Bestel de DVD bij ...
Koop Gremlins bij bol.com
Gremlins
Genre:Komedie, Monsters
Regisseur:Joe Dante
Jaar:1984
Taal:Engels
Speeltijd:106 minuten
Cast:Zach Galligan, Phoebe Cates, Hoyt Axton, Dick Miller


Er komt in tijd in ieders leven waarin hij of zij terug kan kijken naar wat op dat moment inmiddels al een redelijk goedgevuld bestaan is geweest. Meestal komen dit soort momenten op jaarlijks terugkerende tijdstippen, zoals verjaardagen, zomervakanties en, niet te vergeten, kerstfeest. Op deze leeftijd krijgen veel mensen, ondergetekende inclusief, altijd weer flashbacks naar voorgaande edities van het kerstfeest, en dan met name ook de films die, in jonger jaren, vaak steeds weer opnieuw werden uitgezonden en bekeken. Een van de mooiste voorbeelden in die categorie is Gremlins, een film uit 1984 waarbij je je iedere keer weer verbaast hoe goed je de film eigenlijk ondertussen kent. De platenspeler die "Do you hear what I hear" speelt, de deuntjes die Gizmo meezingt op Billy's keyboard en de woede van Mrs. Deagle die op de nek van Billy's hond uit is. Heerlijk!

Het verhaal van Gremlins is er, zoals bij veel kerstfilms, niet een om diepgaand op in te gaan. De uitvinder Rand Peltzer koopt in een Chinees winkeltje een nieuw huisdier voor zijn zoon Billy. Dit beestje, Mogwai, is echter niet als andere dieren. Er zijn namenlijk een paar regeltjes waar men aan moet voldoen als men de Mogwai in huis wil houden. Deze drie regels (uit het licht houden, niet nat laten worden en niet voeren na middernacht) worden uiteraard bij de eerste de beste mogelijkheid overtreden, waardoor de Mogwai (inmiddels liefkozend omgedoopt tot Gizmo) zich vermenigvuldigt en een heel bataljon aan boosaardige Gremlins op de wereld zet. Billy, samen met zijn vriendinnetje Kate, zal moeten zorgen dat de stad gered wordt, hetgeen uiteraard lukt.

Het leuke van Gremlins zit hem, zoals gezegd, dan ook niet in het verhaal. Het is de mix van lichte horror en zwarte komedie, alsmede het familiefilm-gevoel, dat deze film zo heerlijk onorthodox maakt. Enerzijds lijkt het alsof regisseur Joe Dante niet precies weet welke kan hij met Gremlins op wil, anderzijds lijkt alles als een puzzel heel netjes in elkaar te vallen. De film springt heen en weer tussen humorvol vandalisme van de Gremlins, de ultra-depressieve uitleg van Phoebe Cates over haar afkeer tegen Kerstmis en het "aaahhhhh, wat lief!!!"-gevoel in de scenes waarbij Gizmo zijn puppy-ogen opzet. Ook Gizmo's stem (ingesproken door Howie Mandel) zal bij een hoop mensen een vertederende glimlach op het gezicht hebben gebracht. De achtbaan dendert ruim anderhalf uur voort zonder ook maar een moment te ontsporen.

Het acteerwerk is, voor zover men dat in een soortgelijke film kan verwachten, redelijk op peil gebleven. Toegegeven, Oscarwinnende acteerprestaties hoeven we niet te verwachten, maar onder anderen Zach Galligan (Billy), Phoebe Cates (Kate), Hoyt Axton (Rand) en Dick Miller (Murray Futterman) houden het niveau wel hoog genoeg om de kijker een bepaalde band met ze op te laten bouwen. De kijker kan zich helemaal in de film laten zinken zonder afgeleid te worden door storende acteurs of te grote ego's. Zelfs de Gremlins die, bij gebrek aan een overdosis aan computergegenereerde special effects gewoon door poppen werden neergezet (een verademing om dat weer eens mee te krijgen na de vele trucendozen die tegenwoordig bij films opengetrokken worden), zijn zo absurdistisch en creatief dat je wel van ze moet genieten. Het enige nadeel aan sommige karakters was echter wel dat ze in eerste instantie met veel bombarie worden neergezet om vervolgens helemaal geruisloos weer van het toneel te verdwijnen. Een rol als Gerald (gespeeld door Judge Reinhold) komt eigenlijk helemaal niet in de film voor, nadat hij zich vroeg in de film al heeft neergezet als een soort tegenhanger van Billy. Ook de Mrs. Deagle en Dorry rollen hadden wellicht wat beter uitgewerkt kunnen worden.

De score van de film, gecomponeerd door Jerry Goldsmith, weet over het algemeen vrij netjes de toon van de film te treffen. Ook al is het bij tijd en wijlen net even te zoet om echt effectief te zijn, kan wel gezegd worden dat hij zijn naam als een van de beste componisten in filmland waar heeft gemaakt.

Gremlins is een film die wellicht van alles wat probeert te zijn en daardoor vrij lastig is om op een bepaald genre vast te pinnen. Waar de film in de jaren 80 nog best wel eng was voor iemand die toen een jaar of 9 a 10 was, is het nu een feest der herkenning, waarbij het humoraspect nu veel meer op de voorgrond is getreden. Wat echter nog steeds gezegd kan worden is dat Gizmo en kornuiten garant staan voor een goede anderhalf uur prima entertainment (met zelfs de nodige schrikmomenten) en daardoor waarschijnlijk de tand des tijds ruimschoots hebben doorstaan.


Beoordeling: 3.0 (?)
Recensent: Steven
Links:  IMDB  Bekijk Trailer  

Beoordeling bezoekers (17):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb