Bestel de DVD bij ...
Koop A Nightmare On Elm Street 5: The Dream Child bij bol.com
A Nightmare On Elm Street 5: The Dream Child
Genre:Slasher
Regisseur:Stephen Hopkins
Jaar:1989
Taal:Engels
Speeltijd:89 minuten
Cast:Robert Englund, Lisa Wilcox, Beatrice Boepple, Joe Seely


Na het overweldigende succes van de vierde Nightmare-film, The Dream Master, was de Freddy Krueger hype niet meer te houden. De opbrengsten uit merchandising rezen de pan uit en, met het tegenvallende succes van de Friday the 13th reeks, Freddy was een tijdlang de onvolprezen kampioen in het slashergenre. Hoe vergankelijk die roem is bleek echter al vrij snel toen in 1989 het vijfde deel, The Dream Child verscheen. De bioscoopbezoeken vielen tegen en de wereld leek zich tegen de Nightmare-serie te hebben gekeerd.

Alice Johnson (wederom gespeeld door Lisa Wilcox) keert terug, na een enerverende strijd tegen de droomdemon die Springwood al jaren geteisterd had. In een beangstigende droom leert ze over een vrouw die in een gekkenhuis wordt verkracht door een legioen aan psychische patiŰnten en daardoor zwanger raakt. De vrouw, Amanda Krueger (Beatrice Boepple) genaamd, zal later de moeder worden van Freddy. Uiteraard leiden deze dromen er toe dat Freddy weer terugkeert in de nachtmerries van Alice en haar vrienden. Alice, inmiddels zelf zwanger, krijgt steeds meer de indruk dat ze droom en realiteit niet meer kan onderscheiden, zeker omdat inmiddels het moorden ook weer is begonnen. In tegenstelling tot de voorgaande delen wordt echter al vrij snel duidelijk dat Alice niet meer hoeft te slapen om haar vrienden dood te zien gaan. Freddy heeft weer een nieuwe manier gevonden om zijn slachtoffers te bereiken: de dromen van het ongeboren kind Jacob. Alice, nog steeds geplaagd door dromen over Amanda, gaat op zoek naar de moeder van Freddy, wetende dat zij de enige is die de demon kan stoppen voordat hij Jacob helemaal de zijne heeft gemaakt.

Het gegeven van The Dream Child had een goede film in de Nightmare serie op kunnen leveren. We leren eindelijk de meeste geheimen van Freddy's verleden en gecombineerd met het idee dat een ongeboren kind ook al kan dromen had een mooi verhaal op kunnen leveren. Ook regisseur Stephen Hopkins (Predator 2 en TV-serie 24) heeft zijn uiterste best gedaan door de film een hele duistere uitstraling mee te geven met alle dromerige beangstigende elementen die de eerste film ook al mede tot een succes maakten. Hopkins weet, zoals in eerdere films ook al het geval was, de grenzen tussen realiteit en droom heel netjes te vervagen, zeker aangezien een ongeboren baby in een bijna constante slapende staat verkeert en Freddy dus eigenlijk de vrije hand heeft om te allen tijde toe te slaan. Qua thematiek en uitstraling had The Dream Child dan ook een logische opvolger moeten zijn van de voorgaande delen, maar toch slaat de film de plank mis.

De special effects, waar Dream Master nog erg goed op scoorde, zijn in deze film teveel 'over the top'. Een meisje die door Freddy dood wordt gevoerd waarbij haar gezicht opzwelt, iemand die door de bedrading van een motor volledig wordt ingewikkeld... het is zo overvoerd dat het niet meer creatief of beangstigend is, alleen maar medelijdend lachwekkend. Ook Freddy, wellicht teveel be´nvloed door zijn sterrenstatus, is niet meer tevreden met alleen zijn standaardkleding, maar keert terug als onderdeel van de motorfiets, als een dokter en als een stripfiguur. Het begint er meer op te lijken dat Freddy zelf eerder een rekwisiet is dan een personage, waarbij zijn voorheen nog sarcastische grappen een bedenkelijk niveau hebben bereikt en werktuiglijk gebracht worden. Dit maakt Freddy niet meer leuk of eng, maar lachwekkend. Zelfs zijn dood wordt dit keer niet creatief opgelost, maar door een overdaad aan special effects.

Bovenop de missers op effectsgebied is er ook nogal het nodige aan te merken op de club tieners die slachtoffers van dienst mogen spelen. De zwemkampioene, het model in wording en de stripfan zijn holle karakters die onge´nspireerd over het scherm heen dartelen, schijnbaar alleen wachtend op hun gewelddadige dood. Lisa Wilcox, op herhaling als Alice, is de enige uitzondering in deze. Ze probeert goed om nog enige persoonlijkheid en charisma mee te geven aan haar karakter, maar moet het afleggen tegen de enorme bak onkunde die haar tegenspelers tentoonspreiden.

The Dream Child had, als gezegd, een hoop onderdelen van een succesformule aan boord, maar weet dit helaas niet te bewerken naar een goed geheel. De vaart zit goed in het verhaal, maar na 90 minuten blijft de kijker achter met een vrij leeg gevoel, waarbij eigenlijk niets is blijven hangen. De makers hadden, als ze iets beter hun best hadden gedaan op het scenario, een van de betere films uit de serie kunnen afleveren, maar we blijven zoals het nu is achter met een vrij zwakke toevoeging aan het Freddy erfgoed.


Beoordeling: 1.5 (?)
Recensent: Steven
Links:  IMDB  Bekijk Trailer  

Beoordeling bezoekers (11):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


Zie ook:Freddy Vs. Jason (2003)
A Nightmare On Elm Street 2: Freddy's Revenge (1985)
A Nightmare On Elm Street 3: Dream Warriors (1987)
A Nightmare On Elm Street 4: The Dream Master (1988)
A Nightmare On Elm Street 6: Freddy's Dead (1991)
A Nightmare On Elm Street 7: New Nightmare (1994)
A Nightmare On Elm Street (1984)

recensies
over horrorweb