Dragon Head
Genre:Rampenfilm
Regisseur:J˘ji Iida
Jaar:2003
Taal:Japans
Speeltijd:120 minuten
Cast:Satoshi Tsumabuki , Sayaka , Takayuki Yamada


Het is opmerkelijk hoe ultiem de apocalyps als principieel horrorgegeven is. Iedereen vreest het, houdt het in het achterhoofd, en verdrukt het door de voorkeur te geven aan de relatief veilige en betrekkelijk onbekommerde waan van de dag. Het is als de dood, niemand weet met zekerheid hoe het eigenlijk is om dood te zijn, maar dat iedereen ermee van doen krijgt staat vast, al weten de meesten niet wanneer. Maar in het dagelijks leven houdt men er nauwelijks rekening mee. Hoeveel horrorfilms zijn er niet gemaakt met de dood als thematisch grondgegeven?

Maar hoeveel horrorfilms zijn er gemaakt met de apocalyps als thematisch grondgegeven? Natuurlijk zou men een aantal bekende zombiefilms apocalyptisch kunnen noemen. Maar deze films benaderen hun thematiek hetzij vanuit satire, zoals George A. Romero in zijn befaamde zombiefilms of Danny Boyle in zijn 28 Days Later, danwel vanuit de basale dreiging van niets ontziende en moordzuchtige kannibalen die toevallig ondood zijn, zoals in de meeste Italiaanse zombiefilms. Voor de apocalyps zelf als fundamenteel gegeven zij men toch meestal verwezen naar de grote rampenfilms als The Day After Tomorrow of Armageddon, avonturenvehikels als Mad Max, verdwaalde TV producties als The Stand of scifi-constructsels als The Core.

Dragon Head opent met een jongeman in een verwoeste treinwagon die zich, omgeven door lijken, kermend overeind werkt. In flashbacks zien we dat de trein onderweg naar Tokyo rampzalig is verongelukt in een tunnel. Hij lijkt de enige overlevende te zijn, maar vindt uiteindelijk nog twee overlevenden: een geschifte lot- en leeftijdgenoot en een catatonische medescholiere. Na veel geploeter weten ze een weg uit de tunnel te vinden. Maar de wereld daarbuiten blijkt volledig verwoest en ze moeten door de desolate, met witte as bedekte wereld te voet naar wat over is gebleven van Tokyo om daar het leven hoe dan ook te hervatten.

Ik had een aantal redenen om benieuwd te zijn naar Dragon Head. Ten eerste is het een film van genre-regisseur J˘ji Iida. Hij kon weliswaar slechts weinig indruk maken met zijn lyrische maar mislukte en geflopte Ring-vervolg Rasen, maar ik sloot niet uit dat deze loot uit de schijnbaar onuitputtelijk vruchtbare Japanse filmklei zich op virtuoze wijze zou weten te revancheren. De film zou dus, wist ik, in ieder geval naar alle waarschijnlijkheid, zo het al geen volbloedhorror ware, tenminste met een half been in ons zo geliefde genre staan. Ten tweede is het een film waarvan het scenario een bewerking van een manga is. Nu ben ik geen uitgesproken liefhebber van manga, maar het betekende in ieder geval wel dat Iida zijn verhaal niet helemaal zelf hoefde te verzinnen -- zie Rasen -- en dat stemde hoe dan ook hoopvol. Ten derde is het natuurlijk, los van alle film-gerelateerde overwegingen, altijd interessant om te zien hoe Oostaziaten een filmgegeven benaderen waaromtrent we inmiddels zo gewend zijn geraakt aan de visie zoals die telkens weer tevoorschijn komt uit het rectum van de Hollywoodse gehaktmolen voor het hele gezin. En tenslotte beluisterde ik positieve reacties uit de horrortamtam. En daar is zelfs ondergetekende gevoelig voor.

De film slaagt, om maar langzaam met de concluderende deur in huis te zakken na deze uitgebreide inleiding, ten dele. Daar bedoel ik mee dat deze op een aantal onderdelen glansrijk slaagt en tegelijk op andere weer jammerlijk faalt. Ik zal eerst mijn kritiek behandelen. De film had met gemak kunnen worden gekortwiekt tot pakweg 5 kwartier zonder daarbij iets wezenlijks in te leveren. Dit houdt verband met het weinig overtuigende acteerwerk. Men schreeuwt, huilt, kijkt leeg of valt zich bijkans te pletter, kortom, men werkt zich uit de naad maar we leren daarbij niemand kennen en geven er dus ook geen bal om. En dan duren de talrijke uitgesponnen emo-shots erg lang. Een film als Saw had dit eveneens aan de passiefzijde van zijn balans staan, maar daar voerde men de druk op de kijker tot bijna gekmakende hoogte op zodat men de kans niet kreeg om daar last van te krijgen. Hier gebeurt het omgekeerde en de film loopt erop leeg. Bovendien weet Iida halverwege de film zijn lyrische neigingen niet meer te beheersen en veranderen zijn personages zonder enige inleiding van verhaaldragers in metaforen die met een gezwollen moralistische boodschap aan komen zetten. Dit heb ik soms goed zien werken (Battle Royale), maar dat is meer uitzondering dan regel en Iida volgt hier, helaas, de regel. Bovendien zitten er een paar storende continu´teitsmissers in de belichting, zoals daglicht dat van de verkeerde kant invalt. Iida is zonder twijfel een ideeŰnrijke en talentvolle regisseur, maar het heeft er alle schijn van dat hij in deze film boven zijn macht heeft gewerkt.

Wie alvast stiekum naar de waardering heeft gespiekt zal zich inmiddels na mijn harde kritiek afvragen waar de film deze aan heeft verdient. Welnu, de film ziet er schitterend uit. De speciale effecten zijn indrukwekkend. Cameravoering, beeldkadering, kleurvoering, mise-en-scŔne en dÚcoupage zijn het neusje van de zalm en doen denken aan Takashi Miike in bloedvorm. De decors zijn, zowel in de tunnel als in de verwoeste buitenwereld, indrukwekkend en angstaanjagender dan welke grote dure Amerikaanse rampenfilm ook. De ruimte die aan men het handelingsgeluid heeft meegegeven is perfect en een voorbeeld voor iedere fimmaker in Hollywood: helder en effectvol maar vooral ook, en daar komt het: heel realistisch. De score ondersteunt de beelden optimaal en dringt zich nergens op de adembenemende voorgrond.

Ziedaar mijn dilemma bij de waardering van Dragon Head. Audiovisueel is het een fenomeen en krijgt hij wat mij betreft de volle vier zompjes. Maar als speelfilm mag hij blij zijn als hij met anderhalf via de achterdeur weg komt.


Beoordeling: 2.5 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (3):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb