masters of Horror uiteindelijk vooral een Amerikaans filmfeestje geworden, waarin de Italiaanse stilist Argento een vreemde eend in de bijt is. Hoe dan ook levert deze opmerkelijke serie een fraai, afwisselend, onderhoudend en alleszins bezienswaardig kijkfestijn op dat weliswaar niet in de buurt komt van een definitief genre-ijkpunt maar niettemin een aantal opmerkelijke afleveringen en come-backs van verloren gewaande genrezonen bevat.

Phantasm-regisseur Don Coscarelli bijt het spits af met zijn zeer verdienstelijke 'backwoods-slasher' (vooruit dan maar) Incident on and off a Mountain Road. Stuart Gordon levert de tweede aflevering af, de -- hoe kan het bij hem ook anders -- op Lovecraft gebaseerde maar als horror halfgeslaagde spookhuisfilm Dreams in the Witch-House. De derde aflevering is voor de altijd onvoorspelbare Tobe Hooper met zijn postapocalyptische, postmoderne exercitie (bent u er nog?) Dance of the Dead. Aflevering vier is voor beeldend filmkunstenaar Dario Argento en zijn magistrale, door Steven Weber geschreven studie over een politieagent die in de ban is van de mismaakte sirene Jenifer. Productieleider Mick Garris levert de vijfde episode zelf af, maar leeft boven zijn stand getuige zijn bleke, Twilight Zone-achtige Chocolate over een hallucinerende laborant. De veelkunnende veteraan Joe Dante komt in de zesde aflevering Homecoming om de hoek met politieke satire in een cabaretesk zombie-epos vol hommages en steken onder water. In deel zeven gaat John Landis op beproefde herhaling met zijn kostelijke inbreng over een bovennatuurlijke, verleidelijke maar moordzuchtige Deer Woman. De achtste aflevering Cigarette Burns markeert de onverbiddelijke come-back van de artististiek doodgewaande John Carpenter en de zoektocht naar een film met een vloek. William Malone laat in deel negen een Fair-Haired Child ontvoeren voor hogere doeleinden van het satanische soort, maar slaagt er niet in om boven zijn middelmaat uit te stijgen. Deel 10 is voor Lucky McKee en zijn lesbische en kolderieke versie van May, al is niet duidelijk waar hij met zijn Sick Girl heen wil. Larry Cohen levert in de elfde aflevering Pick Me Up een vakkundig staaltje roadhorror af met twee seriemoordenaars als kemphanen. Het twaalde en, althans voor TV afsluitende Haeckel`s Tale is een boeiende en beklemmende periodevertelling met een vleugje dodenliefde van John McNaughton. En Takashi Miike zou zichzelf niet zijn als hij in zijn afsluitende Imprint geen indruk zou weten te maken met geisha's en geheimen.


Beoordeling: 3.0 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (16):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


Zie ook:Chocolate (2005)
Cigarette Burns (2005)
Dance of the Dead (2005)
Deer Woman (2005)
Dreams in the Witch-House (2005)
The Fair-Haired Child (2005)
Haeckel`s Tale (2005)
Homecoming (2005)
Imprint (2005)
Incident on and off a Mountain Road (2005)
Jenifer (2005)
Pick Me Up (2005)
Sick Girl (2005)

Zie ook:Damned Thing (2006)
Family (2006)
Pelts (2006)
Pro-Life (2006)
The Screwfly Solution (2006)
Sounds Like (2006)
The V Word (2006)

recensies
over horrorweb