Bestel de DVD bij ...

Koop The Plague of the Zombies bij Amazon.co.uk
The Plague of the Zombies
Genre:Klassieker, Zombies
Regisseur:John Gilling
Jaar:1966
Taal:Engels
Speeltijd:90 minuten
Cast:André Morell, Diane Clare, Brook Williams, Jacqueline Pearce, John Carson


Het Britse Hammer, de cultfilmers uit de vijftiger en zestiger jaren, deed van alles met vampieren, stalkers en spookhuizen, en deed de roemruchte acteurs Christopher Lee en Peter Cushing tot filmhelden van iconische proporties uitgroeien. Maar zombies liet men links liggen. De verhaalvertellers pur sang van Hammer wisten blijkbaar weinig aan te vangen met zielloze ondoden en hun pseudoreligieuze context, gewend als zij waren aan het werken met scenario's en découpages die waren doordrenkt in ronkende gothiek met regenachtige steegjes, dreigende kastelen, erotische subplots en de donkere zijde van iedere levende mens. Maar met The Plague of the Zombies waagde men er zich toch aan. De horror was over het hoogtepunt heen waar met name Universal, met het armere Hammer bescheiden maar standvastig in de slipstream, het genre heen had gebracht.

Men voelde intuïtief aan dat de wereld uitgekeken raakte op onzichtbare mannen, weerwolven, vampieren en doorgedraaide wetenschappers. Zombies, dolenden wie de ziel met voodoorituelen is benomen, lonkten naar de scenaristen maar de bobo's van het rijke Universal durfden het niet aan. De geniale George A. Romero zou in 1968 aantonen tot welk een kapitale beoordelingsfout deze koudwatervrees heeft geleid. En de Britten vermoedden het creatieve potentieel van de zombies al eerder met hun fijnzinnige vertelinstincten.

Een vooraanstaande medische hoogleraar in het 19e eeuwse Londen ontvangt een brief, houdende een wanhopige hulpvraag van zijn vroeger veelbelovende student. Deze heeft zich als huisarts gevestigd in een dorpje in Cornwall, en zijn patiëntenbestand wordt gedecimeerd door onverklaarbare sterfgevallen. Forbes besluit er met zijn inwonende dochter, toevallig bevriend met de echtgenote van de huisarts, naartoe te gaan. Daar treffen ze een ontredderde en bange gemeenschap aan, die gemend wordt door een plaatselijke oligarg met een obscure tinmijn -- en een voodooverleden. De onverschrokken professor ruikt onraad, gaat op onderzoek uit maar stuit op verschrikkingen die hij niet voor mogelijk had gehouden.

Dat de Britten weten hoe ze een verhaal moeten vertellen, en dit ook nog eens van de nodige sfeer te voorzien, is bekend en is ook goed te zien. De film draait voornamelijk op dialogen maar het rijke, schemerige kleurenpalet levert in combinatie met de laat-19e-eeuwse setting een dromerige sfeer op waar de bovennatuurlijke krachten vanaf druipen. Het getuigt van een fraai staaltje filmvakmanschap dat Gilling dit met betrekkelijk geringe middelen weet te bereiken. Ook het acteerwerk is, hoewel niet vrij van het toneelgeschmier dat in zoveel films uit de vijftiger en zestiger jaren is te zien, tenminste acceptabel.

De film benadert de zombies redelijk authentiek. Het zijn niet de kannibalistische metaforen die Romero ervan wist te maken, maar dezelfde zielloze, door een voodoomeester tot slavernij gedwongen ondoden als die we in Victor Halperin's White Zombie aantroffen. Ook de tinmijn roept onmiddellijk associaties op met Legendre's suikermolen en de zwarte koetsier lijkt zelfs een rechtstreekse en openlijke verwijzing naar de aartsvader aller zombiefilms. Niettemin weet The Plague of the Zombies goed los te komen van zijn inspirator, en is het een onmiskenbaar Britse vertelling. Bovendien heeft het niet het romantische leitmotiv van White Zombie, en gaat Plague recht op het zombieprobleem af.

Toch is het niet het onvermijdelijke meesterwerk dat het had kunnen zijn als de Britten het thema met iets meer lef en flair te lijf waren gegaan. De zombies zien er, zeker voor die tijd, behoorlijk goor uit. Maar, onzeker als men zich kennelijk voelt in dit door hen tot dusver onontgonnen subgenre, verankeren zij hun beeldvertelling zoveel mogelijk in de hen bekendere, gothische wereld. En hoewel dit hier en daar beslist werkt, zoals bij de scènes rond de mijn en de begraafplaats, werkt het de film over het geheel bezien tegen omdat het niet de vereiste beklemming meegeeft. Het wil daardoor, op een enkel moment na, niet echt eng worden. Maar onderhoudend is de film beslist, als de laatste 'pre-romeroaanse' zombiebeeldroman.


Beoordeling: 3.0 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (3):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb