Three... Extremes
(Saam gaang yi)
Genre:Korte film
Regisseur:Fruit Chan, Takashi Miike, Park Chan-wook
Scenario:Haruko Fukushima, Lilian Lee, Park Chan-wook, Bun Saikou
Jaar:2004
Taal:Japans, Chinees (Cantonees), Koreaans
Speeltijd:125 minuten
Cast:Ling Bai, Byung-hun Lee, Kyoko Hasegawa, Tony Leung Ka Fai, Won-hie Lim, Miriam Yeung Chin Wah


Na het mislukte experiment Three uit 2004 is de losse opvolger Three... Extremes een opmerkelijke verbetering. Geregisseerd door drie oosterse geweldenaren uit Japan, Hong Kong en Zuid-Korea maakt de als drieluik opgebouwde film het het kijkerspubliek echter niet al te makkelijk. Dit is geen Ichi the Killer. Waar Three gebaseerd was op bovennatuurlijke thema's, waart deze film rond in een wereld van waanzin, obsessies en geweld. De drie segmenten hebben, afgezien misschien van een gemeenschappelijke voorkeur voor enge vrouwen, nauwelijks iets gemeen. Three... Extremes laat zich veeleer bekijken als een ruwe inwijding in de Aziatische horroravantgarde, waarbij Chan een flinke dosis zwarte humor aflevert, Chan-wook zijn handelsmerk achterlaat in de vorm van moralizerende hardhandigheid, en Miike zijn bijdrage in vervormde logica verhult als surrealistische J-horror.

Miike trapt af met Box, waarin hij de kijker binnenleidt in een sombere, ontoegankelijke en bovennatuurlijke droomwereld waar het succes van een jonge romanschrijfster haar zwaar valt, gekweld als zij wordt door een belast verleden. Ze werkte als kind in het circus, en vormde daar met haar zusje een acrobatennummer onder leiding van haar perverse stiefvader. Gedreven door jaloezie op de pedofiele en incestueuze genegenheid van haar vader voor haar zusje haalt ze uit wraak een kwajongenstreek uit die falikant uit de hand loopt. Jaren later ontvangt ze een uitnodiging voor een reunie van het circus. Miike is met Box in een Audition-bui. Met ingehouden en abstracte beelden tekent hij een sfeer die is doortrokken van een door schuld en obsessie vervormde geest. De vertelling verknoopt flarden herinnering met lange, afwisselend akelige en mijmerende stiltes, en wordt ondersteund door een uitgekiend kleurenpalet waarbij de ijzige blauwe tonen van het heden sterk contrasteren met het koortsige oker van het verleden. Het sociale commentaar dat Miike in zijn film levert heeft betrekking op de voorbestemde maatschappelijke plek van de vrouw, en het is juist dit aspect dat de film fraai doet aansluiten met het tweede deel van de film, Fruit Chan's Dumplings.

Waar Miike zijn vertelling cerebraal houdt, gaat Chan recht door het midden in zijn film over de extremiteiten waartoe vrouwen bereid kunnen zijn hun toevlucht te zoeken bij hun zoektocht naar eeuwige jeugd. Een gevallen Bekende Chinese is geobsedeerd door het behouden van haar afvallige man en de jeugdige verschijning die zij zelf ooit had. Daartoe zoekt zij haar heil bij de louche Mei, een obscure jonge vrouw die unieke 'dumplings', een Chinees deeggerecht met vleesvulling maakt. Wat het speciale ingrediŽnt van de vulling is moet men zelf maar gaan zien, maar het komt erop neer dat Chan, ondersteund door Christopher Doyle's zweverige cameravoering, op bijtende wijze de maatschappelijke obsessie met vrouwelijk schoon aan de kaak stelt. Met flarden keiharde horror en met tenentrekkende geluidseffecten is Dumplings een glorieuze, 'lichamelijke' horrorfilm. Het vrouwelijk schoon gaat, met biologie en al, door de gehaktmolen met als climax de snoeiharde en bloederige beelden van een abortus die zelfs de meest doorgewinterde horrorkijker de ogen zal doen afwenden. De ontheiligende en ontluisterende zoektocht naar de jeugd, gevoegd bij een subtext van indringend vaginisme a la Kim Ki-duk's The Isle maken van Dumplings een intense kijkervaring.

De onderliggende klassestrijd in Dumplings haakt harmonieus aan op het Koreaanse laatste deel van dit drieluik, Cut van Oldboy-maker Park. Het is het verhaal over de gewelddadige huisvredebreuk door een gefrustreerde filmfigurant. Zijn slachtoffer is een regisseur die alles gewonnen en nooit iets verloren heeft. De filmmaker wordt samen met zijn vrouw gegijzeld, waarbij zij als een marionet met staalkabels en lijm aan haar vleugelpiano is vastgemaakt. De gijzelnemer plaatst zijn gijzelaar voor een duivels dilemma waarbij hij voor het eerst in zijn leven iets zal gaan verliezen. Cut laat zich bekijken als een toneelstuk 'on acid', met zwierig en dynamisch camerawerk en sterk afwisselende beeldcomposities waarbij de kijker zich telkens weer gedesoriŽnteerd voelt. Extreme close-ups en groothoekshots volgen elkaar in hoog tempo op, terwijl de indrukwekkende acteerprestaties van de drie personages er een spannend en enerverend geheel van maken dat in intensiteit niet onderdoet voor Quentin Tarantino's qua structuur verwante Reservoir Dogs. En net als de thematisch verwante films Straw Dogs, Panic Room en Funny Games is de film in wezen een commentaar op hoe de gegoede vredelievende burgerij in de middenklasse tot beestachtigheid vervalt wanneer ze te ver gedreven wordt, en hoe het geweld, alsdan eenmaal vrijgekomen, zich nauwelijks meer laat beteugelen.

Three... Extremes is een eclectisch en dwingend stukje filmduisternis. Het zal niet voor iedereen zijn weggelegd, maar voor wie bereid is de eerste verkennende stappen in de wondere wereld van de Aziatische horroravantgarde te zetten is het een uiterst aanbevelenswaardige filmstaalkaart.


Beoordeling: 3.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  Bekijk Trailer  

Beoordeling bezoekers (11):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb