Bestel de DVD bij ...
Koop Sin City bij bol.com
Sin City
Genre:Aktie, Misdaad
Regisseur:Frank Miller, Robert Rodriguez, Quentin Tarantino
Jaar:2005
Taal:Engels
Speeltijd:124 minuten
Cast:Jessica Alba , Devon Aoki , Alexis Bledel , Powers Boothe , Rosario Dawson , Rutger Hauer , Mickey Rourke , Nick Stahl , Bruce Willis , Elijah Wood


Welkom in de wereld van Basin City, een stad zo verdorven, corrupt en wat al niet meer dat zelfs de aanduidingsborden op de toegangswegen de eerste twee letters niet meer vermelden. Robert Rodriguez, de man achter de El Mariachi trilogie en From Dusk Til Dawn heeft met Sin City een van de meest verassende en visueel spectaculaire films van 2005 afgeleverd. Gebaseerd op de gelijknamige comicbook serie van Frank Miller is de film niet alleen een eerbetoon aan de klassieke film noir, maar tevens een project waarin nieuwe filmtechnieken, schitterende verhaallijnen en, niet te vergeten, briljant acteerwerk samenkomen in een filmgeheel dat zijn weerga niet kent.

Om te beginnen: de verhaalstructuur. Rodriguez heeft in Sin City een selectie gemaakt uit de comicserie ("The Hard Goodbye", "The Big Fat Kill" en "That Yellow Bastard") en hier, samen met Frank Miller zelf (die tevens is opgevoerd als co-regisseur), een scenario ontwikkeld dat op een Pulp Fiction-achtige wijze aan de kijker wordt voorgeschoteld (ook Pulp Fiction regisseur Quentin Tarantino tekent als gastregisseur voor een scene). Drie plotlijnen lopen eerst langs elkaar, komen dan weer bij elkaar, om vervolgens weer uiteen te drijven. De rode draad die echter door alles heen loopt is het geweld, dat zowel probleem als oplossing is. Al wordt het gruwelijkste gemaskeerd door zwart-wit beelden, de drie plots hangen met geweld aan elkaar.

De eerste plotlijn behandelt de bijna aan zijn pensioen toe zijnde politieman Hartigan (Bruce Willis), waarschijnlijk de enige politieman in Sin City die niet corrupt is. Zijn laatste klus is om de 11-jarige Nancy Callahan te redden van de perverse senatorzoon Roark Jr. (Nick Stahl). Ofschoon Nancy gered wordt, krijgt de oude Hartigan er alsnog van langs van de senator zelf, die het corrupte systeem gebruikt om de politieveteraan jarenlang op te sluiten en te martelen. Nancy (vanaf dit punt in de film gespeeld door Jessica Alba), die gedurende al die jaren trouw blijft schrijven aan de oude man, groeit intussen op tot een beeldschone striptease danseres in een louche bar in Sin City. Als na jaren de brieftoevoer stopt, vreest Hartigan het ergste. Hij tekent een bekentenis dat hij in eerste instantie fout heeft gezeten, wordt vrijgelaten en gaat op zoek naar Nancy, om vervolgens de confrontatie aan te gaan met Roark Jr., die inmiddels door foute medicaties getransformeerd is tot een geel misbaksel, Yellow Bastard genaamd.

De tweede plotlijn, waarschijnlijk de meest interessante van de film, behandelt Marv (Mickey Rourke in wellicht de beste rol van zijn carriere). Marv is een oude straatvechter bezaaid met littekens, die de nacht van zijn leven beleeft met een dame genaamd Goldie. Als in de ochtend blijkt dat zij gedurende de nacht is vermoord, en men hem probeert op te laten draaien hiervoor, zweert Marv wraak. Na veel omzwervingen, moorden en verwondingen vindt Marv de moordenaar van Goldie en straft hem op de enige manier die hij kent, namelijk door hem te doden na een uiterst pijnlijk voorspel.

De derde plotlijn gaat over Dwight (Clive Owen). Nadat hij zich heeft ingelaten met een serveerster uit de kroeg, krijgt hij te maken met haar jaloerse ex-vriendje Jackie Boy (Benicio Del Toro). Uiteraard loopt dit niet bepaald vriendelijk af en Dwight besluit om Jackie Boy maar definitief uit het spel te verwijderen. Met hulp van de dames van lichte zeden in Old Town wordt Jackie Boy om zeep geholpen, waarna het machtsakkoord tussen de politie en de dames op de tocht komt te staan en er veel kunst- en vliegwerk aan te pas moet komen om de vrede te bewaren.

Scripttechnisch is er maar weinig aan de film dat verbeterd zou kunnen worden. Vrijwel alle scenes zijn letterlijk overgenomen uit de comics, waarmee het gehele verhaal niets aan kracht inboet. Zowel de rollen met tekst als die zonder worden prima uitgevoerd, waarbij de voice-over vaak meer zegt over een karakter dan het karakter zelf had kunnen doen. Een fantastisch voorbeeld hiervan is Marv die in gedachten zijn moordende opponent (Elijah Wood) blijft beschrijven terwijl de moordenaar zelf geen tekst heeft. De kijker krijgt door deze voice over (alsmede door de briljante sarcastische grijns die Wood telkend op weet te zetten) toch een goed beeld over wie deze bebrilde geheimzinnige moordenaar is.

Wat hierbij vooral belangrijk is, is het gegeven dat de kijker een goed beeld kan krijgen van de karakters en wat hun beweegredenen zijn om de dingen te doen die ze doen. Hartigan die vertwijfeld in zijn cel zit had totaal geen impact gehad in de film als hij niet (door middel van de voice-over) zijn gedachten met ons had gedeeld. Juist de innerlijke strijd die hij voert op het moment dat Nancy stopt met schrijven maakt dat de kijker met hem mee gaat voelen. Een enkele uitbarsting of zelfs een gesproken dialoog had dit effect verzwakt. Door de vele aktiescenes in de film krijgt de kijker niet de kans om zich in te leven in de hoofdrolspelers. De voice-over lost dit probleem op zeer subtiele wijze op.

In het algemeen zijn de dialogen in de film vrij duister en op het scherpst van de snede. De droge humor die Miller echter in zijn teksten heeft weten te verstoppen, zorgt er echter voor dat de kijker toch regelmatig met een glimlach op zijn of haar gezicht het verhaal zal volgen. Het beste voorbeeld hiervan is wellicht de monoloog die Dwight houdt tegen de dode Jackie Boy die naast hem in de auto zit.

Het acteerwerk in Sin City is in het algemeen van een heel hoog niveau. Mickey Rourke steelt de show met zijn fenomenale optreden als Marv, waarbij de kijker constant heen en weer geslingerd wordt tussen medeleven en afgrijzen. Bruce Willis doet goede zaken in een voor hem bekende rol als de ruige, eerlijke, verweerde politieman die op het eind van zijn carriere nog in de problemen komt en Clive Owen overtuigt als de mysterieuze Dwight die niet alleen maar de dames van Old Town redt, maar zelf tegelijkertijd ook door hen gered wordt. De overige acteurs en actrices kwijten zich prima van hun taak, met uitzondering van wellicht Jessica Alba en Alexis Bledel, die wat lijken te verdwalen in het oerwoud van grote acteurs en actrices en daardoor niet helemaal uit de verf lijken te komen. Het gaat helaas te ver om alle rollen aan een diepte analyse te onderwerpen, maar een aantal bijrollen verdienen toch wel een speciale vermelding in deze recense. Fenomenaal zijn namelijk ook: Nick Stahl als de sadistische Roark Jr./Yellow Bastard, Rutger Hauer als de verdorven kardinaal Roark, Elijah Wood als Goldie's moordenaar en Josh Hartnett als The Man die, met de openingsscene in de film, al vanaf de eerste minuut gelijk de toon zet voor de gewelddadige en visueel overweldigende 'Magic Carpet Ride'.

Hiermee komen we ook gelijk aan bij het allergrootste kunststukje van Sin City, namelijk de techniek. Eigenlijk het enige echte aan de film zijn de acteurs. Alle settings, effecten, weersomstandigheden en noem maar op zijn digitaal ingevoegd. Deze wijze van filmen is uiteraard niet nieuw, het is echter wel voor het eerst dat het op dit niveau wordt gebruikt. Waar een film als Sky Captain and the World of Tomorrow deze techniek vooral aanwendde om coole speciale effecten te genereren, wordt in Sin City een wezenlijk onderdeel van de film ervan gemaakt. Regen valt in overvloed op de acteurs neer, de achtergronden schieten voorbij zoals een auto over de snelweg raast, iedere keer om precies het goede effect op het goede moment te bereiken.

Zoals eerder gezegd is Sin City gedeeltelijk een eerbetoon aan de klassieke film noir. De hele film is in zwart-wit geschoten, echter niet zonder op speciale momenten en voor bepaalde accenten kleurtonen te gebruiken. Deze kleureffecten zijn ook nog eens op een zeer subtiele manier in beeld gebracht zodat je soms wel twee keer moet kijken voordat het opvalt. The Man die een vrouw complimenteert met de schoonheid van haar ogen, waarop deze groen oplichten, Nancy Callahan die danst in de bar en af en toe in kleur oplicht, Dwight die in de auto zijn monoloog houdt tegen de dode Jackie Boy waarbij het licht verspringt van groen naar blauw naar oranje en weer terug naar zwart-wit. Naast de opvallende kleurtinten zijn dit technische trucs die zo beheerst en subtiel zijn ingevoegd dat de toch al bijzondere uitstraling van de film er nog eens sprongen mee vooruit gaat.

Om kort te zijn, deze film is een absoluut meesterwerk. Meer dan alleen een verfilming van een stripverhaal is Sin City revolutionair voor cinema in het algemeen en zal het hopelijk andere filmmakers aansporen deze stijl te adapteren en vervolmaken. Misschien nog wel het meest van alles is Sin City een film waar je over aan de praat raakt. Goed of slecht, na het zien van de film blijft vooral de neiging over om ideeën, meningen en indrukken uit te wisselen met anderen. Hoewel velen de film niet zullen kunnen waarderen vanwege de overdaad aan geweld en verdorvenheid in Basin City is dit met afstand het beste werk van Robert Rodriguez. Een perfect staaltje van mensen die goed willen doen door middel van slecht zijn. Sin City is niet vrolijk of moreel en er zijn geen happy endings, maar wat je te zien krijgt is wel indrukwekkend mooi!


Beoordeling: 4.0 (?)
Recensent: Steven
Links:  IMDB  Bekijk Trailer  

Beoordeling bezoekers (35):

Bekijk het stemgedrag

Beoordeel deze film:


recensies
over horrorweb