Bestel de DVD bij ...
Koop White Noise bij bol.com
White Noise
Genre:Ghost story
Regisseur:Geoffrey Sax
Jaar:2005
Taal:Engels
Speeltijd:101 minuten
Cast:Michael Keaton, Jonathan Rivers, Chandra West, Deborah Kara Unger, Ian McNeice, Sarah Strange


De arme Jonathan Rivers (Keaton) heeft zijn vrouw op tragische wijze verloren. Hij is daar zo kapot van dat hij zijn leven maar niet weer op gang weet te krijgen. Hij komt in contact met een heer tegen die in staat is om via de ruis op TV's en radio's met overledenen te communiceren, en zijn overleden vrouw begint hem boodschappen en beelden van andere mensen te sturen, onder verzoek deze mensen van de dood te redden. Ondertussen sterven om hem heen ook allerlei mensen. Enfin, uiteindelijk eindigt de film na dik anderhalf uur in een soort climax.

White Noise is een film die ik goed wilde vinden. Regisseur Sax wil koste wat het kost Hollywood-clichés vermijden en zoekt een synthese van de westerse bovennatuurlijke horrortraditie en de open Oostaziatische vertelstructuren -- hoe sympathiek is dat niet? De retro-horror, nouvelle violence, J-horror en de new slasher wave die Saw in gang lijkt te hebben gezet lijken veelbelovende opmaten voor veel innovatief horrorwerk. Helaas faalt deze film in zijn goedbedoelde opzet.

Het voornaamste probleem is gelegen in het fundament van iedere film: het scenario. Het is, zoals de Amerikanen dat zo bloemrijk plegen te zeggen, 'all over the place'. De keuze om naar Aziatische snit net genoeg te laten zien om het verhaal te vertellen zonder daarbij subtexts mee te geven is op zichzelf niet principieel verkeerd, maar als daarbij het verhaal op westerse wijze ook nog eens 'rond' moet zijn wordt het, althans bij deze film, een zooitje. De kijker wordt in een plot geplaatst waarin hij moet accepteren wat er gebeurt zonder zich daarbij af te vragen waarom. Dit werkt alleen goed wanneer de plot-arena dienstbaar is aan een hoger dramatisch gegeven, bijvoorbeeld de lotgevallen van een hoofdpersoon waarmee de kijker zich kan identificeren, een omgeving waarbij de kijker zich een nieuwsgierige voyeur gaat voelen die er maar geen genoeg van kan krijgen, of waarbij op andere wijze een spanningsboog wordt gecreëerd die boeit zoals bij (geslaagde) experimentele films en arthouse cinema.

Het heeft er alle schijn van dat White Noise in zijn opzet, op papier, er geweldig uitzag maar dat de producenten in de post-productie alsnog koudwatervrees kregen en de montage vriendelijker probeerden te maken voor het westerse publiek. Daardoor is de film geen synthese, maar een onmogelijke splagaat die het onverenigbare probeert te verenigen en zakt, als gezegd, het scenario door het ijs omdat het tegen de ombuigingen niet bestand blijkt. In plaats van geboeid te worden meegenomen in Rivers' lotgevallen zit de kijker nu telkens met opengevallen mond en holle blik te kijken naar een film waar, Michael Keaton's inspanningen ten spijt, geen chocola van te maken is.

Dit is deste jammerder wanneer men zich bedenkt hoe Mark Pellington's The Mothman Prophecies bewees welk potentieel er in een filmopzet als in White Noise schuil gaat. Maar dan moet men wel helemaal willen blijven gaan voor het idee, en niet in het zicht van de haven alsnog halfhartig omgaan.


Beoordeling: 2.0 (?)
Recensent: Kairo
Links:  IMDB  

Beoordeling bezoekers (15):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb